Kensington - Borders (2010)

Naar mijn mening toch echt het beste album van Kensington. Ik weet nog goed dat ik de cd opzette na de voor mij wat teleurstellende Vultures. Lekker rommelige nummers met strakke riffs worden afgewisseld door de wat rustigere The Heart of It of Friendly Fire. Daar houd ik wel van.
De teksten zijn soms wel wat aan de vage kant, zoals de tekst bij het lied Thiefs and Murderers, maar dat vage trekt mij juist zo erg aan.

Het mocht jammer genoeg niet de doorbraak betekenen voor de band, dat kwam met Vultures en nu hun opvolger Rivals, die ondanks hun zeer goede bedoelingen wat te braaf zijn voor mij.
Maar ach, zo heeft iedereen zijn smaak. Hopelijk maken ze in de toekomst nog een album als dit.
En dikke 4.5*

Niet slecht, met een aardige eighties-vibe in die hyper-doorwerkende drums (ik moet soms denken aan New Musik, de Cars en de vroege Cure, maar ook –wat minder flatteus– aan Rock and roll van Gruppo Sportivo), en in de gitaren hoor ik flarden Echo & the Bunnymen en de Editors. De nummers duren nooit te lang, en dat de zang nog niet zo vol zelfvertrouwen en karakter zit als op de volgende albums betekent gelukkig ook dat de refreinen nog zo neigen naar die stadion-meebrul-impulsen van Rivals ("Calling, calling!"). Toch kan ik er niet over de hele linie even enthousiast over zijn : er zit teveel dezelfde dynamiek in en te weinig gemene sologitaar, de nummers blijven "emotioneel" steeds op hetzelfde niveau (zodat een uitschieter als Friendly fire meer dan welkom is), en dat de mannen af en toe een tandje hoger schakelen betekent helaas nog niet dat ze ook echt heftig uit de hoek komen. Misschien mis ik net als frolunda hierboven (23-11-2017) de scherpe randjes, hoewel de belofte van een ècht goede popplaat wel ruimschoots aanwezig is – en die kwam er dan ook met de beter en voller klinkende opvolger Vultures.
        (Overigens heb ik zelf een uitgave waarin de volgorde van de eerste zeven nummers radicaal omgegooid is ten opzichte van bovenstaande tracklisting, en met één extra nummer, Let go dat het album opent en gevolgd wordt door Youth.)

Hun eerste album, weinig hits en ook een heel andere sound. Veelte vrolijk naar mijn idee en vrij hetzelfde allemaal. Weinig uitschieters.