Bryan Ferry - Olympia (2010)

Vreemd album. Enkele zeperds (vooral Heartache) en een paar monumenten van nummers (Reason or Rhyme, Tender is The Night). Stem is inderdaad niet dominant, maar produktie stoort me geenszins. Verhoog naar 4.

Shameless haalt het in mijn oren niet bij de versie op het Groove Armada-album en is op Olympia een mindere god.

Olympia is me persoonlijk erg bevallen. De eerste helft van de cd is de sterkste, 'You Can Dance' blijft nazinderen en ik vind deze versie van 'Shameless' dan weer een heel stuk beter dan de Groove Armada versie.

Er is wat controverse over Ferry's versie van 'Song To The Siren', maar persoonlijk vind ik zijn versie misschien wel een beetje melig, maar verder nog niet eens zo slecht. Eigenlijk is er maar één echte tegenvaller, en dat is 'BF BASS (Ode to Olympia)', dat echt té eighties en stereotiep klinkt. Gelukkig herstelt hij zich daarna met bevreemdende 'Reason or Rhyme' en het ronduit ontroerende 'Tender Is The Night'.

Blijkbaar verkoopt het album niet erg, maar hopelijk houdt dat Ferry niet tegen aan het werk te blijven. Dit album toont dat hij misschien geen vernieuwer meer is, maar wel nog altijd een mooi album kan maken.

Heb er nog een hele ster van af gehaald.. vind het album eigenlijk toch niet zo heel bijzonder.. jammer...

Het is maar net hoe je stemming is. Of het album komt binnen als vlakke achtergrondmuziek, of het is komt binnen als muziek met ontzettend veel sfeer en diepgang.

Briljante nummers, zeer divers, maar allemaal onmiddellijk herkenbaar als Ferry. Helaas is zijn stem op, je kan het nog zo ver weg proberen te mixen in de klanktapijten, maar het klinkt als krachteloos gefluister.

Er staan prachtige bijdragen op van David Gilmour en een keur van andere musici. Vooral in de nummers met Phil Manzenera doet het onvermijdelijk denken aan Roxy Music. Eno heeft een paar oude synthesizers uit zijn PC getoverd en je bent weer terug.

Dat het album erg terugkijkt en weinig vernieuwend is (en ook niet zo spannend) drukt de verkoopcijfers waarschijnlijk behoorlijk, maar desondanks draait het album aardig wat rondjes in de cd-speler.

Dat is het echte treurige probleem, zijn stem is op!! Ferry zijn bijzondere en wat excentrieke stem was toch één van zijn handelsmerken. Het was samen met Bowie één van de mooiste. Nu die stem weg is....
YouTube - My Only Love (Lovebox festival 2010)

Hoewel vreemd genoeg met die stem tijdens de Roxy tour nog niet veel mis is.

Wow, dat klinkt zelfs heel erg goed!!!!

Vreemd dat op dit album die stem zo raar is... Voor mij een reden om het album ook niet zo heel goed te vinden.

Toch zou ik m graag nog eens live zien.. Zou er een solo tour in zitten dit jaar??

Ferry heeft de gewoonte na iedere nieuwe plaat een tour te houden. Maar na het verschijnen van Olympia zijn er nog geen tour data´s bekent. Wel geeft hij een paar concerten met Roxy music in Engeland dit voorjaar.

Dit is vele malen beter dan het album!

Zijn live versie van Song to the Siren op Jool's Holland bewijst toch ook dat de man soms toch nog goede vocalen kan afleveren, en van zijn veranderde stem soms ook een deugd weet te maken: YouTube - Bryan Ferry Song To The Siren Jools Holland Later Nov 2010

Maar ik ben het ermee eens, soms zit het er ook flink naast...

Toch wel een goeie plaat van Ferry.Ik las hier een aantal keer de term broeierig en daar sluit ik me bij aan.Zijn stem lijkt inderdaad iets aan slijtage onderhevig ,maar het is niet zo dat het me stoort.You Can Dance en Heartache By Numbers zijn de uitschieters hier en de rest zwerft daar mooi om heen.Geen uitschieters ,maar ook geen mindere goden.Fijn plaatje om lekker ,als de avond valt ,bij de vuurkorf en een goed glas tot je te nemen.Niks meer en niks minder.

Muzikaal behang met een Ferry die de kracht lijkt te ontberen in zijn stem en maar half te verstaan is. De nummers komen bij mij wat vlak over en weten niet echt te boeien. Heartache by Numbers heeft nog wel wat energie over zich, maar die vind ik te weinig terug in de andere titels.
You can Dance is een soort van Don't stop the Dance part II

Muzikaal behang gaat echt veel te ver. Ik vind de muziekjuist goed verzorgd met af en toe verrassende wendingen. Aan de composities ligt het niet.

Ferry komt natuurlijk vocaal minder uit de verf. Ik heb zo'n Live at the Apollo dvd en de Roxy music Live cd uit het begin van de 21e eeuw: hij was hier zo'n beetje voor het laatst goed bij stem. Frantic werd al minder, Dylanesque ook en het lijkt er op dat deze Olympia nog de minste vocale kracht heeft.

De beelden van My only love van devel-hunt uit 2010 geven helemaal het verschil weer tussen Live at the Apollo en de huidige stand van zaken.

Maar op de muziek en de musici die hem ook omringen op Olympia valt weinig kritiek te leveren. Hij komt natuurlijk niet meer buiten zijn bandbreedte maar de vraag is of dat van een 66-jarige mag worden verwacht. Zelfs al ben je Bryan Ferry.

Ik ken er eigenlijk nog maar weinig van die leeftijd, die aan die eisen kunnen voldoen. Paul McCartney heeft nog erg z'n best gedaan als Fireman. Maar je kunt toch ook nog hele goede muziek maken binnen de grenzen die je als muzikant zelf hebt opgezocht?

Het is meer dat ik de muziek zo algemeen vind klinken. Daar waar een Dylan, Cohen, Reed, Cash en in mindere mate Springsteen en in meerdere mate Young de doorleefdheid in hun muziek verweven vind ik dat de combinatie van idd. goed verzorgde muziek in samenhang met een Ferry op leeftijd niet echt bij elkaar passen op een of andere wijze. Daarnaast sluit zijn stem niet goed aan op de stemming van de muziek. Het komt er maar met veel moeite naar voren.
Als een gentleman op leeftijd tracht hij nog eenzelfde sfeer op te roepen als bij een Slave to Love of Don't stop the Dance. Daar waar hij in die periode zijn schwung wist mee te brengen, ontbeert dat hier op Olympia teveel. Er wordt hier ook een vergelijking gemaakt met Bete Noir en Boys and Girls bijv., die zijn naast goed verzorgde muziek, m.i. ook meer in balans met de wijze waarop hij de nummers brengt. Neemt niet weg dat mijn respect voor hem als artiest gegroeid is, daar waar ik hem voorheen altijd ietwat een gladjakker vond en als liedjesmaker nog geen idee had wat hij allemaal had gedaan. Dat is nu wel anders.

Ik vind de muzikale omlijsting erg goed, het lijkt alsof het nog steeds een peuleschil voor hem is om een in mijn ogen waardig album af te leveren. Het schreeuwt niet maar luistert lekker weg. Zoals ik begrepen heb uit voorgaande post laat hij zich zoals voorheen omringen door bekende artiesten die een paar keer in de studio op de koffie zijn gekomen. Hierdoor is de plaat er naar mijn idee erg gelikt uitgekomen. Dat is misschien het enige dat ik erop aan zou kunnen merken, het lijkt een strak geproduceerde plaat maar dat ligt volstrekt in zijn traditie maar jee, al gebruikt hij zijn achterste om geluid te produceren, als het klinkt is het prima. Duizenden platen die minder goed klinken dan deze. Ik zou 'm wel 's op plaat willen horen wat er van de omlijsting over blijft en welke plaats de verschillende instrumenten in het geluidsbeeld zullen krijgen, als ie dan overeind blijft.. lijkt me dat toch zeer genietbaar.

mbt zijn vocale kracht, zal het eens van dichtbij bewonderen as vrijdag in brugge .
de vorige keer met roxy music op werchter werd ik omver geblazen , of het was omdat
ik vlak voor het podium stond. zag de setlist van enkele concerten hiervoor , er werd niet zo
veel van deze cd gespeeld .

Deze CD het afgelopen jaar flink laten rijpen waardoor de CD steeds sappiger is gaan klinken, hij smaakt me beter als toen ik de CD net kocht. Ik begon toen met een kleine **1/2 en zit nu al met gemak op een ****. Een groeiertje dus, die tijd nodig heeft om tot volle bloei te komen.

waaaaauw

Ook maar aangeschaft

Lang niet gedraaid, begrijp niet waarom

Drie jaar na het Dylan-covers album Dylanesque, maakt Bryan Ferry zijn legioen volgers heel blij met een nieuw persoonlijk album, met veel eigen werk en enkele prachtige covers.

Er hangt een klein wrang randje aan Olympia, want op dit album staan de nummers waar hij in de studio met zijn oude bandleden aan heeft gewerkt met de bedoeling een nieuw Roxy Music album het licht te doen zien. De meningsverschillen over welke kant het op zou moeten gaan en de muzikale koers die ieder in gedachten had bleken onoverkomelijk en onverenigbaar. Ferry hakte op enig moment de knoop door en heeft besloten het door hem ingebrachte materiaal voor zijn nieuwe solo album te gebruiken. Indirect zou je dit dus een half Roxy Music album kunnen noemen. Schrale troost is dat zijn oude companen -waaronder Eno- op diverse nummers meespelen.

Het album zelf biedt een vol en rijk geluid, sommigen zullen het “over” geproduceerd noemen, maar ik vind het heel goed gedaan, Na diverse luisterbeurten -vooral met de koptelefoon op- hoor je nog nieuwe elementen in de nummers. Er worden soundscapes en gesproken samples gebruikt die ook vervreemdende effecten opleveren. Verder veel strijkers, goede percussie en soms wel vier of meer gitaristen op 1 song en natuurlijk de onvermijdelijke koortjes.

Er is een keur aan grote namen aangetrokken om dit album zo bijzonder te maken naast de oud Roxy Music leden o.a.: David A. Stewart (Eurythmics) Groove Armada, Dave Gilmour, Scissor Sisters, Nile Rodgers, Jonny Greenwood (Radiohead) and Flea.

Het nummer opent met het zwoele ‘You can dance’, een typische productie van deze tijd, zeker als je dit vergelijkt met bijvoorbeeld Limbo uit de Bete Noir periode. Dan wordt de evolutie in het produceren goed duidelijk. Ferry zingt vlot en is goed op dreef in dit nummer.

‘Alphaville’, opent ook subtiel met een piano en pratende stem totdat ineens de volledig band tegelijkertijd invalt, Ferry zingt hier met een andere stem als bij de opener. Er wordt een mooi en zeer divers klanktapijt geweven…

Heartache by numbers heeft een speciale vibe, een zekere urgentie waarmee Ferry zingt.
Het refrein is fris en open met mooie stemmen in het koor. Scissor sisters hebben hier aan bijgedragen.

‘Me oh my’ de eerste track die door Ferry alleen is geschreven brengt mij qua sfeer terug naar Roxy’s Flesh & Blood, maar had ook zo op Bete Noir kunnen staan, ook omdat dit nummer ‘opener’ klinkt, minder vol dan de vorige nummers.

‘Shameless’, de track waaraan ook Groove Armada heeft meegewerkt, was het album als dance track al vooruit gegaan. Het is zeker niet mijn favoriet, ik vind het een vrij rommelig nummer.

‘Song to the Siren’ van Tim Buckley, is voor mij het hoogtepunt van Olympia, Ferry zingt hier zo gevoelig, in het begin ondersteund door de prachtige hobo van Andy McKay. Het nummer is rijk gevuld met diverse instrumenten die prachtig gemixt zijn, bloedstollend mooi!

No Face, No Name, No number, maakt na dit hoogtepunt een beetje een fletse indruk. Het is wat tam in vergelijking met de rest van de tracks.

‘BF Bass’ (Ode tot Olympia) geschreven samen met Phil Manzanera, maakt dit tot een echt Roxy nummer, ik denk dat het op een groepsalbum net zo had geklonken, maar wel een sfeer van voor het Avalon tijdperk, meer Stranded. Een lekker fel koortje in het refrein.

‘Reason or Rhyme’, is een onvervalst Bryan Ferry nummer, chique en gedistingeerd zingt hij hier met een mooie pianobegeleiding naar een prachtig instrumentaal middendeel.
Ook hierin weer vreemde stemmen op de achtergrond die voor aparte klanken zorgen.

‘Tender is the night’ is een subtiele finale, Ferry declameert meer dan dat hij zingt. Het is een melancholisch nummer met een cabaret-achtige sfeer.

Er staan twee extra tracks op de luxe versie: Lennon’s “Whatever gets you through the night’ , dit past qua sfeer goed op het album, maar had ergernis in het midden moeten staan van de tracklist.

‘One Night’ is meer de Ferry van The Bride stripped bare, een trip down memory lane.
Beetje een vreemde eend in de bijt.

Al met al is dit wel een van mijn favoriete Ferry solo albums, samen met Bete Noir en Boys & Girls.
Een album dat na veel draaibeurten nog verrassingen prijsgeeft door de rijke arrangementen.

Soms trek je wel eens een album uit de kast welke je eigenlijk niet zo goed kent en je daardoor in de zeg maar herkansing positief weet te raken.

Dit is er zo eentje. Een lekkere plaat met een lekkere vibe, een zeer goed klinkende en geproduceerde plaat (dat zijn we op zich wel gewend van Ferry en zijn band Roxy Music) maar ook vooral een nog steeds moderne en soms zelfs hippe plaat. Enkel de aanwezigheid van de albumafsluiter en cover One Night snap ik niet. Die past qua sound en sfeer totaal niet bij de rest van het album.

Jaren later, eindelijk weer op LP te koop, toch maar eens aangeschaft. Ik had net Avonmore gedraaid, en genoot daarvan, en bedacht, dan kan Olympia toch niet veel erger zijn (wat ik destijds wel vond)

En nu moet ik bekennen dat dit gewoon een degelijke Ferry plaat is.

Ja, de stem is minder, maar de sfeer niet. En dat laatste is toch ook wel een belangrijk aspect in zijn muziek.

Ben blij dat ik deze plaat, net als vigil toch een herkansing heb gegeven, met ook hier dus een positief resultaat.