Accept - Blood of the Nations (2010)

Hier kijk ik ontzettend naar uit. De eerste twee songs (Teutonic Terror en The Abyss) klonken geweldig dus heb ik er goede hoop op dat ook de rest van het album de moeite zal zijn. Aan Mark Tornillo zal het in ieder geval niet liggen, die schreeuwt en zingt de longen uit zijn lijf en moet zeker niet onderdoen voor Udo.

Ik ga binnen een paar minuten Teutonic Terror (vanaf de CD sampler bij Rock Tribune) beluisteren. Ik ben benieuwd. Bij een Accept zonder Udo kan ik me eigenlijk nog niks voorstellen...

Edit: Inmiddels wel en tja, die zanger wil volgens mij wel zo klinken als Udo maar 't is toch geen Udo. Het nummer zelf maakt op mij ook geen sterke eerste indruk.

wie zit hier nou nog op te wachten? bezigheidstherapie voor die mannen zelf lijkt me....
UDO maakt overigens ook nog steeds solo de festivals onveilig met z'n Halford immitatie. Ook zijn populariteit is tanende, hij wordt inmiddels zelfs op Wacken Open Air diep in de nacht geprogrammeerd.

Proberen een graantje mee te pikken van de huidige revival van sommige tijdsgenoten. Het zal wel aanstekelijk werken. Maar om ook nog echt goed te zijn ligt niet zo voor de hand. En wie er op zit te wachten? Sinner bijvoorbeeld.

Is het niet gewoon de headliner? Hij staat geprogrameerd ná Soulfly en heeft 1,5 uur de tijd gekregen.

Natuurlijk zitten er hier vast nog wel wat mensen op te wachten. Wolf Hoffman blijft wat mij betreft één van de betere Duitse metal gitaristen en voor een simpel potje onvervalste metal mag je me altijd wakker maken. Dat Tornillo wat weg heeft van Udo is natuurlijk wel zo, maar zo klonk hij tenslotte ook al in de jaren '80. Storen doet het me niet - hij komt in ieder geval veel enthousiaster over dan Udo tegenwoordig - die puur op routine draait. Live klinkt Accept in ieder geval erg overtuigend - en de leden hebben er duidelijk meer plezier in dan in de reunie concerten enkele jaren terug (waar Udo ook al erg plichtmatig en verveeld op over kwam vond ik).

En nee Udo is geen headliner op Wacken. Eerder mosterd na de maaltijd. Na Soulfly staat er een "promoter farewell" speech op het programma - en daarna mag Udo als na-band nog eventjes loos. (heeft overigens niets met populariteit te maken denk ik - want ook The Devil's staat nog om 2 of 3 s'nachts geprogrammeerd - en als er één band tegenwoordig gehyped wordt zijn zij het wel).

Geweldig comeback album van Accept! Na het gave concert in Uden en de nieuwe voorproefjes Teutonic Terror en The Abyss, kon het niet anders zijn dat dit album ging knallen. Een veel betere UDO lose plaat als Eat the Heat. Mark Tornillo past perfect bij de band. Hij zingt lekker rauw maar heeft ook zo zijn medolieuze momenten.
De songs liggen in het straatje van Breaker en Restless and Wild. Maar dan met een hedendaagse en zeer heavy productie (thanks Andy Sneap!).
Nummers als Pandemic, Bucket Full of Hate, Beat the Basterds en Teuronic Terror is volgens mij het hardste wat Accept ooit gemaakt heeft. Vette riffs, flitsende solo's en een ritme-sectie om U tegen te zeggen. Hulde! Wat mij betreft een van de betere metal albums van 2010! The Legend Accept is back!!!!!!

Erg lekkere powermetal plaat inderdaad.Heb hem op de gok binnengehaald, maar hij bevalt erg goed. Zal wel 3.5* worden maar eerst nog een paar keer luisteren.

je waant je 30 jaar terug in de tijd..

zoals de Acceptplaten meer leunen op nostalgie dan kwaliteit (laatst restless & wild nog eens gedraaid en viel toch eigenlijk best tegen) kan ook deze nieuwe telg me maar matig bekoren.

Accept keert anno 2010 zonder Udo toch onverwacht sterk terug aan het metalfront. De laatste keer dat ze een andere zanger hadden, was iets minder succesvol verlopen.
Udo zelf had het liever anders gezien, maar Wolf Hoffmann geeft terecht aan dat hij en de andere Accept bandleden gewoon willen spelen zoals ze dat altijd gedaan hadden.

Blood Of The Nations heet de jongste telg en Mark Tornillo is de nieuwe zanger. Hij is mij onbekend maar hij ziet er in ieder geval uit als een oude verlopen, motorrijdende rocker en hij klinkt als een kruising tussen Dirkscheider en Jon Oliva. Dat kan in dit geval dus zeker geen kwaad.

Qua stijl gebeurt er uiteraard niks schokkends. Alhoewel ze het meest teruggrijpen op het geluid uit de jaren 80. Er zijn weer wat whoohoo koortjes te horen in Teutonic Terror bijvoorbeeld. Dat doet natuurlijk automatisch denken aan Balls To The Wall. En dat is natuurlijk net als thuiskomen na een lange tijd te zijn weggeweest.

De tracks zijn lekker afwisselend en doen qua gitaarspel ook best weer vaak denken aan Judas Priest.
Men trapt stevig af met Beat The Bastards. Er wordt gas teruggenomen in het imponerende The Abyss. Een epic is er weer in de vorm van Shades Of Death. En zo is er voor de doorsnee heavy metalliefhebber een hoop aardigs te beleven.

Tornillo voelt zich als een vis in het water en de band klinkt erg enthousiast. Liefhebbers van Accept hoeven dit beslist niet links te laten liggen.

Accept is back.

Had dit niet onder een andere naam dan Accept gemoeten? Accept zonder Udo kan namelijk niet. Zal de plaat zo eens beluisteren.

Het grootste gedeelte van wat vroeger Accept was doet hierop mee. Volstrekt legitiem om het onder de Acceptvlag uit te brengen.

Ze hebben het UDO trouwens aangeboden om mee te doen - maar nee - die bleef liever in zijn eigen band. Om hem dan live toch dik de helft van de setlist te zien vullen met Accept songs is toch een klein beetje ridicuul. Had hij net zo goed wel mee kunnen doen. Worden we op die manier tenminste gespaard van nog meer zwaar middelmatige Udo albums.

Maar kom - de nieuwe Accept dan. Ik kan er nog altijd alleen (of toch bijna) positief over zijn. Tornillo is een uitstekende zanger/shouter die idd grote raakvlakken heeft met Udo maar toch ook zijn eigen stempel op het gebeuren drukt door zo regelmatig ook eens wat melodieuzer uit de hoek te komen. Hij doet me live trouwens heel erg denken aan Brian Johnson van AC/DC - een echte werkmens, met zijn petje, mouwloos shirt en strakke jeans. Sympathiek figuur.

Ook de rest van de band doet het meer dan behoren. Beter nog. Ik vind dat Accept sinds 'Objection Overruled' niet meer zo bevlogen heeft geklogen. Je merkt duidelijk dat ze er zelf plezier in hebben (live al helemaal trouwens) en dat ze inderdaad ook (beetje onder dwang van hun producer Andy Sneap) heel goed geluisterd hebben naar hun oude albums. Zowat alle kenmerken komen voorbij - maar saai wordt het dankzij het bevlogen gitaarspel en strakke riffs van het duo Wolfmann/Frank nooit. En gelukkig heeft Sneap er ook nog eens voor gezorgd dat de plaat klinkt als een klok.

Enige kleine opmerking / minpuntje misschien zelfs - de teksten. Vroeger schreef Deaffy de teksten en kreeg je bvb de songs als 'Man Enough to Cry', 'Russian Roulette', 'Heaven is Hell' en 'Balls to the Wall'. Een beetje rebels en anti-establishment. Dat lijkt me dan toch weer allemaal wat vervlakt sindsdat Mark deze voor zijn rekening neemt. Plots is het allemaal wat tegen het patriotische aan (eg Blood of Nations en dat het album dedicated is to all the armed forces in the world protecting our freedoms). Niet dat het me nu echt stoort - ik heb er schijt aan -maar het viel me wel meteen op.

Schokkend of wereldvernieuwend is het inderdaad niet. Maar wel zo solide als je maar kan bedenken - de meeste traditionele metalfans zouden hier wel weg mee moeten weten. Voor alvast de comeback van het jaar en dik een 4. Ik ga zeker kijken in januari als ze in belgie optreden - en laat me hopen dat de volgende cd niet al te lang op zich laat wachten (volgens Hoffman recent - zijn ze er zelfs al actief voor aan het schrijven en erover aan het denken).

Sterke comeback-plaat.
De nieuwe zanger Mark Tornillo past echt wel bij het Accept-geluid.

accept is back en hoe
gewoon weer lekker oudewets beuke met accept heerlijk

Mmmmmm. Accept zonder Udo ?? Ik weet het niet


Muzikaal knalt het wel lekker maar die zanger hè

Uitstekende zanger. Rauw en krachtig. En geen overdreven Duits accent.

Klinkt erg goed helaas zonder Udo

Goed, de meesten vinden het wel een aardig plaatje. Alleen jammer dat Udo niet meedoet, lees ik overal. Maar waarom? Hoe komt het eigenlijk dat Udo zo'n grote status heeft bij zijn fans? En zoveel krediet?

Voor mij duurde het heel lang voordat ik gewend raakte aan zijn behoorlijk middelmatige drilboorvocalen en kon genieten van Restless And Wild of Balls To The Wall. Ik vond aanvankelijk dat de matte vocalen nogal afbreuk deden aan de verder te gekke zongs. Later heb ik het maar geaccepteerd omdat het materiaal te gaaf was om links te laten liggen.

In David Reece had Accept ooit een andere zanger, maar toen ging de band ook ineens anders klinken. Daarmee verspeelde men natuurlijk weer een hoop krediet.

Met Mark Tonillo heeft de band eindelijk de vocalist die wat meer kan dan als de boze knecht van Eucalypta klinken.
Dat wil niet zeggen dat Blood Of The Nations nou direct boven het oude materiaal uitstijgt. Maar in mijn beleving schuilde de grote kracht van Accept niet zozeer in Udo Dirkschneider.

Ben ik helemaal met je eens Edwynn.

[quote="Edwynn"Dat wil niet zeggen dat Blood Of The Nations nou direct boven het oude materiaal uitstijgt. Maar in mijn beleving schuilde de grote kracht van Accept niet zozeer in Udo Dirkschneider. [/quote]

Ben ik het niet helemaal mee eens. Je hebt gelijk wanneer je zegt dat UDO een heel erg matige zanger is met een heel beperkt bereik, eigenlijk kun je het niet eens echt zingen noemen wat hij doet. Maar zijn karakteristieke stemgeluid zorgde er wel voor dat zijn platen onmiskenbaar het UDO stempel meekregen. Ik denk dat de grote kracht van Accept wel degelijk in UDO schuil gaat, hij zorgt juist in zijn eentje voor het unieke geluid. Neem Lemmy van Motorhead, ook geen goede zanger, maar wel iemand die gezorgd heeft voor het unieke gekuid van Motor Head.

Eddie verwoordt het helemaal goed


Accept is geen Accept zonder UDO

Ja, dat is het dus wel want dat staat gewoon op de hoes

Nee, ik snap best dat Udo een karakteristiek stemgeluid heeft. Echt slecht vind ik het ook niet, maar ik kan zonder.

Zelf vind ik dat zijn solo albums zeer matige Accept aftreksels zijn. Dus in die zin speelt de rest van Accept wel degelijk een grote(re) rol in het geheel/

Over de vergelijking met Lemmy: Die kan dus wel veel beter zingen, ondanks zijn rasperige geluid. Daarnaast speelt zijn zeer karakteristieke basspel ook een hele grote rol in het bandgeluid. Dus in die zin vind ik hem wel onmisbaar voor Motörhead en Udo niet onmisbaar voor Accept.

Wat mij betreft klopt dit compleet. Udo heeft tussen zijn heel solo oeuvre niet één cd zitten die zich kan meten met een Restless & Wild of Balls to the Wall. De meeste van zijn albums zijn toch echt wel zwaar middelmatig en verder dan 'degelijk' komt hij nooit. Herkenbaar was hij wel, maar zijn inbreng en belang voor Accept zijn zwaar overschat. Blood of Nations is hiervan het perfect bewijs en laat horen dat het toch vooral het gitaarspel van Hoffman en het samenspel / invulling van de overige leden is die de kwaliteit van de band bepaald.

Ik heb ook niet gezegd dat de kwaliteit van Accept afhangt van de inbreng van UDO, dat is niet het geval, alleen is Accept zonder UDO geen Accept. Er zullen best betere zangers zijn, alleen zorgde UDO samen met een goede band voor een heel uniek geluid. Iets wat met menig andere zanger niet gelukt was.

Heerlijke schijf, persoonlijk het beste ooit van Accept gehoord. Altijd stonden er wel een aantal mindere songs op maar deze kan ik hier niet ontdekken. Hulde meine herren!

Godverdomme, wat een plaat! Beter dan die kitscherige zooi die U.D.O. tegenwoordig uitbrengt.

Heerlijke plaat, en de nieuwe zanger doet het ook goed. Hopelijk wordt de volgende weer zo'n knaller!

sterk album moet ik zeggen, idd de nieuwe zanger is zeker sterk bezig

Wat een fantastisch comeback album!

Ik had in het begin behoorlijk m'n twijfels bij de nieuwe zanger maar die werden bij de eerste luisterbeurt door volumestand 20 vrij hard weggeblazen. Mark probeert, naar mijn mening, absoluut niet op Udo te lijken, doet gewoon zijn eigen ding maar heeft wel die ruige krijs kwaliteit, vooral bij de hoge noten, die Udo ook heeft. Verder zit het album bomvol met de klassieke moddervette gitaarriffs van Wolf en Herman, het lompe en loche baswerk van Peter en de dubbele basdrum van Stefan

Het is duidelijk te horen dat de hele band er zin in heeft en dat ze alle 'Accept elementen' uit de klassieke albums Breaker, Restless & Wild, Balls To The Wall en Metal Heart gehaald hebben.
In Teutonic Terror hoor ik Balls To The Wall ronddwalen, In Locked & Loaded komt Fast As A Shark om de hoek kijken, In New World Coming komt Princes Of The Dawn even gedag zeggen en in Land Of The Free(de Japanse bonus-track) hoor ik een Metal Heart te kloppen. Om maar even wat voorbeelden te noemen. Ik ben wel benieuwd of andere mensen ook deze precieze vergelijkingen horen of dat ik gek ben geworden(?)

Moge voorop staan dit ik me hier absoluut niet aan stoor en dat ik het geweldig vind werken. De klassieke Accept formule ben ik nou eenmaal fan van en het is ook precies hetgene wat ik van ze verwacht. Het klinkt ook weer fris, nieuw, rauw en energiek. Iets wat ik van de laatste albums met Udo, Objection Overuled, Death Row en Predator, niet kan zeggen. Daar is duidelijk te horen, en bij het concert op Wacken 2005 is te zien, dat Udo totaal geen zin meer had in Accept.

De oude Accept is hier weermee nieuw leven ingeblazen en dat mogen ze van mij nog wel even blijven doen

4,5*