The Paul Butterfield Blues Band - The Paul Butterfield Blues Band (1965)

Dit is de allerbeste Paul Butterfield en een van de toch vrij weinige 'blanke' ( 2 zwarte leden uit Howlin' Wolfs band doen mee en hoe!) bluesplaten die ik werkelijk koester en die behoort tot mijn all-time favorieten. Mijn voorkeur ligt doorgaans bij de zwarte blues.
Dit debuut is een van de belangwekkendste die ik ken in het genre.
Stampende , meeslepende rauwe Chicagoblues zoals je dat in je dromen wenst.

Interessant ook hun samenwerking met John Mayall's Bluesbreakers. Zijn helaas alleen viier of vijf tracks. Staan op een 7 "ep die heel moeljik te krijgen is. maar ook op dit Bootleg: Bluesbreaker with Paul Butterfield Blues Band

Dan is "The Original Lost Elektra Tapes" vast ook wat voor je. Dat zijn de eerdere opnames voor de 1e LP die ter elfder ure nog afgekeurd werden door Paul Rothchild terwijl de eerste persing al in het magazijn bij Elektra stond.........



Die staan ook als bonus tracks op A Hard Road, zowel op de "Remastered" als op de "DeLuxe" uitvoering ......

Klassieke witte blues plaat die pas laat , tegelijkertijd met East / West om precies te zijn, in NL op de markt kwam. Mijn eerste kennismaking met de fenomenen Butter & Bloomers ....... Kwa "albums als total plaatje" ben ik persoonlijk meer onder de indruk van Pigboy Crabshaw & In My Own Dream .......

Fantastisch album! Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik nooit zo'n liefhebber van het 'blanke-bluesgenre' ben geweest, maar werd eigenlijk door een lijstje van 'essential must-have albums allertijden' op internet nogmaals op dit album gewezen. En terecht!

Ik ken Paul Butterfield al jaren, maar toch heb ik om de één of andere reden nog geen cd's van hem in huis. Ik zal dat Original Album Series setje binnenkort eens aanschaffen.

Ik vind deze plaat eigenlijk opvallend Brits klinken voor een Amerikaanse groep. Het heeft veel weg van John Mayall of The Yardbirds op hun bluesiest (al zijn The Yardbirds met Clapton duidelijk van een minder niveau).

Butterfield probeert al redelijk zijn stempel te drukken. Daar faalt hij beslist niet in, maar je hoort nog wel een beetje zijn jeugdigheid en onervarenheid.

Er zijn trouwens weinig liefhebbers actief op MuMe. Jammer dat ze altijd een beetje vergeten worden terwijl ze zelfs op Monterey en Woodstock hebben gestaan.

Ik ben de laatste dagen in de stemming voor Blues en laat heel wat klassiekers voorbij komen. Zo ook deze plaat van de Paul Butterfield Blues Band. Ik heb me nog niet verdiept in de "blanke" blues scene, maar dit smaakt zeker naar meer. Mensen met aanraders mogen me altijd een bericht sturen!;)

Tijdens het beluisteren van mijn Sanborn collectie eens in het verleden van deze man gedoken en deze band tegengekomen. Geen idee hoe dit zou klinken, dus eerst een albumpje gedownload.
Heerlijk en totaal niet de stijl die Sanborn later zou gaan spelen en waar hij bekend om is geworden: jazz. De band doet me een beetje denken aan John Mayall & The Bluesbreakers en de blues spat van het album. Wordt zeker niet mijn laatste album van hun

De Amerikaanse Paul Butterfield Blues Band doet eigenlijk nergens onder voor hun Britse equivalent, en waarschijnlijk meer bekende, John Mayall's Bluesbreakers. Paul Butterfield en zijn band laten authentieke voor al op de Chicago sound gestoelde blues horen. Dus veel harmonica, snerpende intense gitaarpartijen en doorleefde vocalen. De nodige klassiekers komen hier voorbij en ze worden stuk voor stuk met verve gespeeld en doen enerzijds nergens afbreuk aan het origineel en doen daar anderzijds eigenlijk ook niet voor onder. Ook het instrumentale "Screamin'" is er eentje om in te lijsten, net als het indringende gitaarwerk op "Our Love is Drifting" overigens. Later zou Paul Butterfield meer en meer gebruik gaan maken van blazers, maar het geluid op "The Paul Butterfield Blues Band" is vooral rauw en heel basic, en dat bedoel ik positief. Mijn favoriete Butterfield plaat is "The Resurrection of Pigboy Crabshaw, maar dit debuutalbum van The Paul Butterfield Blues Band is de start van een indrukwekkend oeuvre aan hoogwaardige blues.

Inderdaad, goed en origineel album, The Original Lost Elektra Sessions, materiaal zat voor een dubbel album en het klinkt alsof ze al járen spelen.

Dik een halve eeuw oud en wat mij betreft nog steeds relevant, urgent en daarnaast is de plaat ook nog eens kraakhelder geproduceerd. Born in Chicago is een heerlijke opener, dampende blues met de heerlijke stem van Butterfield die je al gidsend meeneemt door het Chicago van de jaren 60. Blues With a Feeling ook al weer zo'n oorkruiper. Het debuut ademt een en al blues en de mondharmonica van Paul maakt overuren. De songs an sich zijn niet eens zo inventief, van vernieuwing is ook niet echt sprake, mede ingegeven door enkele covers, maar de productie en directe benadering dwingt sympathie af. Wat meer variatie in het songmateriaal zoals op enkele opvolgers duidelijk het geval was had dit schijfje nog wat hoger kunnen laten eindigen, desalniettemin een fijn debuut waarop de rauwe blues overtuigend voor het voetlicht wordt gebracht.

Deze plaat is voor de "witte blues" even belangrijk als "Sweetheart Of The Rodeo" voor de country-rock.

Leg deze plaat eens naast "The Original Lost Elektra Tapes" dan kan je horen wat een stap de band in korte tijd maakte van hun standaard Chicago blues aanpak naar een meer rock gericht geluid. Luister vervolgens naar John Mayall plays John Mayall en dan hoor je ook waarom Mayall deze plaat van Butterfield gebruikte als leidraad voor de heilige Mayall/Clapton LP van een jaar later.

Voor een deel kan ik daar inkomen maar dat Butterfield als inspiratiebron diende voor andere artiesten en bands staat als een paal boven water. Dat de muziek van Butterfield echter vernieuwend was vind ik wat anders. Hij bedacht geen nieuw genre, was ook niet van de inventieve details die een geheel nieuw geluid liet horen. Zijn mondharmonica spel is bijvoorbeeld duidelijk beïnvloedt door een artiest als Little Walter Jacobs wiens versterkte mondharmonica spel een nieuwe vorm van Distortion voorstond. Deze ruwere vorm van geluidstechniek werd door Butterfield in een rauwe en zeer aangename Rhythm and Blues variant gegoten. In die zin bleek Paul wel een voorzichtige voorloper van 'blanke' hardere vorm van Rock n' Roll en beatmuziek waarmee hij op zijn beurt weer bands als The Doors, The Allman Brothers en wellicht zelfs Zeppelin inspireerde. Dat Muddy Waters een nog grotere invloed had op Butterfield mag geen geheim heten. Kortom, Butterfield is een pareltje gebleken in mijn recentere zoektocht naar artiesten en bands uit de zestiger en zeventiger jaren die Rhythm & blues een warm hart toedroegen.

Lekker debuut van The Paul Butterfield Blues Band; energiek gebrachte Chicago Blues, waarbij Paul Butterfield zelf niet nalaat zijn harmonica flink de sporen te geven. Ik vind Butterfield zelf niet de allerbeste zanger, al is het wellicht niet echt eerlijk te vergelijken met een Howlin' Wolf of een Muddy Waters; hij doet het wel aardig hoor, maar het zijn de instrumentale secties die hier de show stelen, met vooral geweldig gitaarwerk!

3,5 sterren

Sommige platen zijn net een gezellig café, waar al je vrienden al aanwezig zijn. "hey, waar hebben jullie het over?".. "over gitaarsolo's, mondharmonica en terloops over John Mayall, je weet wel, gewoon van die bluespraatjes" .. "oh, okay, nou ik ben het nu al over alles met jullie eens" ..

Ik wil alleen kwijt dat ik Shake Yer Money Maker de puist op deze verder klassebluesplaat vind.

Butterfield is voor mij de laatste jaren een fijne muzikale ontdekking gebleken. Elke keer als ik een plaat van dit collectief - zijn solomateriaal vind ik wat minder van aard - beluister waan ik mij in een denkbeeldige rokerige kroeg. Een etablissement waar je aan de bar hangt, met wat vrienden en de sfeer wordt verhoogd door bluesy klanken en de stem van Butterfield je meeneemt in zijn 'verhaal'.
Ja, dit is muziek waarbij je met je vrienden goed kunt 'bomen'. Niks mis mee. Shake Your Money Maker vind ik trouwens ook een zwakke broeder op deze schijf.