Dimmu Borgir - Abrahadabra (2010)

Ik heb hem geluisterd nu en ik kan hier helemaal niks mee. Alle spontaniteit en menselijkheid is eruit geproduceerd. Van de extreme overdaad aan orkestpartijen trek ik de toegevoegde waarden in twijfel.De blastpartijen die het in Gateways ineens zonder die partijen doen, komen dan ook direct krachteloos over. Het lijkt erop alsof de gitaren, die af en toe wel mooie harmonieën produceren, helemaal weggemixed zijn om maar zoveel mogelijk nieuwe zieltjes (in de US?) te winnen.
Dimmu Borgir maakt met robotachtige precisie haar muziek en daar wringt wat mij betreft de schoen. Het lijkt wel of John Ewbank verantwoordelijk is voor de band.

Ik ben hem nu voor het eerst aan het beluisteren.

Toen Cradle Of Filth het na Midian een stuk minder ging doen, ben in 'overgestapt' op Dimmu Borgir. Vanaf Puritanical Euphoric Misanthropia heb ik alles op cd en begonnen ze in mijn ogen en naar mijn smaak steeds evenwichtiger en boeiender te worden.

Ben benieuwd hoe dat met dit album zal verlopen. De erg lange intro Xibir en eerste echte nummer Born Treacherous doen het hem nog niet voor mij.
Bij Gateways begint het ergens op te lijken en bij Chess With The Abyss moet ik ineens aan Epica denken, vooral de eerste minuut!!! Over een paar luisterbeurten weet ik of ik deze cd aan zal schaffen of niet. Ze zijn voor mij nog geen no-brainer als bijv. My Dying Bride of Moonspell, waarbij ik de cd's zonder te beluisteren aanschaf.

Ben er snel uit: kopen! Album klinkt vertrouwd, vertrouwd goed.

Inderdaad, een paar dagen terug gekocht. Ik was een beetje bang omdat ik een hoop verhalen over orkesten en zo gehoord heb, maar dat valt gelukkig reuze mee. Gewoon een lekker Dimmu Borgir plaat, niet zo goed als 'insorte diaboli' maar wel erg lekker. 4*

Wat me trouwens opvalt aan deze plaat is dat ze het Satanische imago een beetje laten voor wat het is. Als je door het boekje blader ziet het er allemaal heel 'post-apocalyptisch' uit. Ook de teksten hebben een andere meer persoonlijke invalshoek lijkt het wel.
Dit is absoluut één van de grote pluspunten van deze plaat, ik vind het Satanisme inmiddels wel een beetje een onderwerp dat gebakken, gegeten geherkouwd en uitgescheten is. Zeker voor een band als Dimmu Borgir, ik vond dat ze de laatste jaren op muzikaal gebied hun tekstuele onderwerpen ver vooruit waren.

Inmiddels vaker gedraaid incl. de 4 bonustracks, en vind vooral de eerste helft van de cd erg goed. Vervolgens zakt het in omdat het allemaal hetzelfde begint te klonken (beetje Therion-achtige bombast die maar door blijft gaan), om toch lekker te eindigen.
De toppers zijn voor mij Born Treacherous, Gateways en Dimmu Borgir. Ook de (bijna) instrumentals van Gateways en Dimmu Borgir zijn erg mooi. Perfect Strangers is een erg goede Deep Purple-cover.

Achteraf gezien is het muzikaal niet zo'n topjaar geweest, maar deze staat zeker in mijn top 5.

Inmiddels verhoogd naar 4,5* wat en prachtige plaat is dit zeg.

Met zo'n Harry Potter-achtige titel en een van de vreselijkste fotoshoots die ik heb gezien verwachtte ik echt helemaal niks. Ik heb me nog nooit zo vergist. De sfeer op de plaat is ijskoud en ademt een specifieke sfeer uit die ik niet echt kan omschrijven. Dat postindustriële van die cover en de foto's in het boekje, dat heeft iets. Het heeft nauwelijks iets met Black Metal te maken, ik noem het ook liever een duistere variant van Symphonic Metal, maar toch blijft het gewoon goed zonder echt een bepaald genre te verraden, zoals ik al vaker gehoord heb. De vrouwelijke stem op Gateways is echt fantastisch.

De thematiek staat me overigens ook aan. Met Abrahadabra neigt Dimmu Borgir eerder naar het mystieke en magische toe, en niet zozeer naar het satanistische. Dat vind ik een grote vooruitgang, aangezien dat show-satanisme echt uiterst cliché is tegenwoordig. Ik zie Black Metal zelf als een jeugdcultuur van de jaren 90, niet veel anders dan Rock n Roll in het verleden, en satanisme gewoon een manier om de rug te keren tegen de maatschappij. Vrij zinloos dus om daar nu nog steeds mee door te gaan, zoals een band als Gorgoroth dat doet. Immortal en Emperor zijn twee bands die een aardige progressie hebben gemaakt, en uit die standaard wereld zijn gestapt. Burzum heeft dat in zekere zin ook. Dimmu Borgir levert hiermee ook een aardige bijdrage aan het genre, samen met bands als Keep of Kalessin die het typische Black Metal geluid ook enigszins "up to date" weten te houden. Voor bands die eindeloos blijven doorkachelen heb ik dan ook minder respect.

Na Immortal en Cradle of Filth heb ik mij proberen verdiepen in het genre 'black metal', waar ik niet veel van ken. Deze plaat is wel erg vet. Symphonische, bombastische nummers met de scherpe vocals van Shagrath.

Wat mij betreft gewoon een miskleun. Teveel gedoe en juist geen sfeer, zonde.

??? verklaar je nader. Ik vind juist dat deze plaat heerlijk sfeervol is, er wordt juist niet krampachtig bombastisch gedaan. Deze plaat is heerlijk organisch, en klink puurder dan ik ze in tijden heb gehoord. Wat zorgt voor een heerlijke sfeer op deze plaat (vind ik)

Ik kan me eigenlijk niet anders verklaren dan dat het me gewoon niet pakt. Waar de andere cd's van Dimmu me meenemen in een duister sfeertje, klinkt deze mij meer in de oren als een "oh we moeten om de fans tevreden te houden weer een album uitbrengen"-album. Is persoonlijk, mooi dat het jou wel weet te grijpen Eddie

Wat een enorm tamme en saaie plaat is dit. Wat moet dit eigenlijk voorstellen; Disney black metal? Het klinkt zo enorm braaf. Begrijp me niet verkeerd, het is geen slechte plaat maar het boeid mij voor geen meter. Het lijkt wel alsof hun sound niet meer klopt met de muziek die ze wilde maken.

Fijn album. Voor mij het eerste album van Dimmu Borgir en sowieso één van mijn eerste metalalbums (ben alleen goed bekend met Slipknot, Rammstein en Fear Factory).

Het tempo ligt hoog en blastbeats vliegen je om de oren, welke me prima bevallen. Het orchestrale randje vind ik wel fijn en ademt sfeer. Persoonlijke hoogtepunten zijn Dimmu Borgir en A Jewel Traced Through Coal.

Ben benieuwd naar het verdere werk van deze band.

Geweldig album, helaas gaat het met Eonian ( het volgende album) niet best.

Voor liefhebbers, kijkt u alstublieft naar "Forces of the northeren night" , concertregistratie van DB, vooral met titels van dit album.

Eonian vind ik anders een stuk frisser dan deze dichtgeplamuurde kermisorgie. Nul komma nul sfeer. Dat is op Eonian weer beter in balans.

Ik merk dat ik hier vooral wat teleurgesteld ben. Abrahadabra is geen slecht album, maar het is ook met geen mogelijkheid goed te noemen. De focus ligt vooral op het orkest op het ongelooflijk theatrale af. Dat gevoel voor theater heeft Dimmu Borgir altijd wel gehad hoor. Hier slaan ze alleen wel erg hard door en dan mis ik in elk geval de hand van Mustis. Nog iemand die ik mis is Vortex. Zijn stem voegde altijd wel wat toe. Nu zingt Snowy Shaw die partijen, maar hij is de misplaatste hardrocker bij een symfonische blackmetalband. Het is gewoon vreemd. Het klopt niet.

Het album heeft gewoon erg weinig om het lijf. Het is te theatraal en het mist de aggressie die de voorgaande platen wel had. Eigenlijk heb ik Shagrath zelf ook weinig gehoord. Ik vraag me af met welke insteek dit album gemaakt is.


Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. In Sorte Diaboli
4. Spiritual Black Dimensions
5. Death Cult Armageddon
6. Stormblast
7. Abrahadabra
8. For All Tid

Het is 2010, Dimmu Borgir bestaat nog en ik krijg er niets van mee. Grappig voor een band die 5-10 jaar eerder niet weg te denken was uit de metal-popculture. Abrahadabra voelt ook niet heel urgent aan. Vortex ontbreekt en de aanwezige gastzangeres (en Snowy Shaw) geven zeker hun eigen dimensie aan de muziek, maar het raakt nergens zoveel als het vroeger wel deed. Het voelt ook met het overdadig aanwezige orkest heel Danny Elfman/sprookjesachtig aan, meer als een trucje dan een daadwerkelijk goed doordachte composities.

Maar...

Het is ook weer niet verschrikkelijk. De angel is er uit, de noodzaak is weg, maar het luistert nog steeds wel goed weg. De productie is groots, er zitten echt wel catchy momenten in de songs en het musiceren is verder weer prima. De band is op dit punt echter gewoon 'een van de velen'.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. In Sorte Diaboli
5. Death Cult Armaggedon
6. Abrahadabra
7. Stormblast
8. For All Tid

Ik worstel wel erg met Dimmu Borgir. Er zijn dagen dat ik het totaal niet trek, maar er zijn ook dagen dat ik best kan genieten van het werk van deze creatieve Noren. In die zin is het altijd een intrigerende band geweest die niet altijd bij elke stemming in mijn crypte verwelkomd wordt.

Abrahadabra borduurt voort op de weg die al sinds Puritanical Eurphoric Misanthropia is ingeslagen: Therionesque metal aangekleed met koor en orkest. Een nummer als Gateways neigt buiten de hoekige metal zelfs wel eens naar Nightwish.

Vaak verlang ik terug naar de knullige dungeon synthblack van weleer, maar nu en dan kan ik best meegesleept worden door de dichtgeplamuurde bombast van de latere Borgir. Het lijkt mij dan ook redelijk om deze naar de 3 te zetten. De gulden middenweg plus een beetje.