Accept - Blood of the Nations (2010)

Accept keert anno 2010 zonder Udo toch onverwacht sterk terug aan het metalfront. De laatste keer dat ze een andere zanger hadden, was iets minder succesvol verlopen.
Udo zelf had het liever anders gezien, maar Wolf Hoffmann geeft terecht aan dat hij en de andere Accept bandleden gewoon willen spelen zoals ze dat altijd gedaan hadden.

Blood Of The Nations heet de jongste telg en Mark Tornillo is de nieuwe zanger. Hij is mij onbekend maar hij ziet er in ieder geval uit als een oude verlopen, motorrijdende rocker en hij klinkt als een kruising tussen Dirkscheider en Jon Oliva. Dat kan in dit geval dus zeker geen kwaad.

Qua stijl gebeurt er uiteraard niks schokkends. Alhoewel ze het meest teruggrijpen op het geluid uit de jaren 80. Er zijn weer wat whoohoo koortjes te horen in Teutonic Terror bijvoorbeeld. Dat doet natuurlijk automatisch denken aan Balls To The Wall. En dat is natuurlijk net als thuiskomen na een lange tijd te zijn weggeweest.

De tracks zijn lekker afwisselend en doen qua gitaarspel ook best weer vaak denken aan Judas Priest.
Men trapt stevig af met Beat The Bastards. Er wordt gas teruggenomen in het imponerende The Abyss. Een epic is er weer in de vorm van Shades Of Death. En zo is er voor de doorsnee heavy metalliefhebber een hoop aardigs te beleven.

Tornillo voelt zich als een vis in het water en de band klinkt erg enthousiast. Liefhebbers van Accept hoeven dit beslist niet links te laten liggen.

Accept is back.

Na veertien jaar zonder nieuwe Accept vanuit de studio, was daar de nieuwe. Met de Amerikaan Mark Tornillo als zanger, waarbij kan worden vermeld dat zowel gitarist Wolf Hoffmann als bassist Peter Baltes inmiddels ook in de VS woonden.
Tornillo was de derde zanger van de groep en de fout die ze met de tweede maakten, werd niet herhaald. Hij kan krijsen als originele zanger Udo Dirkschneider en blijkt bovendien over een fraaie "cleane" stem te beschikken. De band maakt daarbij niet de fout mooie liedjes te maken zoals voorheen wel eens misging. Het is 67 minuten knallen, waarbij langzamere nummers worden afgewisseld met snelle. Producer Andy Sneap droeg zorg voor een moddervet geluid, je hoort dat er sinds voorganger Predator veel is bereikt op dat terrein.
De twaalf nummers (gewone cd-versie) werden geschreven door de genoemde heren. Mevrouw Deaffy was inmiddels ex-manager en bovendien ex-partner van Hoffmann, zodat Tornillo dat lekker zelf deed.

Kortom, veertien jaren hebben de groep goed gedaan. Nadenken over wat de sterke punten waren, hoe die toe te passen in 2010, een passende zanger daarbij zoeken en sterke nummers schrijven. Omstreeks diezelfde tijd keerde mijn voorliefde voor scheurende gitaren terug en dit album was één van de oorzaken daarvan. Alsof je oude, verloren vrienden tegenkomt. Natuurlijk zat ik er dan niet meer zo onbevangen en gretig in als op mijn zestiende. Ben desalniettemin daarna hun discografie én die van Dirkschneider gaan uitzoeken en maakte best-of-cd's van hun oeuvre voor in de auto.

Vooral de eerste helft bevalt me goed met de Teutoonse furie zoals Accept het hier noemt. Fel uit de startblokken, massief vervolgend. Op de tweede helft is een midtempo nummer als New World Comin' lekker en de tekst viel me op; ik had gelezen dat Baltes christen was geworden, hoor ik daar iets van terug in de tekst? Het wordt gevolgd door het snelle No Shelter en als slot het iets langzamere Bucketful of Hate met in het koortje een charmant Duits accent.
Op streaming hoor ik voor het eerst bonustrack Time Machine. Die bezingt de uitvinding van professor Barabas en heeft een lekker gevoel.

Is dit lekker? Jazeker. Vier sterren.