The Names - Swimming (1982)

Het duurde even maar hier dan toch mijn mening over dit album.
Ik moet zeggen dat het me na de lovende woorden die ik heb gelezen toch wat tegenvalt. En ik heb het toch echt ruim de kans gegeven.
De opener, Music for Someone, wat geen originele albumtrack is, zet op zich wel een lekkere sound neer, die doet denken aan Magazine en oude Simple Minds.
Het tweede nummer, Discovery (het eerste nummer van de originele lp) begint veelbelovend, maar als het nummer op gang komt met die stijve drum en een zanger met een stemgeluid dat me niet zo lekker ligt doet het me toch weinig. Piano die er inkomt net voorbij de 2,5 minuten vind ik dan wel weer lekker gedaan.
Floating World begint redelijk met een soort van Love Will Tear Us Apart sound, opnieuw de zang die me niet lekker zit. Die soort van breakstukjes in het nummer vind ik gewoon niet mooi.
The Fire begint lekker, maar na de aanloop gaat het weer mis. Ik weet dat een Martin Hannett produktie erg statisch kan zijn en dat kan ik ook best lekker vinden klinken, maar het klinkt hier wat mij betreft allemaal wat te vlak en gemaakt.
Ook de eerste noten van Life By The Sea klinken weer veelbelovend, maar opnieuw klinkt het daarna niet natuurlijk. Het is alsof de mannen een geluid proberen neer te zetten wat eigenlijk niet bij ze past, waardoor alles maar voor de helft geloofwaardig overkomt.
White Shadow zet een behoorlijke sfeer neer, vermoedelijk heeft Hannett hier ook niet zo veel aan gesleuteld. Bescheiden maar mooi stukje piano erin, de zang op het randje, maar in dit nummer toch wel te waarderen.
Calcutta, dat geen originele albumtrack is, hakt erin met een oud Cure geluid (Killing An Arab e.d.). Dat geluid is op zich wel lekker, maar het nummer zelf vind ik weinig pakkend en verveelt me daardoor vrij snel.
Op Postcards (ook geen originele albumtrack) hoor je ook weer duidelijk Cure invloeden (het zou op 17 seconds thuis horen dan). Opnieuw pakt het me niet en vind ik het een enigszins saai nummer.
(This Is) Harmony zou normaalgesproken na White Shadow komen, dat hoor je zelfs aan de geluidseffectjes waar het ene nummer mee eindigt en het andere mee begint. Het nummer komt dan ook veel beter tot zijn recht. Het aanhoudende bezwerende van het nummer gaat me op den duur toch wat vervelen.
Ook Shanghai Gesture heeft dergelijke drum en bas die op een bezwerende manier het hele nummer doorgaan, alleen word ik dat drum en bas geluid op den duur weer zat, terwijl alle synth geluiden en de gitaar erdoor wel weer een lekkere sfeer in het nummer leggen. De herhaling in de zang op het einde vind ik ook wel pakkend.
Leave Her To Heaven... op dit punt vind ik het toch allemaal wat te saai en eentonig worden.
Light is de officiële afsluiter van het originele album. Ze zetten hier wel een lekkere volle sound neer met de synth en de gitaar die er doorheen kermt. Het lijkt bijna wel in de richting van Pornography, het Cure album dat in hetzelfde jaar het licht zag, maar helaas niet van dat niveau.
De overige nummers staan niet op het originele album.
Nightshift vind ik weinig extra’s bieden, een beetje slap nummer dat me weinig zegt.
De eerste versie van I Wish I Could Speak Your Language is nog in de droge Martin Hannett sound. Het gitaargeluid klinkt wel lekker Joy Division.
The Astronaut begint met een soort marsdrum in de ‘Pornography’-sound, wat op zich lekker klinkt, maar het refrein vind ik dan weer helemaal niks. Het kan aan mij liggen maar ik vind de zangmelodie van het refrein gewoon niet klinken bij de melancholie die de rest van het nummer draagt.
Cat begint pakkend, het geluid is weliswaar ‘geleend’ van The Cure en het synth geluid van magazine, maar de uitvoering is sterk. Opnieuw vind ik de zwakte in de zang zitten, die hier weliswaar opgepoetst is tot een Robert Smith feel, maar ik vind de zangmelodie opnieuw tegenvallen.
I Wish I Could Speak Your Language (mix)…. Misschien is dit wel de enige track van het album, die het voor mij echt gaat redden. Het is een uitermate goed dansbaar en pakkend new wave nummer. Deze mix is afkomstig van een pre-mix cassette en geeft een weergave van de sound vóór Hannett eraan gesleuteld heeft en dat is in dit geval zeer gunstig. Met de aanhoudende synthgeluiden en het lekkere gitaargeluid word je in de greep gehouden, terwijl de beat je langzaam in beweging zet. De zang zit wat ver naar achteren in de mix, maar blijkbaar is dat gunstig voor het nummer.
Concluderend:
Hoewel het absoluut geen slechte band is, vind ik dit zeker geen topalbum. Voornamelijk de zang vind ik over het algemeen vrij zwak. Niet alleen ben ik niet kapot van de stem, maar ik vind op meerdere nummers de zangmelodie het nummer verzwakken en dat mag nooit de bedoeling zijn. (Zie hoe sterk de opener Music for Someone is zonder zang!) Komt bij dat ik bij veel nummers de indruk heb dat ze anderen proberen na te doen, voornamelijk The Cure en Joy Division.
Mijn persoonlijke favorieten van dit album:
White Shadow
I Wish I Could Speak Your Language (mix)

Heb hier een beetje hetzelfde 'probleem' als met de pas aangeschafte Best of CD van Red Lorry Yellow Lorry; het duurt wat te lang en wordt daardoor wat vervelend. Haal je door beiden de bezem tot een lengte van zo'n 45 minuten, blijft er een ijzersterk album over. Bij RLYL is dit makkelijk op te lossen door studio album Talk About The Weather aan te schaffen. Hier is dat lastiger; een versie zonder bonustracks schijnt lastig te vinden te zijn, bovendien zijn dat over het algemeen de sterkste tracks.

Het album begint goed met sfeermaker Music For Someone en het daarop volgende Discovery. Heb vergelijkingen met JD, SM en CA voorbij zien komen, daar wil ik The Cure aan toevoegen (Life By The Sea).

Niet alleen de lengte en de hier en daar te dunne productie doen afbreuk aan het geheel, ook de hoorbaar verschillend aangepakte wijze van produceren. Zo gaat bij de overgang van White Shadow naar Calcutta (ijzersterke track), het volume ineens behoorlijk omhoog.

This is Harmony doet me dan weer aan JD denken (niks mis mee) en ik merk dat dit album bij mij waarschijnlijk nog niet is uitgegroeid. Het bevalt eigenlijk steeds beter. Dat heb ik eigenlijk met heel veel new wave. Het speciale aan Nightshift heb ik nog niet echt gehoord, maar I Wish I Could en The Astronaut bevallen wel.

Al met al een album dat nog wat meer aandacht van mij verdient en toch ook wel iets meer users zou moeten kunnen bevallen. Voor nu 3,5 ster.