Flotsam and Jetsam - The Cold (2010)

Ik ken Flotsam and Jetsam van na 'No Place for Disgrace' helemaal niet, dus ik kon me laten verrassen door een grote onbekende.

Tot mijn genoegen bleek dit helemaal geen slechte plaat te zijn. Goed, erg origineel is het allemaal niet en de rauwheid die ik me van het debuut meende te herinneren komt slechts sporadisch nog eens op bezoek, maar F&J doet gewoon niet te moeilijk en zet hier een stel degelijke songs op een plaat met een hier en daar een piekje (Always, KYA) en een dalletje (Better Off Dead).
Technisch zit het allemaal snor, zonder in een uitsloofshow te verzanden. Alle pluspunten komen hier tezamen in het beste nummer van het album, Always: vette riff, dreigende ritmesectie gecombineerd met subtiel gitaarspel en een gebalanceerde zang, niet te ruig en niet te gladjes.

Een favoriet zal het nooit worden, maar het is zeker geen straf om hier naar te moeten luisteren. Een mooi tussendoortje voor alle speed-freaks die niet vies zijn van een modern geluid.

Ik had de band al min of meer afgeschreven na het brakke Dreams Of Death, maar dit is een bijzonder fijn album. Erg goed geproduceerd ook, waardoor de toch al sterke songs maximaal tot hun recht komen. Overwegend lange songs, met veel variatie en tempowisselingen. Heerlijk vette gitaarriffs en te gekke gitaarsolo's overheersen de plaat. Ook de zang is dit keer overtuigend sterk. Album van het jaar is het wat mij betreft zeer zeker niet, maar feit is wel dat dit een ijzersterke schijf is. Hopelijk houdt de band dit hoge niveau vast op volgend werk.

Flotsam and Jetsam ken ik maar al te goed van de eerste drie albums waarvan het debuut Doomsday for the Deceiver nog altijd mijn favoriet blijft. Ik was wel verrast toen collega paulisdik dit album uitkoos als Het Metal Album van de Week want na album drie had ik deze groep (onterecht?) afgeschreven.
Vermits ik maar de eerste drie albums ken, juich ik met de armen in de lucht bij de goede productie, het goede geluid van dit album. In mijn beleving is het de eerste keer bij Flotsam and Jetsam. Hypocrite vind ik maar een flauwe opener, pas bij Take word ik wakker en The Cold vind ik al het eerste nummer dat “af” is. Black Cloud en Blackened Eyes Staring volgen de lijn van het album maar Better Off Dead brengt pijnscheuten bij mij teweeg. Ik vloek bij de teksten: het handelt over depressies en zelfmoordneigingen maar dan vind ik Fade To Black van Metallica oneindig veel sterker, zowel de muziek als zeker de teksten. Ik begin erop te letten dat de chorussen niet altijd even geslaagd zijn. Dan zijn Falling Short en Always andere en betere koek. K.Y.A. (Kick Your Ass) is een lekker snel hard nummer maar met puberale teksten, niet meer gepast voor heren die al lang de puistenleeftijd voorbij zijn. Het is een beetje te geforceerd stoer doen volgens mijn als altijd bescheiden mening. Goede teksten schrijven zijn niet hun sterkste punt, toen al en nu ook niet. Secret Life is een meer dan waardige afsluiter.
Flotsam and Jetsam heeft anno 2010 een album afgeleverd dat in orde is. Ik vind het dit ook niet het beste album van 2010 maar ze zijn er in geslaagd om de slechte smaak van album drie weg te spoelen.

Flotsam & Jetsam is zo een band die ik al tijden wil beluisteren. De nieuwe plaat kreeg in de aardschok zelfs de titel mee van plaat van het jaar. Dus ik had nogal wat verwachtingen. Nu moet ik zeggen dat ik bij de eerste luisterbeurt er inging met de gedachte een puur thrash album voorgeschoteld te krijgen, dat was dus wel even anders. Flotsam zet hier een wat progressiever geluid neer, wat meer neigt naar een band als Nevermore. Er zijn hier en daar ook zeker thrash stukken te vinden! Ik vind het een aardig album, maar geen topper. Er staan mooie stukken op, zoals bijvoorbeeld Better off Dead, maar na een tijdje gaat het album mij vervelen. Ik ben niet overtuigd door de zanger, hij is wel goed, maar hij heeft niet dat beetje extra. Leuke plaat, maar geen topper!