Kvelertak - Kvelertak (2010)

De stemmen beginnen al binnen te lopen, en het zou me niet verbazen moest dit nog een bescheiden hitje worden.

Kvelertak is een zeskoppige Noorse rockgroep die een zelfverklaarde mix brengen van black metal, oldschool rock en hardcore punk. Niet dat ze veel afwisseling tussen de nummers hebben, maar ze proppen wat van alles in elk nummer. Behoorlijk chaotisch op het eerste gehoor, en het hoge tempo maakt het zeker niet toegankelijker. De overdaad aan scheurende riffs is overdonderend en aanstekelijk, en dankzij de geweldige productie van Kurt Ballou van Converge (die onder andere deze geniale plaat produceerde) komen de drie gitaarlijnen toch netjes vetjes uit de verf. Voeg daar nog de non-stop rauwe schreeuw van zanger Vidar Landa aan toe en je hebt een potentiële moordplaat die de overstap van underground naar mainstream kan overleven.

Edoch: Ten is niet al gout, dat daer blinckt. Ik houd mijn oordeel graag nog onder voorbehoud, want ik heb zo mijn twijfels bij de replay value van deze plaat. Hoe lekker de nummers ook doorstomen,het lijkt soms wat te gaan slepen. Het had allemaal iets gebalder gemogen voor mij, maar het is wel zeker een aanrader voor liefhebbers van stevige hardrock die niet vies zijn van een schreeuwerige stem.

Oh, en leuk artwork van John Baizley van Baroness.

Erg, erg tevreden ben ik met deze aanschaf. Waar ik de elementen van de black- en weet ik wat voor metal wel hoor inclusief gruntige schreeuwstem is het de combinatie met de ouderwetse rock-composities die dit album speciaal maakt. Ik krijg associaties met Black Sabbath, Hawkwind en zelfs Status Quo Misschien dat de moderne metalliefhebber dat liever niet hoort als aanprijzing, maar dit dus om aan te geven: dit rockt echt lekker door, kan je moeiteloos laten opstaan. Het typische melodieuze zoals dat wel vaker in Scandinavische metal is te horen maakt dat het daarbij niet tot een saaie brei wordt; gewoon een erg lekkere plaat.

Geen erg vernieuwend album, maar dus ook helemaal niets mis mee. Als ik ze een keer live kan zien wil ik dit wel meemaken want het is nadrukkelijk ook muziek om lekker op los te gaan. Hoop dat ze op Roskilde staan dit jaar.

Metal is een enorm groot begrip, je hebt het in extreem veel soorten. Eigenlijk is bijna alles al gedaan en blijft er eigenlijk maar een klein stukje open. Dat werd vorig jaar ook gevuld door het monsterlijke debuutalbum van Kvelertak.

Ken je van die albums die de eerste keer enorm wegblazen en na 1 jaar nog steeds fris klinken? Kvelertak hoort hierbij. Per luisterbeurt groeit dit album nog steeds en daarom komt het laatste halfje er nog bij.

Bij de opener Ulvetid word je gelijk al op het verkeerde been gezet. Het lijkt eerst hardcore, daarna krijg je een vuile punkriff en dan word het ineens Black Metal. Iets wat een heel groot publiek aanspreekt.

Ook komt er heerlijke rock ´n roll en blues langs en wordt er een enorm vet gitaargeluid neergezet. Geen wonder eigenlijk met 3 gitaristen maar het kan ook een enorme brei worden. Dat is voorkomen door de superproducer Kurt Ballou, ook bekend als gitarist van Converge. John Baisley heeft de hoes gemaakt en is bekend van een band als Baroness maar daar lijkt Kvelertak compleet niet op.

Kvelertak is iets voor oud en jong. Sultans Of Satan heeft riffs die echt klinken als Jimi Hendrix maar ook echte punkstukken. De teksten worden in het Noors gebruld en dat klinkt gewoon heerlijk! Ik brul het gewoon lekker mee!

Kvelertak wordt een grote band. En ik begin het al te merken, ik zie steeds meer t-shirts van de band op het internet. Ik draag met trots mijn t-shirt van Kvelertak. Hoe het tweede album moet gaan worden weet ik compleet niet. Dit is voor mij een moderne klassieker. Daarom heeft hij zijn 5 sterren compleet verdiend.

Dit debuut is nog steeds mijn favoriete Kvelertak-plaat. Deze bevat zo'n gigantische dosis rock & roll, daar zouden de Stones nog jaloers op mogen zijn. Ieder nummer op deze plaat is op zich bovendien een kunststukje: hard, afwisselend en catchy tegelijk. En de rest is wat mij betreft nog steeds beter dan de meeste nummers op hun volgende twee platen. Hoewel ik het hoop, betwijfel ik of Kvelertak dit niveau nog eens zal kunnen behalen.