De La Soul - De La Soul Is Dead (1991)

Ik geef deze plaat 5 sterren, omdat de échte songs die erop staan ronduit geniaal zijn: meer volwassener flows van Plug 1, Plug 2 en zelfs hierop ook Plug 3, uitstekende beats van Prince Paul met leuke samples,...maar al die skits en andere rotzooi, die eigenlijk geen songs zijn, vind ik soms wat irritant.
Ik hoor ook wel dat die vaak erg leuk gemaakt zijn, wederom goede samples, maar (net als bij 3 feet & Rising) hier is het iets te veel van het goede: 27 tracks voor 13 échte songs. Enkel Talkin Bout Hey Love luister ik naar.

Maar goed, genoeg gezaagd: dit is een must-have. Oodles of O's heeft een geniale beat: lekker jazzy. Ook het gerijm is top notch. Het volgende hoogtepunt 'Saturdays' is prachtig. Dit liedje geeft me één van de leukste gevoelens dat ik al ooit heb ervaren bij andere nummers. De beat is melodieus en is heel happy, maar toch vind ik hem een beetje melancholisch klinken. De raps zijn on point (wat wil je: Q Tip doet ook mee) en -ik hou normaal niet zo van R'n B-hooks in hiphopsongs- ik ben een absolute fan van Vinija Mojica! De topic op zich is ook zo mooi. In een muziekgenre als hiphop waar het onderwerp 70 % van de gevallen draait om het dissen van Sucker MC's (wat al héééél wat prachtsongs heeft opgeleverd, begrijp me niet verkeerd), vind ik het altijd een verademing als rappers het dan eens hebben over rollerskaten!
Millie Pulled a Pistols on Santa geeft perfect weer hoe de teneur op dit album zo verschillend is in vergelijking met 3 Feet. Een somber verhaal. Perfecte beat en aandoenelijke lyrics.
Verder is er nog de hit 'Ring ring ring...' waarmee ze een beetje de draad weer oppikken van hun debuutalbum. Prachtige beat en fun-lyrics.
De La beleefd altijd veel plezier aan hun songs en dat merk je. Nuff respect!

Een favoriet De la Soul album kiezen is een zware taak. Naar mijn mening verschilt er in kwaliteit niet zoveel tussen hun eerste 4 platen. Het zijn allen dikke hip hop classics. Als favoriet kies ik uiteindelijk voor deze De la Soul is Dead. Op deze plaat klinken ze namelijk zo ontzettend gedreven. Ze zijn lekker cynisch jegens zo’n beetje alles wat met de muziekindustrie te maken heeft (Ring Ring Ring, Kicked out of the House, Afro Connections) en verkondigen ondertussen ook nog enkele maatschappelijk gerichte boodschappen (Millie, My brother). De productie is iets waar ik zelf eerst erg aan moest wennen, maar na veel luisterbeurten vallen de geniale subtiliteiten pas echt op, echt werelds. Als laatste wil ik nog opmerken dat ik het zo leuk vind hoe De La Soul altijd samples/stukjes tekst van rappende collega’s weet toe te voegen aan hun platen en er ondertussen lekker hun eigen draai aan weten te geven.