Cockney Rejects - Greatest Hits Vol.3 (1981)
Alternatieve titel: Live & Loud!
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: EMI
-
The Rocker (2:25)
-
Bad Man (2:37)
-
I'm Not a Fool (3:46)
-
On the Waterfront (2:56)
-
On the Run (3:37)
-
Hate of the City (5:45)
-
Easy Life (2:55)
-
War on the Terraces (2:33)
-
Fighting in the Streets (2:52)
-
Greatest Cockney Rip Off (2:20)
-
Join the Rejects (3:31)
-
Police Car (1:40)
-
East End (2:39)
-
Motörhead (3:20)
-
Hang 'Em High * (4:44)
-
In the Underworld * (2:55)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
42:56
(50:35)
0
geplaatst: 22 november 2025, 16:21 uur
Opgenomen in de vermaarde Abbey Road Studios, geproduceerd door George Martin met Paul McCartney en George Harrison, is dit een lekker luid punkplaatje van het Londense Cockney Rejects. Na studioalbums Greatest Hits Vol. 1 en Vol. II volgde dit deel 3, lekker Live & Loud !
Geen flauw idee of het publiek dat je hoort echt is of er later is bijgemixt, maar live klinkt dit zeker. Zanger Stinky Turner ramt zich vol bravoure met zijn kenmerkende, monotone roeplijnen door de set heen, waarbij je een helder beeld krijgt van wat eerste generatie Engelse punk inhield. Daarbij de kanttekening dat dit geen groep was met grote anarchistische idealen, dit waren schoffies uit East End die het loud wensten.
Mijn favorieten zijn opener The Rocker en cover Motörhead van... juist. Leuk om die in een punkjasje te horen, klinkt toch weer anders dan bij Kilmister, Clarke en Taylor.
Was punk dood, zoals je - al sinds Johnny Rotten de Sex Pistols verliet - kon lezen? Echt niet. Maar hitsingles scoorde de groep niet meer en dit Vol. 3 was hun laatste elpee die de Britse albumlijst zou halen: #27 in april 1981. Nog datzelfde jaar verscheen opvolger The Power and the Glory.
Mijn reis door new wave bevindt zich momenteel in april 1981. Ik kwam van de sombere postpunk van Modern English en album Mesh & Lace en vervolg bij de ska van The Beat en de elpee Wha'ppen?
PS Dat van de producers was natuurlijk volkómen gelogen. Ashley Goodall zat bij de knoppen. De Cockney Rejects in Abbey Road, het is een leuke combinatie. Dat het daar ook rauw kon, bewijst deze plaat.
Geen flauw idee of het publiek dat je hoort echt is of er later is bijgemixt, maar live klinkt dit zeker. Zanger Stinky Turner ramt zich vol bravoure met zijn kenmerkende, monotone roeplijnen door de set heen, waarbij je een helder beeld krijgt van wat eerste generatie Engelse punk inhield. Daarbij de kanttekening dat dit geen groep was met grote anarchistische idealen, dit waren schoffies uit East End die het loud wensten.
Mijn favorieten zijn opener The Rocker en cover Motörhead van... juist. Leuk om die in een punkjasje te horen, klinkt toch weer anders dan bij Kilmister, Clarke en Taylor.
Was punk dood, zoals je - al sinds Johnny Rotten de Sex Pistols verliet - kon lezen? Echt niet. Maar hitsingles scoorde de groep niet meer en dit Vol. 3 was hun laatste elpee die de Britse albumlijst zou halen: #27 in april 1981. Nog datzelfde jaar verscheen opvolger The Power and the Glory.
Mijn reis door new wave bevindt zich momenteel in april 1981. Ik kwam van de sombere postpunk van Modern English en album Mesh & Lace en vervolg bij de ska van The Beat en de elpee Wha'ppen?
PS Dat van de producers was natuurlijk volkómen gelogen. Ashley Goodall zat bij de knoppen. De Cockney Rejects in Abbey Road, het is een leuke combinatie. Dat het daar ook rauw kon, bewijst deze plaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.