Disturbed - Asylum (2010)

Is Disturbed de AC/DC van de metal? Niet echt, maar er is wel iets voor te zeggen. Alle songs lijken op elkaar en zijn voorzien van steeds dezelfde hakkende gitaarriffs en steeds dezelfde zanglijnen. De band is echter wel heel goed in het herhalen van deze elementen en weet toch maar weer iedere keer een sterk album uit de hoge hoed te toveren. Met deze Asylum is het weer niet anders. Het klinkt allemaal weer bijzonder lekker en is daarnaast vet geproduceerd. De beste songs zitten wel in de eerste helft van de plaat, wat mij betreft. Tegen het einde zakt het niveau een beetje in. Niettemin een degelijk album. De voornaamste verrassingen zijn ditmaal het rustige intro Remnant en de maffe, volledig op hol geslagen U2 cover I Still Haven't Found What I'm Looking For.

Het begint droevig te worden hoe weinig deze band zichzelf uitdaagt. Het eerste album had bij vlagen nog wel iets fris en lekkers, maar vanaf het tweede album is het steeds dezelfde vermoeiende formule die de klok slaat. Berekenend tot en met, alles in dienst van Draiman's vocals, slappe refreintjes die je van mijlenver hoort aan komen en gitaarwerk dat ondanks de enigszins eigenzinnige aanpak in het samenspel met drums en bas altijd netjes binnen de lijntjes blijft. Disturbed is altijd al een formule-geörienteerde band geweest, maar hier wordt me toch even een nieuw dieptepunt bereikt zeg.

Nog 3x 0,5 ster voor het openingsnummer, Asylum en Another Way to Die. Hoewel verre van verheffend viel hier in ieder geval nog enigszins de aandacht vastgehouden worden.

Waar Disturbed met Indestructible in 2008 een sterk album leverden slaan ze hier de bal behoorlijk mis.
Het grote deel van de nummers klinken als tracks die Indestructible niet haalden omdat ze simpelweg niet goed genoeg waren.
Het Asylum concept vind ik wel tof en in de intro en het titelnummer wordt de sfeer goed gezet, maar die wordt helaas niet behouden. Spijtig dat het niveau al direct na de openingsnummers daalt.

Ik ga akkoord met Murk die een paar posts hierboven zei dat het album wat doet herinneren aan de eentonigheid van Believe en minder aan het donkere Indestructible.

Misschien goed dat Disturbed aangekondigd heeft een pauze te nemen na de Asylum tour. Ik hoop op een sterke terugkeer bij het volgend album, als dat er nog komt.

Top 3:
Remnants/Asylum; Another Way to Die; Innocence

3*

Vreemd dat zo'n band dan 2 jaar na Indestructible met dit album Asylum op de proppen komt. Er staan een paar hele goede nummers op, die zo mee zouden kunnen op de voorganger. Ik heb het dan over de titelsong, Warrior, Another Way to Die & The Animal. Maar de rest is van wel aardig tot echt matig. Het is net als na het geweldige the Sickness met het album Believe. De geschiedenis herhaalt zich. Hoe beoordeel je zo'n halfzacht album. Is het glas halfvol of halfleeg. Volgens mij allebei.

Disturbed heeft hardere nummers gemaakt, maar 'Asylum' is een album om mee te relaxen en niet op los te gaan. Het zijn echte meezing-nummers en ook al is dit album negatief beoordeeld, vind ik hem toch wat hebben. Ze zijn totaal niet eentonig en als je puur af gaat op dit album moet ik zeggen: Het is goed. De stijl op dit album is niet geliefd maar ik vind het fijn. Ik vergelijk albums nooit met andere albums en meestal luister ik van een band maar twee tot drie albums, zodat ik nooit teleurgesteld zal zijn om een album. Dat doe ik dus ook bij Disturbed. Terug op het album: Dit album is heerlijk, en zou niet moeten vergeleken worden met hun voorgaande albums, of die nou beter waren of niet. De zang is goed, de nummers blijven hangen, en ik heb echt respect voor het geheel. Ik ben een tijdje echt verslaafd geweest aan dit album (het is eigenlijk nooit overgegaan...) en maar weinig albums kunnen mij zo lang aangrijpen. Hoewel ik meestal alleen echte harde metal kan waarderen, heeft dit album een uitzondering. Deze behoort ook zeker tot mijn favorieten. Die vijf sterren verdienen ze in mijn ogen zeker.