Avenged Sevenfold - Nightmare (2010)

vond het een lekker album, alleen die nieuwe screamnummers als 'God Hates Us' hadden er van mij echt niet in gehoeven. Verder vind ik eigenlijk alle nummers van dit album goed. zal er dus ook een mooie 4,5 ster aan geven.

Victim is overigens echt een enorm mooi nummer

Na het album bijna grijs te hebben gedraaid de afgelopen weken, ben ik er dan uiteindelijk met een eind oordeel.
Toen het nummer Nightmare uitkwam had ik bij de eerste keer luisteren mijn twijfels, maar na meerdere keren is het toch wel echt een lekker nummer, vet clipje trouwens. Uiteindelijk 1 van de beste tracks van het album!
Welcome to the Family werd ik een beetje verdrietig van toen ik het voor het eerst hoorde, erg cliché en niet interessant, heb met moeite het vaker proberen te luisteren, en met succes. Ik ben meer op het instrumentale vlak gaan kijken, de gitaar partijen zijn erg vet, ook vooral dat gejank op het einde, toch is het vooralsnog niet 1 van de betere nummer van het album vind ik.
Van Danger Line werd ik ook niet erg enthousiast, en na veel luisterbeurten nog steeds niet eigenlijk, ze hebben de plank een beetje misgeslagen met dit nummer denk ik.
Buried Alive vond ik vanaf het begin al wel goed, veel classic rock/metal invloeden in terug te horen, maar dan in A7x stijl. Vooral het laatste stuk is goed vind ik.
Natural Born Killer is gewoon een super goed nummer, met een killer opener net als Critical Acclaim. Ik vind dan ook vooral het solowerk van Gates erg goed.
So Far Away wist me eigenlijk gelijk wel te raken, nu ben ik niet echt een persoon dat wegzwijmelt bij ballads, maar de ballads op dit album vind ik wel steengoed, en zal ze ook niet overslaan als ik het eenmaal op heb staan. Wederom oorstrelende solo's, Shadows heeft niet echt een clean zang stem, toch vind ik het wel iets hebben.
God Hates Us doet me erg denken aan wat ze deden op Waking the Fallen, alleen klinkt het iets beter samen allemaal in het nummer, ook mooier opgenomen uiteraard. Zeker 1 van mijn favo's dit.
Victim is een apart nummer, maar vind het net als So Far Away een mooie ballad, en zal hem niet overslaan als ik hem op heb staan.
Het zelfde geldt voor Tonight The World Dies.
Fiction vind ik bij uitstek het mooie nummer van de plaat, ik ga er niet teveel woorden aan besteden, want dan wordt dit bericht te lang. Het hele nummer is gewoon perfect. period.
Save Me vind ik ook een erg goed nummer, 10 minuten lang genieten met veel diversiteit. In eerste instantie dacht ik dat het weer een ballad zou zijn, maar dat was het gelukkig niet :]

Ik heb erg lang uitgekeken naar dit album, en ik heb dan ook nog een paar opmerkingen:
Ik ben erg tevreden over het drumwerk van Portnoy, het klinkt niet identiek aan dat van The Rev, maar een beter iemand hadden ze niet kunnen krijgen, zeker aangezien Portnoy de favo drummer van the Rev was.
In tegenstelling tot de selftitled, vind ik bijna elk nummer op dit album goed, het heeft alleen wel iets minder 'hits' zoals Afterlife etc.
Het gitaarwerk vind ik beter, er zitten betere en mooiere riffs in, en meer gepingel etc. in refreinen, in plaats van alleen in de break/bridge waarna een solo volgt.

Al met al ben ik dik tevreden met dit album en zal hem dan binnenkort maar eens gaan kopen, dit album is als geheel beter dan de selftitled, maar als je naar de liedjes per stuk kijkt, staan er op de selftitled iets meer 'hits', toch vind ik Nightmare heel ietsjes beter als de selftitled, en ook beter als City of Evil etc. De stijgende lijn is nog steeds stijgende Tussen de 4 en 4.5, maar omdat dat niet kan, geef ik toch maar een 4.5.

Na het trieste overlijden van The Rev mocht zijn idool Mike Portnoy plaatsnemen achter het drumstel om de drumpartijen van The Rev in te spelen. Dit vernoem ik als eerst omdat dit de reden was waarom ik deze plaat ging beluisteren. Mike Portnoy doet dit op een uiterst respectvolle manier en houdt zich gewoon aan de Avenged Sevenfold-regels en gaat geen Dream Theater-streken uithalen, wat ik eigenlijk wel vermoedde. Mede hierdoor is Nightmare gewoon een Avenged Sevenfold album in hart en nieren.

Waarom nog meer? Omdat de rest van die band er natuurlijk wél op heeft kunnen spelen. Wat mij in vergelijk met de vorige erg opviel was dat het een stuk softer is. Tuurlijk, er staan een paar kenmerkende harde Sevenfold-nummers op met zoetsappige refreintjes als Nightmare, Welcome to the Family, God Hates Us en nog een paar anderen, maar de rest bevat een veel subtielere aanpak en een veel verrassendere stijl. Ik vond Avenged Sevenfold altijd al wat beïnvloed door progmetal en progrock, maar hier gaan ze dat echt serieus interpreteren. Nightmare bevat een aantal rustige, progressief aandoende nummers als Fiction of Save Me.

Dit album is diverser dan het vorige, maar M Shadows moet zijn zangkwaliteiten niet gaan overschatten en soms kan hij maar beter een rocknummer zingen, want dan erger ik me minder snel aan zijn schorre, nasale stem. Mede hierdoor is dit wel een goed album, maar niet geweldig. Met 4 sterren ben ik vrij gul.