Disturbed - Asylum (2010)

Leuke toevoeging op de huidige collectie met nummers als Asylum en Another Way to Die, maar voor de rest een van de minste albums van Disturbed

hm.. moet nu helaas wel bekennen dat het album me steeds minder is gaan boeien. Doe mij dan toch Indestructible maar, of liever. The Sickness, (ik zal hopen dat er ooit nog een album komt met de sound van dit album)..

Het liefst zou ik zien dat wanneer Disturbed een nieuwe plaat uit zal brengen, ze het eens helemaal anders doen, en gewoon een keiharde metal plaat maken, en eens stoppen met het uitmelken van het standaard principe, de sound van TTF en Indestructible kennen we nu, Asylum maakt meer kapot dan goed.

neemt niet weg dat er een AANTAL leuke nummers opstaan.

Waar Disturbed met Indestructible in 2008 een sterk album leverden slaan ze hier de bal behoorlijk mis.
Het grote deel van de nummers klinken als tracks die Indestructible niet haalden omdat ze simpelweg niet goed genoeg waren.
Het Asylum concept vind ik wel tof en in de intro en het titelnummer wordt de sfeer goed gezet, maar die wordt helaas niet behouden. Spijtig dat het niveau al direct na de openingsnummers daalt.

Ik ga akkoord met Murk die een paar posts hierboven zei dat het album wat doet herinneren aan de eentonigheid van Believe en minder aan het donkere Indestructible.

Misschien goed dat Disturbed aangekondigd heeft een pauze te nemen na de Asylum tour. Ik hoop op een sterke terugkeer bij het volgend album, als dat er nog komt.

Top 3:
Remnants/Asylum; Another Way to Die; Innocence

3*

Dit album heeft geen songs waarvan je zegt, even lekker skippen. Niet allemaal klassiekers, maar geen enkel slecht nummer aanwezig op deze plaat!
Deze zal nog veel gedraaid worden in de wagen!
Doe er uw voordeel mee!

"Een paar luisterbeurten verder"
Toch maar niet.
De structuren van de liedjes blijken nogal veel op het hetzelfde trukje gestaafd te zijn:
super emotioneel refrein een paar keer herhalen om dan met een coole stem de titel van het liedje te reciteren.
Meer dan de helft op dit album is in hetzelfde bedje ziek.

Mooie uitdrukking.

mwa, album steeds minder aan het luisteren, eerste paar nummers kunnen er nog mee door. maar daarna wordt het allemaal slappe koek en laat Disturbed zien dat het inderdaad beter is dat ze tijdelijk gestopt zijn.. MOCHTEN ze nog terug komen, dan moeten ze met iets heel nieuws komen.

Anders laten ze zich langzaam doodbloeden, iets waarmee ze goed opweg zijn.

1 Top album, 2 Prima albums en 1 matig album, Prima doet het goed. en nu is het tijd voor het meest donkere en harde album (zoals gezegd). benieuwd, benieuwd.

De intro is iniedergeval al erg verrassend, iets wat je op de vorige albums niet hebt gehoord, rustig en duister erg goed nummer, de titeltrack is weer erg goed Asylum knalt uit je speaker en is zeker een van de betere tracks van het album.
en dan...
er staan een aantal leuke tracks op de plaat, ik noem een Warrior, een Never Again. deze hebben zo nu hun eigen waarde.

Toch weet een groot gedeelte van het album mij niet te boeien, veel nummers klinken als een slap aftreksels van de vorige album, en dit is erg zonde, Disturbed heeft voor mijn gevoel niet genoeg in het album gestoken. Een paar goede nummers geschreven en verder wat snel afgeschreven nummers aan de plaat toegevoegd, LET WEL: het zijn geen slechte nummers, maar weten het niveau niet te halen, of klinken amper anders dan andere nummers. The Animal zou zo Hell part 2 kunnen zijn, alleen dan slechter.

Jammer. Hopen dat ze nog weer een nieuwe plaat maken, want ze kunnen het wel. Alleen hopelijk doen ze de volgende keer iets anders, doen ze dit niet, dan denk ik niet dat we snel nog iets van de band terug zullen horen, wellicht nooit weer.

3*

Heerlijk album, zojuist nadat ik hem gekocht had ( Zonder bonus tracks was bij kroeze Arnhem maar 9 euro ) 2 keer achter elkaar loeihard gedraaid.
Mijn favoriete numers:

The infection geweldig einde en solo.
Never again: enorm goede tekst vol keiharde meaning over de holocaust.

Al met al, Samen met The sickness het beste album van disturbed. Dus 4,5 sterren.

Vind juist het bonusnmmer 'Leave It Alone' erg sterk. Andere toppers zijn Warrior, The Animal en Asylum

Vreemd dat zo'n band dan 2 jaar na Indestructible met dit album Asylum op de proppen komt. Er staan een paar hele goede nummers op, die zo mee zouden kunnen op de voorganger. Ik heb het dan over de titelsong, Warrior, Another Way to Die & The Animal. Maar de rest is van wel aardig tot echt matig. Het is net als na het geweldige the Sickness met het album Believe. De geschiedenis herhaalt zich. Hoe beoordeel je zo'n halfzacht album. Is het glas halfvol of halfleeg. Volgens mij allebei.

Disturbed heeft hardere nummers gemaakt, maar 'Asylum' is een album om mee te relaxen en niet op los te gaan. Het zijn echte meezing-nummers en ook al is dit album negatief beoordeeld, vind ik hem toch wat hebben. Ze zijn totaal niet eentonig en als je puur af gaat op dit album moet ik zeggen: Het is goed. De stijl op dit album is niet geliefd maar ik vind het fijn. Ik vergelijk albums nooit met andere albums en meestal luister ik van een band maar twee tot drie albums, zodat ik nooit teleurgesteld zal zijn om een album. Dat doe ik dus ook bij Disturbed. Terug op het album: Dit album is heerlijk, en zou niet moeten vergeleken worden met hun voorgaande albums, of die nou beter waren of niet. De zang is goed, de nummers blijven hangen, en ik heb echt respect voor het geheel. Ik ben een tijdje echt verslaafd geweest aan dit album (het is eigenlijk nooit overgegaan...) en maar weinig albums kunnen mij zo lang aangrijpen. Hoewel ik meestal alleen echte harde metal kan waarderen, heeft dit album een uitzondering. Deze behoort ook zeker tot mijn favorieten. Die vijf sterren verdienen ze in mijn ogen zeker.

Met Asylum toont Disturbed aan dat ze meer volwassen zijn geworden. Dat openbaart zich in dit geval voor mij als muziek waar de rauwe randjes vanaf zijn, bij gebrek aan een betere omschrijving: burgerlijker. Volwassenheid bij artiesten vertaalt zich veelal ook in de lyrics, waarbij ze over serieuzere onderwerpen gaan schrijven, Disturbed deed dit al langer. Het levert ieder geval een album op dat prima weg luistert, maar nergens echt spannend wordt. De combinatie Remnants gevolgd door het titelnummer is wel mooi gedaan, loopt vloeiend over, en daarmee hebben we gelijk een van de beste nummers te pakken. Vet ook hoe ze de tekst schrijven waarin je de dubbele betekenis van het woord kunt halen - een gekkeninstituut of een veilige haven. Verder vallen er weinig nummers echt op, behalve The Animal, en Innocence. Het is geen verkeerd album, maar het moet tot dusver genoegen nemen met een derde plek.
De boodschap van Innocence vind ik sterk. Wat halen jullie hieruit?
Who is innocent?
Is it relevant in the world today?
I shake my head in disbelief
Presumed innocent
Justice fails again in the masquerade
Has the whole world become insane?

Tussenstand:
1. Indestructible
2. Believe
3. Asylum
4. Ten Thousand Fists
5. The Sickness