Beck - Guero (2005)

de clip die ik zag een half jaar terug was toch iets anders, voor zover ik me herinner was dat een tekenfilmpje. Beetje vreemd, twee clips van hetzelfde nummer? Of ligt het aan het feit dat ik net wakker ben?

Hmm dat kan ook E'Pro zijn wat jij bedoelt

Dit is toch echt een superalbum. Ik heb hem pas sinds kort. Vraag me niet waarom...
Hier kan ik echt uren naar luisteren.

Girl roept hét ultieme zomergevoel op, en dat kenden we even niet meer van Beck. Was Sea Change niet een album dat neerslachtigheid uitademde? "Maybe I'm Lost" zong Mijnheer Beck daar nog. Nu gaat het over meisjes met zonnige ogen en schreeuwt de jongeman vrijuit 'Hell Yes'. Inspiratie heeft Beck blijkbaar weer. We kunnen weer een klein, onbezonnen doch bescheiden dansje doen als we Guero horen.
Tot en met Hell Yes lijkt het de beste van Beck te worden, maar helaas, het zakt toch weer wat in na dat nummer. Het kan me net iets minder boeien dan de voorgaande nummers wat dus maakt dat album me in het geheel iets minder kan boeien dan Odelay!.

Laten we allen blij zijn dat Beck weer eens met een goed album komt! Na Sea Change en Odelay nog zo'n heerlijk album, waarbij er een gevoel van genot door me heen gaat. Al maakte bij Sea Change dat gevoel van genot plaats voor wat kippenvel op mijn armen.

4*, door de laatste nummers die wat minder zijn.

Waarom?

go it alone..

dat is toch het meest relaxte nummer aller tijden? (ok, net na Burn one Down van Ben Harper:)

gave plaat verder, ik ga um nog maar eens opnieuw ervaren:)

het album start furieus, maar na een eind begint de kwaliteit toch af te zwakken

Daar heb je gelijk in, de eerste vier nummers behoren tot het beste dat Beck ooit gemaakt heeft.

Zo slecht vind ik dat einde nog niet eens hoor, sterker nog, ik vind scarecrow en rental car juist de lekkerste nummers van de plaat. En ook de twee bonusnummers die ik aan het einde heb, send a message to her en chain reaction zijn zeker niet mis. Maar die eerste vier nummers zijn inderdaad ook weer lekker op zijn beck's! Het album als geheel is dan misschien wat minder sprankelend als odelay, maar dat mag voor mij de pret niet bederven. 4,5*

Wat een eentonige muziek. Nou ja muziek?
Nee hoor niets voor mij.
In het eerste nummer neemt de intrigerende tekst "nana nanananana nana" een prominente plaats in.

Hoe erg kan muziek zijn?

Later op dit album zitten nog een paar minder erge stukjes.

Kom op ik verhoog mijn oordel naar 1,5

Na het mooie Sea Change is dit een tegenvaller van formaat. Wat een gezeur, een hele plaat vol richtingloze probeersels, man, man, man, hier haak ik voorlopig mijn wagonnetje af van de trein die Beck heet...

2 sterren, helaas.

**

tegenvallende cd van beck , maar staat mijlenver van de fantastische ' odelay ' , dit is voor mij toch een tegenvaller , sea change was ook veel mooier , ja ook ik schuif beck wat naar de zijkant

Leuk, aardig, wel grappig.....meestal niet goed wanneer ik dat zeg over een plaat. Niets blijft hangen of piekt. een rechte lijn monotomie van de bijna alleskunner Beck

Vind het grappig dat zoveel mensen dit belabberde muziek vinden. Na Odelay is dit ongetwijfeld Beck's beste plaat. De drums zijn ZO briljant. Heerlijk. Ik snap echt niet waar iedereen over zeurt xD Zonde van Hell Yes en Earthquake Weather die iets te elektronisch zijn. Maar dit is zo ongelofelijk veel beter dan The Information. Heerlijk toch dat smaken kunnen verschillen

Ik kan het wel begrijpen. In het begin was ik ook best overdonderd door de muzikaliteit van de productie van The Dust Brothers. Er leek best veel kwaliteit op te staan. Maar het meeste bleek voor mij al snel zeurderig te worden en gemaakt authentiek te klinken. In tegenstelling tot een plaat als Paul's Boutique die ze geproduceerd hebben voor de Beastie Boys.

Een paar mensen om mij heen die Guero geluisterd hebben zijn het daar onafhankelijk wel mee eens. Enerzijds zit er knap werk in, anderzijds is het matig geslaagd, enkele nummers als Black Tambourine daargelaten. De Boards of Canada remix vind ik ook erg mooi. Toen Beck die hoorde was voor hem duidelijk dat het de mooiste mix was die van hem gemaakt is.

Ook al staat er wat ingenieuze muziek op, helaas geeft Beck hiermee toch geen echt fijn luisteralbum af, zeker niet vergeleken met Sea Change.

2 woorden: HELL YES.

Ik hoor op dit album eigenlijk niks wat ik niet op eerde Beck-platen (en dan voornamelijk Odelay en in enige mate ook Midnite Vultures) heb gehoord.

Ik was een Beck-fan, maar ik heb tegenwoordig moeite met het luisteren naar zijn monotone stem en gitaarriffs over vervormde drumbeats en computerbliepjes.

Beck is gewoon muziek waar je ofwel enorm lang aan moet wennen ofwel is het' love on first sight'. Of je nu een eerder album van hem goed vond of niet..

Matig album van Beck. Hij draait er zo een beetje vanalles door wat zijn oeuvre betreft, ja, een soort mengelmoes van zijn eerdere werk.
De start is goed, maar na 3 - 4 tracks zakt het een beetje in elkaar. Naar het einde toe is er een heropflakkering en dan denk ik hoofdzakelijk aan Scarecrow, Send a Message to Her en voor mij het beste nummer: Farewell Ride.
Dankzij dit nummer toch nog een 3,5 sterren, maar in elk geval een matig niveau!

Matig !? dan vind ik 3,5 hoog, matig is bij mij een 2..
Ik moet wel toegeven, ik moest m wel erg vaak luisteren voor dat ik deze cd een plaatsje kon geven. Maar als ik het vergelijk met de cd The Information dan vind ik deze beter. Het schopt er gelijk lekker in met E-pro!. Gevolgd door het zwoele, mooie, Que Onda guero (weet iemand wat dat betekent?). gevolgd door het iets 'vreemdere' maar zomerse Girl. Nee Ik vind dat het album goed in elkaar steekt!.
Ik ben vandaag 'begonnen' met mutations die is al een stuk meer depri..

van 3,5 naar 4 sterren!

Inderdaad, matig is maar 2 à 2.5 sterren waard en is hier misschien beetje verkeerd uitgedrukt. Maar geef toe, Beck kan toch méér?? (Odelay, Sea Change...)
Op deze cd kunnen niet alle nummers blijven boeien, maar de eindbalans oogt uiteindelijk toch positief.
Het is, zoals eerder aangehaald, vooral Farewell Ride die het voor mij naar omhoog trekt . Ja, E-pro & Girl mogen er ook best zijn, maar schreef ik al niet dat de start goed was?

voorlopig laatste hoogtepunt in 's mans carriere. maar wat een album! groeiplaat van formaat.
ik heb het dus over de gehele plaat, beck heeft daarna nog prachtige nummers gemaakt, maar de cd's zijn minder consistent.
dit levert mij een continue glimlach op. ook naarmate het eind vordert...

Qua aanzetjes zijn het prima nummers, erg sterk, denk ik bijvoorbeeld als ik het intro hoor, maar het duurt allemaal te lang, er gebeurt niet veel boeiends. Zeker bij Hell Yes heb ik zoiets van: "Ja, waar gaat dit nu allemaal over? Heel leuk en aardig allemaal, maar word er ook nog aan mij als luisteraar gedacht?"

In zijn geheel best aardig, maar als ie voorbij is, blijkt er niets te zijn blijven hangen. Nee, dit is niet Beck z'n beste. Duurt te lang, evenals The Information.

Broken Drum, kan ik twintig keer na mekaar horen...

duurde even, maar wat een groeiplaat! feestje dit album

jaarlijks een bericht! er zijn albums die dat niet redden

het blijft een album, mijn top10 waardig. en mensen die dit een 1,5 geven, ach - dat kunnen best aardige mensen zijn, met een geinige platenkast.

Nou in 2015 dus ook niet onopgemerkt gebleven. Lekkerste zomerplaat ooit. En één van de beste van meneer Beck.

2016 is mijn jaar. En dit album verdient het om door mij deze zomer ontdekt te worden.

Bekende recept 'Odelay-Beck' met veel variatie en vleugjes hip-hop, country, folk en electronica. Opnieuw knap ineengevlochten, maar niet erg verrassend. En 'Odelay' was een tandje scherper.

Heb sinds kort de her-uitgave van de LP, uit 2016. Fijne plaat met diverse stijlen.

Vandaag weer beluisterd en Guero is nog steeds een pareltje. Briljant album, dat naar mijn mening ook op MuMe meer waardering zou mogen krijgen.

Beck vormt een artiest wiens oeuvre op mij een uiterst wisselvallige indruk op mij maakt.
Morning Phase is van een prachtige eenvoud, waarbij de beste man op uiterst vakkundige wijze folk en pop tot een smaakvolle cocktail verwerkt.
Ook Sea Change is gaan groeien met de jaren, hoewel dat plaatje niet het niveau aantikt van Morning Phase.
Alles wat daartussen zit kan mij maar matig boeien.
Van vrij eenvormige popplaten tot aan avantgardistische elektronische uitprobeersels en alles wat daar tussen zit, de experimenteerdrift zit hem duidelijk niet in de weg.
Ook Guero - inmiddels al weer 20 jaar oud - bevat een ratje toe aan stijlen, hoewel ik hou van een dergelijke insteek, weet dit album zich moeilijk te nestelen in mijn hoofd.

De eerste songs vind ik maar weinig aan, hoewel er ook op deze plaat enkele absolute pareltjes staan.
Missing met zijn Caribische inslag en Oosters arrangement is van een prachtige schoonheid.
De verstilde pracht van Broken Drum met het lome ritme en fraaie pianoklanken doet daar al niet voor onder.
Afsluiter Emergency Exit kent ook alweer een traag meanderend ritme en is ook weer mooi gearrangeerd.
Zo zijn het de wat rustigere tracks die indruk op mij maken, alles wat daartussen zit is niet slecht maar voelt ook richtingloos aan, en dat maakt dat Guero ook afstandelijk en wisselvallig aanvoelt.