Modern English - Mesh & Lace (1981)

Cocteau Twins heeft driemaal in Vera opgetreden. Niet tijdens de Garland-periode helaas (maar heb ze toen in de Meervaart gezien - jan 83, samen met de toen mij onbekende Mjuman ).
Ik was er in februari 1986 bij, dat was niet de Treasure tour trouwens. Maar ze waren ook een jaar eerder in Vera en dat was volgens mij wel ter promotie van Treasure.

Eén van de meest dreigende en donkere albums uit de eerste generatie post-punk is het wel, heb 'm al jaren niet meer gedraaid maar de spooky electronics en nucleaire dreiging die hier de toon zetten zijn me steeds bij gebleven (met als ultieme exponent Black Houses - Religion can't help).

De stijlbreuk op de tweede is opvallend, al zie je bij heel wat bands in de overgang van 1981 naar '82-'83 een afscheid van donkere en koude sounds. Ik moet deze nog eens opsnorren.

Iconische hoes ook, al spreekt die van de This Mortal Coil ep Sixteen Days nog meer tot de verbeelding. Beiden hoezen zijn eigenlijk gewoon buiten categorie.

De hoes van Garlands stamt uit dezelfde fotosessie trouwens, ook een hele fraaie.

Voor degenen die een blik willen werpen op het artwork van 4AD, in de eerste jaren is hier een chronologisch overzicht te vinden 4AD · The First Twenty Years · 1981 - 4ad20.themysteryparade.com - rechtsboven jaartal aanklikken en presto.

Artwork was bij 4AD altijd erg verzorgd en terecht wordt er in het boek van Martin Aston ook aardig wat aandacht aan geschonken. Kocht ooit via Discogs een lp van Heidi Berry, in puike staat, alleen de binnenhoes, een integraal onderdeel van het design, ontbrak (had de verkoper niet gemeld) en dat vond ik wel een serieus gemis.

De eerste keer dat ik dit hoor. John Peel Sessions.
Peel Sessions 1980

Toch licht overgewaardeerd vind ik. Waar al eerder is gezegd is dat de plaat voornamelijk om de sound draait, geldt dit ook voor mij. Deze sound is inderdaad heerlijk, maar voor mij compenseert dat niet genoeg voor de toch wat tegenvallende nummers. Ik zie in sommige commentaren de vergelijk met Joy division, maar ik vind bij joy division toch meer melodie terug in de nummers. Zo nu en dan moet ik bij de zang denken aan wire trouwens, maar dit geheel ter zijde.

Zeker niet overgewaardeerd, eerder ondergewaardeerd. Dit album is nog steeds een inspiratiebron voor vele nieuwe bands in het genre. Een tijdsdocument is het zeker, ik vind het over het algemeen melodieus genoeg, maar ik ben het er wel mee eens dat Joy Division 'toegankelijker' klinkt. Misschien is dit album daarom nog meer een cult album? Hoe dan ook, ik luister het nog steeds graag. Er staan toch wel wat 'klassiekers' op, die inmiddels al vaak zijn gecoverd.

Juul1998B

Dankjewel voor de tip, Premonition. Een bullseye-tip. Wat een indrukwekkende plaat met een geweldig intimiderend wanhopig-desolate sfeer. Het overkomt mij niet al te vaak, maar na één luisterbeurt zet ik al in op 4,5* en schaar ik het album op hetzelfde niveau als The Sound, Joy Division, Virgin Prunes en Bauhaus. Hopelijk behoudt deze verrassingseffectbonus bij latere draaibeurten de score en/of zit er zelfs een perfecte score in. En die hoes is al net zo mooi als The Sounds 'From The Lions Mouth'. Gezien jouw normering ben ik zelfs een stuk enthousiaster dan jij.

Graag gedaan. Ik vind het album wel enigszins topzwaar en leunt teveel op (sounds) effecten dan op echte composities. Opvolger After the Snow slaat daar dan weer teveel in door.

Eerlijk gezegd vind ik de twee openers van de opvolger van hoge kwaliteit, een beetje Soundish zelfs. Bij de vierde track Dawn Chorus is voor mij tijd voor een snackpauze. Geluidskwaliteit (productie) is een stuk beter dan van het debuut, dat imo een beetje onevenwichtig is - net als het debuut van labelgenoten DCD en Bauhaus.

Desalniettemin alle worth having op een grote (zwarte) schijf. Het nare is dat inmiddels de meeste albums op 4AD - in originele uitgave - wel een fikse aanslag op je portemonnee zijn en represses tamelijk zeldzaam, op uitzonderingen (DCD bijv, een enkele Pale Saints) na.

New wave mag een containerbegrip zijn (gelukkig, ik hou van afwisseling!), dat geldt in mindere mate ook voor de tegenwoordig gangbare term postpunk. Die wordt gehanteerd voor mijn vorige halte bij Scars en evenzo voor Modern English en hun debuutelpee Mesh & Lace. Toch klinken de twee heel anders.

Wie vindt dat Joy Division te weinig muziek heeft uitgebracht zal wellicht vrolijk worden van deze Modern English uit april 1981. Ik kwam de groep bij mijn reis door het land van new wave eerder tegen met non-album single Gathering Dust, te vinden op verzamelaar Life in the Gladhouse en op de latere cd-editie (1992) van Mesh & Lace is het de opener. Maar eigenlijk begint het album met de onheilspellende klanken van 16 Days, waarna de drums gaan rollen, net als op volgende nummer Just a Thought. Uptempo doomwave, ik vind het héérlijk!

Slechts twee jaar eerder begon de groep in Colchester, Essex met het drietal van zanger Robbie Grey, gitarist Gary McDowell en bassist Michael Conroy. De twee laatsten doen bovendien de nodige achtergrondzang, waardoor het nogal eens tweestemmig wordt. Later voegen toetsenist Steven Walker en drummer Richard Brown zich bij de groep, die dan onder de naam Modern English vervolgt.
Van die laatste ben ik vooral onder de indruk: hij teistert zijn toms en bekkens, mept de boel zo goed als dicht - hou ik van! Hij doet het ook in Move in Light en pas met Grief dient zich het eerste langzamere nummer aan. De stem van Grey is lang niet zo diep als die van zijn illustere en dan inmiddels overleden collega bij Joy Division, maar gitaargeluiden en baslijnen maken de sfeer en de toetsen onderstrepen die, zoals bij de verwijtende zin "Why did you do this to me?".

Net als kant 1 komt kant 2 langzaam op gang, deze keer met The Token Man. A Viable Commercial herhaalt dat kunstje. Ja, die Richard Brown is weliswaar geen grote naam in de muziek geworden, ik word keer op keer vrolijk van zijn energieke spel; in de auto dringt zich de neiging op om het gaspedaal dieper in te trappen.
Black Houses is wat simpel van opzet, vast een ouder nummer, slotlied Dance of Devotion (A Love Song) is vreemd genoeg om mijn collega, die vanmiddag mijn werkruimte kwam binnenstappen, verbaasd te doen opkijken: een a-typisch slot met vervormde stemmen en piepende gitaar.

De groep werd in het Verenigd Koninkrijk geen grote naam, terwijl hun label 4AD toch muziek uitbracht die uitermate geschikt leek voor het regenachtige land met z'n grote jeugdwerkeloosheid. In de Verenigde Staten ontstond echter een eigen aanhang.
Die ontwikkeling hoop ik later te beschrijven, want eerst is er veel te schrijven over de new wave van 1981. In april dat jaar verscheen véél werk in die stroming en aangezien ik de benaming ruim hanteer, rijdt de trein nu naar de punks van Cockney Rejects en Greatest Hits Vol.3: Live & Loud!