Perfume Genius - Learning (2010)

Mike Hadreas aka Perfume Genius komt met een album waar de piano centraal staat; melancholisch en donker tegelijk.
Heel af en toe doet het me denken aan Radical Face maar dan zonder de electronica. Sufjan Stevens heel in de verte is misschien ook niet zo vreemd. Vooruit: doe ik er een snufje Sigur Rós bij (misschien wat ver gezocht).

Staat goed op papier (op het scherm, zo u wilt) maar is het ook wat?

Een nummer als Gay Angels zeer zeker: gedragen zang op een tapijt van synths, alsof je in een kerk naar een koor staat te luisteren, maar hemels mooi is het zeker.
De nummers klinken allemaal erg rauw en minimaal en dat is iets waar je doorheen moet komen. Ik wel althans.
Het geeft dit album daardoor wel een bepaalde sfeer die velen zal aanspreken maar evenveel zal afstoten.
Het bevat lagen die je langzaam kunt proberen te ontrafelen waardoor de schoonheid naar boven komt drijven.
Absoluut een album dat de tijd moet krijgen te groeien en waar het even kan duren eer het kwartje valt. Ik denk dat dat moment bij mij nog gaat komen, maar nu al voel ik dat dit bijzonder is.

Geniaal? De tijd gaat het leren. Maar dat de nog jonge Mike Hadreas met Learning een mooi debuut heeft afgeleverd kan gezegd worden.
Enige nadeel is dat sommige nummers wel erg kort duren, maar misschien is dat maar goed ook omdat zo de sfeer intact blijft en het niet een saaie bedoening gaat worden op den duur.

Enkele maanden geleden voor het eerst kennisgemaakt met deze artiest via een compilatiecd van Turnstile (de zogenaamde "turnstile bento's"). Perfume Genius was samen met het nummer van Girls de uitschieter op dit minialbum, dus ik verwacht hier veel goeds van

Heb nu een paar nummers gehoord en bij mij komt ook Sufjan Stevens naar voren als associatie. Het gehele album hoop ik deze week nog even te kunnen luisteren. Het titelnummer vind ik al prachtig dus ik ben heel benieuwd.

Ik heb het hele album beluisterd en het beviel me prima. Ik kon de associatie met Sufjan Stevens niet negeren. Met name Mr. Peterson had zo op een album van eerder genoemde kunnen staan. Tekstueel is het ook melancholie wat de klok slaat. In Mr. Peterson zingt hij bijvoorbeeld: '' He made me a tape of Joy Division, he told me there was part of him missing. When I was 16, he jumped off a building. Mr. Peterson''. Het is prachtig en droevig, in al zijn directheid. 4 Sterren.

Sterk plaatje, dat me al eventjes in de greep heeft. Beoordeling volgt later

Vooral de manier van zingen (intonatie) en de piano doet denken aan Sufjan Stevens.

Ik heb trouwens een versie met slechte kwaliteit (soort van resonantie). Even een goede pindakaas zoeken...

Zeer sterke plaat waar je soms koude rillingen van krijgt... Zeer kale en eerlijke procuctie... piano+stem+... Alles in één sfeer... Zeker in mijn top 10 van 2010.

Ik heb echter meer associaties met Bon Iver, Isbells,... Sufjan is toch veel meer gearrangeerd niet???

Inderdaad, de gelijkenis is eerder vocaal mijns inziens, al komt John Wayne Gacy vrij dicht in de buurt van de sfeer dat dit album uitademt.

Een album van 28 minuten? Komaan zeg. Korte liedjes oké, maar zet er dan 15 op hé. Dream Theater en consoorten maken één nummer van 28 minuten.

En toch ga ik het eens beluisteren, al is het van EP-lengte. Hopelijk niet te duur. Iemand een richtprijs?

Ah, er is nu een heel album! Heb eerder dit jaar dingen van hem gehoord, die ik erg mooi tot prachtig vond! Ben hem echter een beetje uit het oog verloren, maar ga dit zeker beluisteren! En ik zie dat hij in oktober in Paradiso staat, voor maar 9 euro.

Tot nu toe album van het jaar! Simpele lo-fi liedjes, maar met prachtige teksten (Mr. Petersen, wat een ontroerende tekst!) en erg lo-fi, met ook nog de stem van Mike Hadreas erbij, wat het maakt dat het liedjes lijken van een gebroken ziel. Wat een emotie zit er in dit album. En wat een pracht! Dit kan nog wel uitgroeien tot 5 sterren, en een echte persoonlijke favoriet van me.

Naar mijn mening veel te simpel. Deze muziek is te vergelijken met de honderden Fruity Loops-producers (zoek ze maar eens op via youtube, een aantal althans, allemaal zal nooit lukken!): een klein ideetje maar opgenomen met slecht geluid en ook nog eens slecht gemixt. Voor mij allemaal overkomelijke dingen - als de liedjes nog ergens naartoe gingen. Dat mis ik echter compleet. De liedjes overstijgen hun simpelheid niet, komen niet weg uit het kamertje, en zijn op die manier slechts een weinig zeggend inkijkje in een (wat ongeloofwaardig erg) dramatisch leventje.

en toch een drie... met zo'n mening zou ik de plaat toch zwaar buizen

ja, het mag dan heel goed zijn maar 28 minuten is wel heel kort hé , maar als het echt zo goed zal ik wachten tot de prijs wat zakt en het dan kopen via cdwow of play !

Deze 'Learning' van Perfume Genius kreeg in HUMO 4 een zeer positieve recentie, geschreven door afscheid nement TTT-baas Charlie Poel. Het maakte me nieuwsgierig; want alhoewel ik me soms helemaal niet kan vinden in de HUMO-recensies, wilde ik toch 'ns luisteren of die lovenswaardige woorden gerechtvaardigd zijn. Mijn mening daaromtrent: ze zijn deels gerechtvaardigd.

Het album duurt nog geen 30 minuten, maar zit er wel dichtbij. Daarom vind ik het aanvaardbaar dat het onder LP's wordt geklasseerd. De nummers laten zich in 2 categorieën indelen; enerzijds de sober gearrangeerde, trieste songs, waarin Mike Hadreas (het Perfume Genius, zoals hij door zijn moeder werd genoemd, naar 't schijnt) zijn bittere, zwartgallige verhalen vertolkt, slechts begeleid door begeesterend pianospel (met hier en daar wat strijkers). Deze categorie ligt me zeker wel; het is de andere waarmee ik wat last heb, namelijk 'Gay Angels' en 'No Problem'. Deze nummers zorgen wel voor afwisseling, maar dat vind ik niet nodig op een plaat met zo'n korte speelduur, waarvan de nummers bovendien van grote kwaliteit zijn. Deze twee nummers lijken een beetje gestolen van een band als Sigur Ros. Het klinkt allemaal wel mooi, en het draagt bij tot de melancholie van de nummers, maar ik had het toch liever niet op deze plaat gehoord.

Over de andere nummers inderdaad niets dan goeds. Het titelnummer en 'Mr. Peterson' kennen zelfs een aanstekelijk pianoritme, al is het tekstueel al somberheid dat de klok slaat. De stem van Hadreas past erg goed bij dit soort muziek; luister maar 'ns naar 'Look Out, Look Out' (vooral het refrein), en het weergaloze 'Mr. Peterson', m'n favoriet op deze plaat, over een pedofiel die door z'n slachtoffer toch een 'prettig' hiernamaals wordt gegund.

Het kortste nummer is getiteld 'You Won't B Here', en de onheilspellende tekst ('You might not get, what you were promised; You might be hollow, after all of the deaths; But you are hurting, everyone you touch; And they won't be here tomorrow') is van een erg hoog niveau; het grijpt me bij de keel, en laat me niet snel los. Iets soortgelijks heb ik met andere nummers op deze plaat; de eerste drie nummers behoren zelfs tot het beste dat ik dit jaar al heb mogen beluisteren!

Een minpunt is dus, zoals ik hiervoor reeds heb aangehaald, die twee anderssoortige songs, maar zo'n groot euvel is het nu ook weer niet. After all, het zijn toch twee nummers die goed in elkaar zitten, en voor de nodige melancholie zorgen (zoals ook Sigur Ros dat wel beter kan, eerlijk gezegd, maar die composities zijn nu eenmaal een stuk ingewikkelder dan dit). Laten we dus zeggen dat dit een heel goeie plaat is!

'When' is een prachtig nummertje, blijkbaar heeft ie hier een gedicht van Sharon Olds herwerkt.

Afsluiter is 'Never Did', en tekstueel is dit wel erg minimaal natuurlijk; maar hoe beknopt ook, hoe weinig er ook wordt gezegd, het stemt tot nadenken.

'It's all a part of his plan
It's all in his hands'

'But I never asked for it
But I never did'

'It's all a part of his plan
It's all in his hands'

'In the basement
In it'

Ik weet niet zeker over wie dit gaat, maar God de Almachtige behoort zeker tot de mogelijkheden. Op het einde van de song dacht ik even dat hij "Het ruikt hier naar Douwe Egberts" op de piano ging spelen (ik weet niet of die reclame in Nederland bekend is), en met een (gok ik) applaus vol zelfspot wordt de plaat, en 's mans ongeluk en tristesse, afgesloten.

Veel woorden, om in essentie eigenlijk weinig te zeggen: dit is een prachtplaat, en heeft nog groeipotentieel.

4 sterren

Prachtige plaat, doet me wat denken aan Daniel Johnston

Opvallend maar een beetje gemankeerd debuut. Zelfs over de beperkte speelduur gaat het galmende sfeertje me op een bepaald moment een beetje tegenstaan, maar dat wordt ruim gecompenseerd door indrukwekkend hartzeer en een paar zeer sterke songs.
Verder weinig toe te voegen aan eerdere berichten. Een voorzichtige vier sterren.

Ik zit er aan te denken om hem zelfs te verhogen naar de volle 5 sterren! Het raakt me echt diep, deze muziek...

geniaal

Een erg mooi album met een erg rauw geluid.
Het kruipt onder je vel en blijft daar zitten. Ik krijg er nog elke keer kippenvel van.

Is dit serieus? Doet me denken aan Gary Jules zonder pianoles.

Waarom zou dit niet serieus zijn? Ik snap de vergelijking met Gary Jules wel, maar hier zit wat mij betreft veel meer emotie in. Jammer dat je dit niks vindt, zo te zien kan ik me verder wel redelijk in je smaak vinden.

@Arrie - Ik ben eens ijverig nieuwe muziek aan het luisteren. Ging dit luisteren omdat ie vaker in de top 10 van dit jaar verschijnt (van mensen wiens smaak ik kan volgen). Ergens vind ik het interessant, maar de slechte geluidskwaliteit en beperkte techniek irriteert me. Brengt daardoor ook geen enkel gevoel over.

Waar ie woont, zou ik niet weten, maar hij heeft het bij hem thuis opgenomen. Ik erger me juist helemaal niet aan de geluidskwaliteit, vind het juist wat toevoegen aan de sfeer. Tja, als het je niet weet te raken, dan houdt het op he.

Lo-fi is de shit

Na twee keer luisteren moet ik zeggen dat Learning wel het meest aimabele nummer van het jaar moet zijn .

Ben benieuwd of de rest ook nog gaat vallen,

Sfeer en stem doen me aan Sufjan Stevens denken. Ben er nog niet uit of ik de nummers sterk genoeg vind om het album een voldoende te geven.

Heb zojuist wat live-uitvoeringen op YouTube gezien en die bevallen me eerlijk gezegd stukken beter dan dit album.

De productie vind ik hier te lo-fi en de zang is wel heel erg 'huilie huilie'. Dat werkt een beetje op mijn zenuwen.

Al is 'Mr. Peterson' wel heel mooi.

This is it. Isn't it?

...En ik dacht nog dat 2010 een slecht muziekjaar was.
Perfume Genius - Learning is zo'n zeldzame plaat waar je echt van begint te houden.
Niet op lichamelijke wijze - zou volgens mij erg ongezond zijn - maar Learning heeft vanaf de eerste luisterbeurt een speciaal plekje in mijn hoofd toebedeeld gekregen.
Waarom? Tja, dat valt zo moeilijk uit te leggen.

Mike Hadreas heeft een zwaar leven gehad. Zelfmoordneigingen, misbruik, worstelingen met zijn homoseksualiteit en pesterijen reguleerden zijn leven.
Deze plaat is de uitbarsting van al deze gevoelens hierover, een verzameling nummers die zijn leven omvat. Jaja, hoor ik u denken, hij doet alsof.
Maar wat een goede acteur moet hij dan zijn.

De pianopartijen zijn van het niveau ''Iedereen kan pianospelen''. De stem van Hadreas is niet altijd even zuiver en de opnamekwaliteit is belabberd. Bovendien zijn de keyboardeffecten in Gay Angels en No Problem erg slecht.
Maar geloof me of niet, dit zijn allemaal pluspunten. Wie heeft ingewikkelde pianopartijen nodig als een persoon een piano gevoel kan leren spreken?
De stem van Hadreas is weliswaar niet extreem zuiver maar o zo gevoelig en bovendien zorgt de opnamekwaliteit voor dat heerlijk gruizige en persoonlijke sfeertje dat Learning oproept.

En zo ingetogen als wat. Deze man overtuigt met een piano en soms een keyboard.
Alleen, weggedoken in een hoek van de kamer en in een hoek van de samenleving vertelt Hadreas zijn verhalen.

En ik geloof hem. Ik geloof al zijn verhalen en ik luister aandachtig. Hij brengt het zó overtuigend, zó emotievol maar toch zonder zelfmedelijden.
Hoe mooi kan een uitbarsting van gevoel zijn?
Ik verwacht dan ook geen (goede) tweede. Waar zou hij nu nog over moeten schrijven?

Verwacht geen hoop. Verwacht geen licht aan het eind van de tunnel.
Dit is gitzwarte, emotionele muziek recht uit het hart. 5 sterren.