Perfume Genius - Learning (2010)

Mike Hadreas aka Perfume Genius komt met een album waar de piano centraal staat; melancholisch en donker tegelijk.
Heel af en toe doet het me denken aan Radical Face maar dan zonder de electronica. Sufjan Stevens heel in de verte is misschien ook niet zo vreemd. Vooruit: doe ik er een snufje Sigur Rós bij (misschien wat ver gezocht).

Staat goed op papier (op het scherm, zo u wilt) maar is het ook wat?

Een nummer als Gay Angels zeer zeker: gedragen zang op een tapijt van synths, alsof je in een kerk naar een koor staat te luisteren, maar hemels mooi is het zeker.
De nummers klinken allemaal erg rauw en minimaal en dat is iets waar je doorheen moet komen. Ik wel althans.
Het geeft dit album daardoor wel een bepaalde sfeer die velen zal aanspreken maar evenveel zal afstoten.
Het bevat lagen die je langzaam kunt proberen te ontrafelen waardoor de schoonheid naar boven komt drijven.
Absoluut een album dat de tijd moet krijgen te groeien en waar het even kan duren eer het kwartje valt. Ik denk dat dat moment bij mij nog gaat komen, maar nu al voel ik dat dit bijzonder is.

Geniaal? De tijd gaat het leren. Maar dat de nog jonge Mike Hadreas met Learning een mooi debuut heeft afgeleverd kan gezegd worden.
Enige nadeel is dat sommige nummers wel erg kort duren, maar misschien is dat maar goed ook omdat zo de sfeer intact blijft en het niet een saaie bedoening gaat worden op den duur.

Deze 'Learning' van Perfume Genius kreeg in HUMO 4 een zeer positieve recentie, geschreven door afscheid nement TTT-baas Charlie Poel. Het maakte me nieuwsgierig; want alhoewel ik me soms helemaal niet kan vinden in de HUMO-recensies, wilde ik toch 'ns luisteren of die lovenswaardige woorden gerechtvaardigd zijn. Mijn mening daaromtrent: ze zijn deels gerechtvaardigd.

Het album duurt nog geen 30 minuten, maar zit er wel dichtbij. Daarom vind ik het aanvaardbaar dat het onder LP's wordt geklasseerd. De nummers laten zich in 2 categorieën indelen; enerzijds de sober gearrangeerde, trieste songs, waarin Mike Hadreas (het Perfume Genius, zoals hij door zijn moeder werd genoemd, naar 't schijnt) zijn bittere, zwartgallige verhalen vertolkt, slechts begeleid door begeesterend pianospel (met hier en daar wat strijkers). Deze categorie ligt me zeker wel; het is de andere waarmee ik wat last heb, namelijk 'Gay Angels' en 'No Problem'. Deze nummers zorgen wel voor afwisseling, maar dat vind ik niet nodig op een plaat met zo'n korte speelduur, waarvan de nummers bovendien van grote kwaliteit zijn. Deze twee nummers lijken een beetje gestolen van een band als Sigur Ros. Het klinkt allemaal wel mooi, en het draagt bij tot de melancholie van de nummers, maar ik had het toch liever niet op deze plaat gehoord.

Over de andere nummers inderdaad niets dan goeds. Het titelnummer en 'Mr. Peterson' kennen zelfs een aanstekelijk pianoritme, al is het tekstueel al somberheid dat de klok slaat. De stem van Hadreas past erg goed bij dit soort muziek; luister maar 'ns naar 'Look Out, Look Out' (vooral het refrein), en het weergaloze 'Mr. Peterson', m'n favoriet op deze plaat, over een pedofiel die door z'n slachtoffer toch een 'prettig' hiernamaals wordt gegund.

Het kortste nummer is getiteld 'You Won't B Here', en de onheilspellende tekst ('You might not get, what you were promised; You might be hollow, after all of the deaths; But you are hurting, everyone you touch; And they won't be here tomorrow') is van een erg hoog niveau; het grijpt me bij de keel, en laat me niet snel los. Iets soortgelijks heb ik met andere nummers op deze plaat; de eerste drie nummers behoren zelfs tot het beste dat ik dit jaar al heb mogen beluisteren!

Een minpunt is dus, zoals ik hiervoor reeds heb aangehaald, die twee anderssoortige songs, maar zo'n groot euvel is het nu ook weer niet. After all, het zijn toch twee nummers die goed in elkaar zitten, en voor de nodige melancholie zorgen (zoals ook Sigur Ros dat wel beter kan, eerlijk gezegd, maar die composities zijn nu eenmaal een stuk ingewikkelder dan dit). Laten we dus zeggen dat dit een heel goeie plaat is!

'When' is een prachtig nummertje, blijkbaar heeft ie hier een gedicht van Sharon Olds herwerkt.

Afsluiter is 'Never Did', en tekstueel is dit wel erg minimaal natuurlijk; maar hoe beknopt ook, hoe weinig er ook wordt gezegd, het stemt tot nadenken.

'It's all a part of his plan
It's all in his hands'

'But I never asked for it
But I never did'

'It's all a part of his plan
It's all in his hands'

'In the basement
In it'

Ik weet niet zeker over wie dit gaat, maar God de Almachtige behoort zeker tot de mogelijkheden. Op het einde van de song dacht ik even dat hij "Het ruikt hier naar Douwe Egberts" op de piano ging spelen (ik weet niet of die reclame in Nederland bekend is), en met een (gok ik) applaus vol zelfspot wordt de plaat, en 's mans ongeluk en tristesse, afgesloten.

Veel woorden, om in essentie eigenlijk weinig te zeggen: dit is een prachtplaat, en heeft nog groeipotentieel.

4 sterren

Gek genoeg vergelijk ik dit soort extreem persoonlijke en emotionele albums altijd met het meesterwerk Hospice van The Antlers. Nu heb ik niet direct de illusie dat elk album dat niveau enigszins kan benaderen, al hoop ik dat uiteraard wel. Met Learning komt Perfume Genius er de eerste 2 nummers aardig in de buurt. Helaas wordt dat niveau niet vastgehouden. Slecht wordt het niet en ook de durf om een dergelijk album te maken en te schrijven kan ik alleen maar waarderen, maar eerlijk gezegd zijn een te groot aantal nummers op dit nummer onderling inwisselbaar en dat is jammer.