Disturbed - Asylum (2010)

Kijk, dit is dan zo'n album waar ik naartoe kan leven. fantastische band.
Eerste single "another way to die" is een goed nummer en veel belovend voor de rest van het album.
Als de plaat net zo goed word als de cover komt het helemaal goed!

Another Way To Die is een redelijk Disturbed-nummer, maar ik heb net de titeltrack gehoord, dat is wel even andere koek. Geweldige song, lekker agressief en heavy, maakt me erg benieuwd naar dit album.

Ik ben hier wel benieuwd naar, hun vorige album was me in elk geval goed bevallen.

Heb hem nu voor de vierde keer opstaan en hij is fantastisch! zeer sterke en goede plaat. duister, hard, sterk. 100% Disturbed!

Is Disturbed de AC/DC van de metal? Niet echt, maar er is wel iets voor te zeggen. Alle songs lijken op elkaar en zijn voorzien van steeds dezelfde hakkende gitaarriffs en steeds dezelfde zanglijnen. De band is echter wel heel goed in het herhalen van deze elementen en weet toch maar weer iedere keer een sterk album uit de hoge hoed te toveren. Met deze Asylum is het weer niet anders. Het klinkt allemaal weer bijzonder lekker en is daarnaast vet geproduceerd. De beste songs zitten wel in de eerste helft van de plaat, wat mij betreft. Tegen het einde zakt het niveau een beetje in. Niettemin een degelijk album. De voornaamste verrassingen zijn ditmaal het rustige intro Remnant en de maffe, volledig op hol geslagen U2 cover I Still Haven't Found What I'm Looking For.

Komt in de eerste luisterbeurten vrij sterk naar voren. Alleen Warrior vind ik irritant. Verder is het meestal gewoon wat we van Disturbed gewend zijn: hakkende riffs, charismatische vocalen en vette productie. Toch zit er hier en daar toch iets nieuws, zoals het rustige instrumentale Remnants, en de wat meer progressieve aard van sommige nummers, waardoor ze meer inhoud krijgen. Dit is echter maar heel minimaal.
De vergelijking met AC/DC hierboven vind ik best wel terecht.

Warrior vind ik juist wel leuk, ik stoor me vooral aan de live nummers, wat een saaie bedoening zeg, alle energie is eruit. Verder is dit gewoon meer van hetzelfde, wat in het geval van Disturbed zeker niet erg is. Het laatste nummer is ook leuk, een beetje pop-rock achtig vind ik, maar dan met de geweldige stem van Draiman. Natuurlijk zit er ook weer een cover bij, zoals dat hoort op een Disturbed album, het origineel van dat nummer ken ik niet, maar de cover klinkt goed. Qua teksten vind ik het vaak wat te simpel, maar misschien verandert mijn mening daarover na nog een paar keer luisteren.

Met de kennis dat Disturbed waarschijnlijk nooit meer zo zal klinken als op The Sickness. en men meer op de toer van TTF door lijkt te gaan. Wat overigens geen slecht iets is.

Maar over het album. korte review hieronder.

Remnants: interssante intro. ook de eerste intro op een disturbed album ooit. hoorde officeel bij het nummer "Asylum". maar is vanwege commercie, en om het nummer tot een beter recht te laten komen losgeknipt. iets waar ik blij mee ben. want "Remnanst is een zeer sterke intro.
Asylum: De titeltrack van het album, één van de betere nummers op het album. lekkere harde sound. klinkt allemaal erg strak, lekker hevtig en steekt goed in elkaar. samen met TTF mijn favoriete titelsong van disturbed.
The Infection: ook weer een sterk nummer. zang klinkt goed. anders dan op het nummer Asylum. het nummer bevat een lekkere solo, en klinkt net als de titeltrack weer lekker heavy en duister.
Warrior: Ook dit is een sterke track. met name de stukjes, dat het lijkt alsof David een beetje nijgt te grunten(hoe schrijf je dat?) dat zorgt ervoor dat er wat meer afwisseling in het nummer zit wat het nummer zeker tengoede komt.
Another Way to Die: in mijn ogen de minste song op het album. intro klinkt nogwel veel belovend, maar na mate het nummer vorderd is het toch teveel van het zelfde (wat disturbed wel meer heeft) maar bij dit nummer is dat geen pluspunt. want niet weg neemt dat het nummer zo op zijn tijd nog steeds wel goed klinkt. maar geen waardige eerste single.
Never Again: damn wat een lekkere song. david gaat hier flink tekeer. en heeft zelf een dis (tweede couplet) tegen de duitse paus) lekker heftig, (zoniet heftigste nummer met asylum) van deze plaat. zeker een plekje in mijn disturbed tot 10.
The Animal: interssante intro. op zich geen slecht nummer maar weet mij niet echt te raken. de muziek klinkt goed, lekker strak. maar qua tekst komt hij niet helemaal over. neemt niet weg dat het nog steeds een lekker in het gehoor liggend nummer is.
Crucified: lekker nummer, obsessie over een gebroken relatie. klinkt goed in het gehoor, en verveelt nergens.
Serpentine: wederom een lekker nummertje, haalt niet direct het niveau van nummers als asylum, of Never Again maar des al niet temin luistert hij lekker weg en is het een sterk nummer.
My Child: creepy intro van een huilende baby, harde tekst gecombineerd met harde beukmuziek, maar dit tot een van de betere nummers, en waarschijnlijk de beste van de tweede helft van de CD.
Sacrifice: goed nummertje, intro heeft een beetje een bekende sound maar dan om gedoopt in een Disturbed geluid.
Innocence: lekker catchy refreintje. goede tekst. en een waardige afluister van de CD
Ishfwilf: de cover van U2. was wel zwaar benieuwd wat ze hier mee zouden doen. maar klinkt erg lekker. welliswaar is hij niet zo hard als de rest van het album. maar dat is in dit geval positief. zoals je kunt verwachten van Disturbed, een goede cover.

Al met al een zeer sterke plaat. ben er erg over te spreken. verdiend een plaatsje boven Indestructible en Believe en misschien nog wel net boven TTF waarmee deze CD een gedeelte tweede plaats scoort qua disturbed albums. ik ben helemaal blij.
4.5

Zo dus

haha oke dan!

Het begint droevig te worden hoe weinig deze band zichzelf uitdaagt. Het eerste album had bij vlagen nog wel iets fris en lekkers, maar vanaf het tweede album is het steeds dezelfde vermoeiende formule die de klok slaat. Berekenend tot en met, alles in dienst van Draiman's vocals, slappe refreintjes die je van mijlenver hoort aan komen en gitaarwerk dat ondanks de enigszins eigenzinnige aanpak in het samenspel met drums en bas altijd netjes binnen de lijntjes blijft. Disturbed is altijd al een formule-geörienteerde band geweest, maar hier wordt me toch even een nieuw dieptepunt bereikt zeg.

Nog 3x 0,5 ster voor het openingsnummer, Asylum en Another Way to Die. Hoewel verre van verheffend viel hier in ieder geval nog enigszins de aandacht vastgehouden worden.

Helaas...Disturbed blijft zichzelf herhalen. Waar het vorige album nog wat aardige nummers had die af en toe uitschoten is er op dit album echt weinig spannends te beleven. Ieder nummer had zo weer op een ander album kunnen staan en in de muziek is het zo...als je als band stil blijft staan...ga je achteruit. De zanger David Draiman is ongetwijfeld een goeie zanger, maar ik word toch een beetje ziek van zijn voortdurende gehik en geforceerde staccato manier van zingen. Natuurlijk is de kenmerkende Disturbed sound, maar ook hier valt wel wat variatie in te brengen, en als deze band dat niet kan kan er gesproken worden over een vroegtijdige verzadiging van een redelijk toen nog vernieuwende band binnen het genre.

Dit album heb ik gisteravond even bij mijn zwager gehoord, die heeft hem net vers in huis gehaald. Het doet mij in eerste instantie een beetje aan Metallica denken, ook zo strak gespeeld. Echt Amerikaans ook en een beetje op safe gespeeld. Lekkere aangename ik doe klusjes in huis achtergrond metal. Tenminste zo klinkt het mij in de oren. Wel lekkere nummers allemaal, maar ik vind het ook teveel van hetzelfde klinken en gewoon niet gevarieerd genoeg om apart voor te gaan zitten. Leuk om op de achtergrond op te zetten, maar gewoon te langdraderig en te eentonig en ook een te lange speelduur (tenminste met de bonusnummers dan, het reguliere album heeft een goede speeltijd hoor) om dit regelmatig op te gaan zetten en er speciaal voor te gaan zitten.

De Judas Priest cover Living After Midnight vind ik wel erg leuk gedaan, maar is het metal element er wel uit en klinkt het meer als zware rock eigenlijk.

4.5* sterren, wel omdat ik een echt grote Disturbed fan ben... als je graag vernieuwing hebt bij een band zoek je dat beter niet bij Disturbed, hou je van echt lekker stevige metal en goede gitaarrifs dan zit je bij deze band wel goed. Asylum en Another Way To Die zijn mijn favorieten, de U2 cover vind ik persoonlijk de minste geslaagde cover die disturbed al heeft gemaakt, echter is dat mijn bescheiden mening...

Disturbed klinkt eigenlijk nog steeds hetzelfde als op Believe.
vind ik persoonlijk niet zo heel erg. maar ik snap dat mensen het hun afrekenen dat ze weinig veranderen aan hun creaties
vooral de zang van Draiman blijft onveranderd.
ik vind dit album wel een stuk minder pit hebben dan hun voorgangers. de echte boze boodschappen zijn een stuk minder aanwezig en de rifjes grijpen me wat minder. hm
toch nog maar even extra keertje doorluisteren

Ik vind deze toch best saai, ik draai het album eigenlijk nooit meer.

Deze plaat krijgt hier op musicmeter een mindere score. Ik vermoed dat velen deze band te eentonig beginnen vinden.
Motörhead doet ook al jaren hetzelfde, en kan ook blijven boeien.
Disturbed ook, althans voor mij toch.
Deze plaat overtreft hun debuut niet, en ook Ten Thousand Fist niet, maar ik vind hem toch lekker wegluisteren. 4*

4,5

Dit is verplichte kost voor Disturbed liefhebbers. Een album dat beter en beter word naarmate je het vaker luisterd.
Asylum goed begin, Infection is oke met erg vet begin. Verder sterke nummers als Animal, Another Way 2 Die, Innocence e.t.c.
Oke Disturbed is niet de band van het al te veel experimenteren, maar wat goed is, moet je goed laten.
Toch hoor ik het en der leuke verrassingen. Kopen die shizzle !

Ik heb het album al vaak gedraaid, en het luisterd telkens lekker weg...

Ontzettend sterke comeback van Disturbed. Na Indestructible had ik het eigenlijk wel een beetje gezien met Disturbed maar deze plaat overtreft Indestructible makkelijk. Songs klinken weer lekker ruig en het geluid klinkt ook ontzettend goed. Ja dit is tot nu toe wel m'n favo Disturbed album. Favoriete tracks: Asylum & Warrior.

4*

Geweldig album! geen woorden aan vuil te maken

Wat een saai en voorspelbaar album weer.

Ook maar weer eens reageren hier. Heb het album al een tijdje in huis, en om eerlijk te zijn vond ik het na eerste keer luisteren ruk. Another Way To Die kende ik al van de single natuurlijk, verder vond ik Asylum nog wel aardig.

De rest vond ik gewoon veel lijken op nummers uit Believe, en dan bedoel ik de eentonigheid ervan. Erg donker zoals in Indestructible klonk het allemaal ook niet, iets dat ik bij een titel als Asylum daarom ook JUIST verwachtte, maar nee.

Maar toch... nadat ik het album de 2e keer opzette, begon ik het iets meer te waarderen. En de 3e keer nog iets meer. Zo ging het nog ene tijdje door, inmiddels tientallen keren geluisterd, en vind het uiteindelijk toch wel een goed album. De teksten gaan niet zomaar ergens over, en zoals David soms net een andere toon zingt dan je zou verwachten klinkt juist prettig. Sacrifice is ook wel redelijk geniaal, zoals de beat 4/4 is en de baseline onderwijl in 3/4 erdoorheen loopt.

Verder ga ik niet alle nummers af om op te noemen wat me opviel, ik vind het gewoon een best goed album, en ben uiteindelijk een fanboy Vind dit wel een 4 waard.

Vijf albums uitbrengen in tien jaar tijd is niet erg, maar zorg dan wel dat je jezelf durft te onderscheiden. Wat dat betreft schiet Disturbed ook met Asylum de plank mis. Alle twaalf de nummers lijken zo ontzettend op elkaar door de constant dezelfde zang-en gitaarlijnen. Erg storend is het gelukkig ook weer niet, aangezien de liedjes gewoon zoals vanouds lekker hard klinken.

Met de single Asylum durft Disturbed iets anders te doen en dat heeft zijn vruchten afgeworpen; een erg gaaf nummer, al zeg ik het zelf. Ook Another Way to Die, The Infection en Crucified zijn best gave nummers geworden. De rest valt er een beetje buiten.

3 sterren.

Ik had juist bij dát nummer zoiets van "en wéér dezelfde plaat". Wat is er zo anders aan dat nummer?

Er gebeurt veel op de achtergrond, vind ik. Het voelt ook echt alsof dit in een soort gevangenis gezongen wordt. Kom ik weinig tegen in Disturbed-nummers.

Ik vind Asylum ook één van de sterkste nummers die Disturbed geschreven heeft. erg goede track!

Jep, ik ook.

Laten we Crucified niet vergeten. Wat een ondergewaardeerd nummer is dat zeg.

Disturbed doet gewoon weer lekker wat van ze verwacht wordt. En dat is heerlijke agressieve, harde metal maken. Ik ben er weer heel erg blij mee, ongeacht het feit dat het redelijk vergelijkbaar is met het eerdere werk.
Iets waar ik het niet mee eens ben, op veel nummers zijn nu intro's te horen, en de opbouw van de songs is toch wel iets anders dan de vorige albums.
Ik ben nog steeds erg blij met dit album!