The Names - Swimming (1982)

Nightshift en Calcutta zijn klassiekers in het genre, maar zijn blijkbaar niet terug te vinden hier. Er is nog een ander album van the names met daarop hun voornaamste hitmateriaal verzameld.

Correctie: Tegenwoordig is dit album te verkrijgen als swimming + singles. Daarop staan (uiteraard) alle albumtracks + de hitjes en de b-kantjes. De cult-klassieker Nightshift is een ware parel, en mag gezien worden als 1 der mooiste nummers uit de 80's. Verder zijn ook I wish I'd speak your language, Astronaut en uiteraard Calcutta schitterende new wave klassiekers. Op het originele album zijn life by the sea en vooral white shadow hoogtepunten. De band behoorde oorspronkelijk tot het Factory label en was slechts 3 jaar actief, de bandleden waren net afgestudeerd en zagen het niet echt zitten op basis van werkloosheidsvergoedingen de band levend te houden. Ze werden respectievelijk filmcriticus,ambtenaar en literatuurprofessor.
Naast deze swimming+ singles is er ook nog een album uitgebracht met wat live materiaal en enkele andere nummers. Maar vooral deze 'swimming+ singles' zou bij elke liefhebber van Joy Division, Chameleons en andere Comsat Angels in de kast moeten staan.
5*

Zal er eens naar op zoek gaan Lost Highway, thanx voor de tip!

Je moet wel zien dat je de versie met de singles te pakken krijgt (al denk ik dat die bonustracks op alle exemplaren staan) Nightshift The Astronaut

Volgens mij ken ik ze uit het voorprogramma van Simple Minds begin jaren tachtig. Hun sound had ook wel iets van vroege SM en Joy Division (erg zware bas).
Ik bestel ze direct. Bedankt Lost!

Ik ga deze binnenkort ook maar eens bestellen..

Zo zo, die jongens gaan deze week meer platen verkopen dan de voorbije 25 jaar samen.

Heb hem zojuist ook gekocht, bij the music factory, ben benieuwd... Dus misschien nóg een goeie week voor ze

Krijg ´m vrijdag binnen. Het is de versie met de volgende nummers:
01. Music For Someone
02. Discovery
03. Floating World
04. The Fire
05. Life By The Sea
06. White Shadow
07. Calcutta
08. Postcards
09. (This Is) Harmony
10. Shanghai Gesture
11. Leave Her To Heaven
12. Light
13. Nightshift
14. I Wish I Could Speak Your Language
15. The Astronaut
16. Cat
17. I Wish I Could Speak Your Language (MIX)

Uitgebreide recensie volgt volgende week

Ik bedoel trouwens dat ik hem besteld heb bij the music safe... :-S Wanneer die binnenkomt is een verrassing... Ik hoop als kerstkadootje ofzo
Tips in het genre zijn altijd welkom!

Ik zal je moeten teleurstellen, het zal een laat kerstgeschenkje worden. Ik heb hem ook besteld bij musicsafe (tja het zijn eigenlijk wel een stelletje dieven maar ze hebben wel een vreselijk ruim assortiment). Ik heb 5/6 weken moeten wachten. Maar als Nederlander zal je hem wel iets sneller hebben.

Ik ga nu wellicht iedereen op mijn dak krijgen als jullie deze plaat slecht vinden.

Ik heb ´m al binnen. Via redsun. Heb ik prima ervaringen mee, in tegenstelling tot Lost Highway.

Lost Highway, mij krijg je niet op je dak hoor, had hem sowieso al op mijn lijstje staan en ik vond het tijd om mezelf weer eens te verwennen dus... Je positieve recensie heeft me wel over de drempel geholpen hem uiteindelijk nu te kopen.
Musicsafe verkoopt veel moeilijk te verkrijgen cd's. Ik heb hem daar gekocht omdat hij daar ook het goedkoopst is (in totaal 1,80 goedkoper). Ze rekenen ook geen porto vandaar. Dat ik lang moet wachten geeft niet. Als ik hem straks krijg ben ik inmiddels al vergeten dat ik hem gekocht had en dan is het pas echt een kadootje! Redsun vind ik trouwens een hele goeie zaak, daar hebben ze nog heel veel wat ik wil hebben. Leuk om daar rond te snuffelen en stukjes muziek te luisteren!
Premonition, ik hoor graag binnenkort wat jij van de cd vindt!

Vandaag binnen gehad, dus binnen 11 dagen
Nu eerst maar eens een aantal keer draaien voor ik mijn mening geef...

OK, ben hem nu een tijdje aan het luisteren.. en de muziek is inderdaad erg op dezelfde lijn als bands zoals Comsat Angels, Joy Division, Danse Society e.d. Er staan ook beslist enkele nummers op die me na één a twee keer al pakten, zoals (This Is) Harmony of Life by the Sea. En hoe breng ik dit tactisch richting Lost Highway.. Wat me bij een aantal nummers wel een beetje tegenstaat is het stemgeluid van de zanger, ik vind hem weinig krachtig, onvast en een beetje zeurderig af en toe (Calcutta, Postcards). Dit kan beslist een kwestie van wennen zijn, dus ik zal de boel er niet meteen op afserveren.. maar ik zet voorzichtig in op 3,5*.

Nu een week in huis. Hij valt me niet mee. Het geluid is heel dun, komt door de produktie van Martin Hannett, de huisproducer van Joy Division. Waar dat bij JD en New Order wel werkt, blijft bij Swimming een ietwat iel geluid over. De twee sterkste nummers zijn dan ook de eigen produkties, Music for Someone en de eigen remix van I Wish I Could Speak Your Language. De rest heeft in potentie wel kwaliteit, maar komt onvoldoende uit de verf.
Da´s heel jammer, want hun muziek is een soort arty versie van de postpunk van de Comsat Angels. Ze waren er volgens het bijgeleverde boekwerkje ook niet tevreden over, maar Martin Hannett bepaalde de sound, niet de band. Een tweede plaat is helaas nooit meer verschenen, ondanks dat de nummers al waren geschreven.

Jammer dat jullie het album niet zo goed vinden. De aspecten die jullie tegenvallen zijn bij mij net de redenen dat ik het album zo bijzonder vind. Vooral de productie vind ik echt subliem en geeft voor mij de meerwaarde aan deze plaat, het schept een apart sfeertje vind ik (met ook die watergeluidjes tussen de songs). Ook de stem is voor mij geen hindernis, het is idd geen prima zanger, soms zelfs op het randje van vals, maar net daarom ook breekbaar wat ik wel bij de muziek vind passen. Het enige puntje van kritiek bij mij is het feit dat ze de singles temidden van het originele album geplaatst hebben, waardoor het geheel toch wat vervormd wordt (Calcutta past helemaal niet na White Shadow, ondanks dat ik beide nummers erg sterk vind). Ach je weet maar nooit, misschien valt er wel nog iets uit de lucht als je hem nogmaals beluister; zelfs Nightshift en The Astronaut vind je matig?

The Astronaut is een prachtnummer, vind ik. Jammer dat het de zwanenzang van de groep werd. Vreemd ook dat de andere nummers van die maxi ontbreken...
Ik vind het een prima CD, enig minpunt is inderdaad dat die single (Calcutta/Nightshift) helemaal niet tussen de nummers van kant en kant van de oorspronkelijke LP hoort.
Er is later nog een tweede CD verschenen op het prima LTM-label van James Nice met daarop de ontbrekende nummers van de 'Astronaut'-12' en ook nog live-opnames (waarbij zanger/bassist Michel Sordinia nog een mondje Nederlands praat tussen de nummers). Die CD heet 'Spectators Of Life', genoemd naar hun eerste single (die er ook op staat) en enkele nummers die de band enkele jaren geleden opnam onder de naam Jazz.

Het duurde even maar hier dan toch mijn mening over dit album.
Ik moet zeggen dat het me na de lovende woorden die ik heb gelezen toch wat tegenvalt. En ik heb het toch echt ruim de kans gegeven.
De opener, Music for Someone, wat geen originele albumtrack is, zet op zich wel een lekkere sound neer, die doet denken aan Magazine en oude Simple Minds.
Het tweede nummer, Discovery (het eerste nummer van de originele lp) begint veelbelovend, maar als het nummer op gang komt met die stijve drum en een zanger met een stemgeluid dat me niet zo lekker ligt doet het me toch weinig. Piano die er inkomt net voorbij de 2,5 minuten vind ik dan wel weer lekker gedaan.
Floating World begint redelijk met een soort van Love Will Tear Us Apart sound, opnieuw de zang die me niet lekker zit. Die soort van breakstukjes in het nummer vind ik gewoon niet mooi.
The Fire begint lekker, maar na de aanloop gaat het weer mis. Ik weet dat een Martin Hannett produktie erg statisch kan zijn en dat kan ik ook best lekker vinden klinken, maar het klinkt hier wat mij betreft allemaal wat te vlak en gemaakt.
Ook de eerste noten van Life By The Sea klinken weer veelbelovend, maar opnieuw klinkt het daarna niet natuurlijk. Het is alsof de mannen een geluid proberen neer te zetten wat eigenlijk niet bij ze past, waardoor alles maar voor de helft geloofwaardig overkomt.
White Shadow zet een behoorlijke sfeer neer, vermoedelijk heeft Hannett hier ook niet zo veel aan gesleuteld. Bescheiden maar mooi stukje piano erin, de zang op het randje, maar in dit nummer toch wel te waarderen.
Calcutta, dat geen originele albumtrack is, hakt erin met een oud Cure geluid (Killing An Arab e.d.). Dat geluid is op zich wel lekker, maar het nummer zelf vind ik weinig pakkend en verveelt me daardoor vrij snel.
Op Postcards (ook geen originele albumtrack) hoor je ook weer duidelijk Cure invloeden (het zou op 17 seconds thuis horen dan). Opnieuw pakt het me niet en vind ik het een enigszins saai nummer.
(This Is) Harmony zou normaalgesproken na White Shadow komen, dat hoor je zelfs aan de geluidseffectjes waar het ene nummer mee eindigt en het andere mee begint. Het nummer komt dan ook veel beter tot zijn recht. Het aanhoudende bezwerende van het nummer gaat me op den duur toch wat vervelen.
Ook Shanghai Gesture heeft dergelijke drum en bas die op een bezwerende manier het hele nummer doorgaan, alleen word ik dat drum en bas geluid op den duur weer zat, terwijl alle synth geluiden en de gitaar erdoor wel weer een lekkere sfeer in het nummer leggen. De herhaling in de zang op het einde vind ik ook wel pakkend.
Leave Her To Heaven... op dit punt vind ik het toch allemaal wat te saai en eentonig worden.
Light is de officiële afsluiter van het originele album. Ze zetten hier wel een lekkere volle sound neer met de synth en de gitaar die er doorheen kermt. Het lijkt bijna wel in de richting van Pornography, het Cure album dat in hetzelfde jaar het licht zag, maar helaas niet van dat niveau.
De overige nummers staan niet op het originele album.
Nightshift vind ik weinig extra’s bieden, een beetje slap nummer dat me weinig zegt.
De eerste versie van I Wish I Could Speak Your Language is nog in de droge Martin Hannett sound. Het gitaargeluid klinkt wel lekker Joy Division.
The Astronaut begint met een soort marsdrum in de ‘Pornography’-sound, wat op zich lekker klinkt, maar het refrein vind ik dan weer helemaal niks. Het kan aan mij liggen maar ik vind de zangmelodie van het refrein gewoon niet klinken bij de melancholie die de rest van het nummer draagt.
Cat begint pakkend, het geluid is weliswaar ‘geleend’ van The Cure en het synth geluid van magazine, maar de uitvoering is sterk. Opnieuw vind ik de zwakte in de zang zitten, die hier weliswaar opgepoetst is tot een Robert Smith feel, maar ik vind de zangmelodie opnieuw tegenvallen.
I Wish I Could Speak Your Language (mix)…. Misschien is dit wel de enige track van het album, die het voor mij echt gaat redden. Het is een uitermate goed dansbaar en pakkend new wave nummer. Deze mix is afkomstig van een pre-mix cassette en geeft een weergave van de sound vóór Hannett eraan gesleuteld heeft en dat is in dit geval zeer gunstig. Met de aanhoudende synthgeluiden en het lekkere gitaargeluid word je in de greep gehouden, terwijl de beat je langzaam in beweging zet. De zang zit wat ver naar achteren in de mix, maar blijkbaar is dat gunstig voor het nummer.
Concluderend:
Hoewel het absoluut geen slechte band is, vind ik dit zeker geen topalbum. Voornamelijk de zang vind ik over het algemeen vrij zwak. Niet alleen ben ik niet kapot van de stem, maar ik vind op meerdere nummers de zangmelodie het nummer verzwakken en dat mag nooit de bedoeling zijn. (Zie hoe sterk de opener Music for Someone is zonder zang!) Komt bij dat ik bij veel nummers de indruk heb dat ze anderen proberen na te doen, voornamelijk The Cure en Joy Division.
Mijn persoonlijke favorieten van dit album:
White Shadow
I Wish I Could Speak Your Language (mix)

Destijds niet zo gewaardeerd op MM; toch vind ik dat dit met de huidige new wave revival een eervolle vermelding verdient.
White shadow, This is harmony en Nightshift blijven absolute toppertjes in het postpunk genre.

Dit kan ik alleen maar volmondig beamen. De nummers die je daar opnoemt, maar ook Calcutta, Discovery, The Astronaut... stuk voor stuk nummers om van te likkebaarden. Dit zijn niet meer of minder dan de Belgische Chameleons!

Hier moet ik nog steeds achteraan

Kopen?

Negatief commentaar heerst hierboven, maar ik kon het niet laten om dit te gaan uitpluizen. En mijn eerste indruk is eigenlijk verrassend goed!

edit:
damn damn damn , 2e indruk is 'wat een geweldig album!' Mensen ga dit herluisteren, misschien is je muzieksmaak gegroeid want dit moet een liefhebber van new-wave-achtige muziek toch heerlijk vinden. (luister wel alleen de oorspronkelijke nummers, dan is er meer magie )

Het is ook best een leuk plaatje hoor. Eentje die ik binnenkort maar weer eens moet gaan luisteren en herwaarderen.

En alweer vier jaar stil hier... Ideale soundtrack bij een broeiierige zomeravond als deze. Wat dat betreft toch echt de Belgische Chameleons. Kleine minpunten mogen dan misschien de vocals en de ietwat dunne productie zijn, de sfeer die de muziek uitademt maakt dit meer dan goed. Een soundtrack die niet zou misstaan bij de film Brussels by night.

Van de in het kielzog van JD ontstande bands beslist één van de betere. Deze Belgische cult classic verdient meer aandacht.
Of zijn de post punkerds op deze site allemaal dood en begraven?

Heb hier een beetje hetzelfde 'probleem' als met de pas aangeschafte Best of CD van Red Lorry Yellow Lorry; het duurt wat te lang en wordt daardoor wat vervelend. Haal je door beiden de bezem tot een lengte van zo'n 45 minuten, blijft er een ijzersterk album over. Bij RLYL is dit makkelijk op te lossen door studio album Talk About The Weather aan te schaffen. Hier is dat lastiger; een versie zonder bonustracks schijnt lastig te vinden te zijn, bovendien zijn dat over het algemeen de sterkste tracks.

Het album begint goed met sfeermaker Music For Someone en het daarop volgende Discovery. Heb vergelijkingen met JD, SM en CA voorbij zien komen, daar wil ik The Cure aan toevoegen (Life By The Sea).

Niet alleen de lengte en de hier en daar te dunne productie doen afbreuk aan het geheel, ook de hoorbaar verschillend aangepakte wijze van produceren. Zo gaat bij de overgang van White Shadow naar Calcutta (ijzersterke track), het volume ineens behoorlijk omhoog.

This is Harmony doet me dan weer aan JD denken (niks mis mee) en ik merk dat dit album bij mij waarschijnlijk nog niet is uitgegroeid. Het bevalt eigenlijk steeds beter. Dat heb ik eigenlijk met heel veel new wave. Het speciale aan Nightshift heb ik nog niet echt gehoord, maar I Wish I Could en The Astronaut bevallen wel.

Al met al een album dat nog wat meer aandacht van mij verdient en toch ook wel iets meer users zou moeten kunnen bevallen. Voor nu 3,5 ster.

Inmiddels wat luisterbeurten verder en vind het songmateriaal toch wel zeer sterk. De productie is zoals eerder gezegd niet groots en het duurt allemaal net wat te lang. Ik heb de versie met alle bonustracks (in totaal 17 nummers). Had eigenlijk gewoon twee studio albums moeten opleveren en dan had het imo niets onder gedaan voor een aantal eerder genoemde grote namen. Ik verhoog toch met een halfje en wil Light nog even noemen als favoriet.

Met de productie heb ik weinig moeite,de zang daarentegen vind ik niet al te sterk,iets wat gelukkig goed gemaakt wordt door het verrassend goede song materiaal.Een zeer welkome aanvulling op m'n new wave platen uit de eerste helft van de jaren tachtig.

Heb je hem al?