Dimmu Borgir - Abrahadabra (2010)

Hopelijk wordt dit een goede plaat zoals Dimmu Borgir dat belooft.

Ik dacht eerst dat de titel een grapje was of zo...

Ik ben benieuwd wat het wordt zonder Vortex, zijn stem gaf de band echt iets extra´s.

Blijkbaar wordt ook het weer een volledige stijlbreuk met het vorige album (dat ik toch wel ERG goed vond). Ditmaal is er weer eens gebruik gemaakt van een orkest en koor. Ben in ieder geval wel erg benieuwd ernaar...

Ik verwacht er niet veel van. De line-up is griezelig (zonder smaakmakers ICS Vortex en Mustis) en de tracktitels en albumtitel klinken niet bepaald veelbelovend. Wat al helemaal hilarisch is is de stelling van Silenoz dat de afwijkende albumtitel (één woord ipv drie) alles te maken heeft met "change and moving forward".
Wel leuk dat er weer een orkest in zit, hopelijk wordt hiervan net zo handig gebruik gemaakt als op Death Cult Armageddon.

Ik vond Vortex eigenlijk helemaal geen belangwekkende toevoeging. Ik kreeg het idee dat het een moetje was om hem één of twee zinnetjes te laten zingen. Omdat hij dat ook zo leuk kon bij Arcturus en Borknagar.

Daar zit dan ook wel wat in. Op het laatste album volgde ik hem ook niet helemaal meer, maar vooral op Spiritual Black Dimensions en Death Cult Armageddon vond ik hem een meesterlijke toevoeging. Maar ergens heb je ook wel weer gelijk.

Ik vond dat Vortex op het laatste album niet veel zang mocht doen, erg jammer.Op de 2 albums daarvoor wel. En iemand als Mustis kun je wel vervangen, er zijn toch genoeg mensen die keyboard kunnen spelen?

Mustis was dacht ik ook verantwoordelijk voor de arrangementen van bijvoorbeeld Progenies of the Great Apocalypse en een deel van de songwriting. Shagrath neemt dit nu over, en ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn, omdat ik nog steeds het idee heb dat Shagrath de hoofdverantwoordelijke is voor de vercommercialisering en verloedering van Dimmu Borgir. Geen idee of dit waar is overigens.

Het zou mooi zijn als eens niet elke gitaarpartij gelardeerd wordt met brede keyboards of veelkoppige orkesten. Dat zou de dynamiek wat meer ten goede komen.
Death Cult Armageddon vind ik bijvoorbeeld best aardig, maar na een paar nummers ben ik gewoon murw geworden van de orkestrale klanktapijten die voortdurend als een zwerm bijen blijven doorzoemen.

Er is dus blijkbaar al een single uit, Gateways, en de boel is weer gelardeerd met brede keyboards en veelkoppige orkesten, meer dan ooit zelfs, vind ik niet per se een negatief punt eigenlijk omdat het zowel hier als bij vorige orkestrijke Dimmu-nummers best lekker klinkt (hoewel hier misschien iets teveel orkest). Het nummer is eigenlijk totaal anders dan wat we van Demon Burger gewend waren, het begin doet me ergens zelfs aan Mayhem's Grand Declaration (hoewel meer straightforward) denken en daarna is er een ietwat Cradle of Filth-achtig stuk. Het is overigens zeker geen slap kopiëerwerk, maar lijkt ook nergens echt op Dimmu Borgir.

Ik ben blij verrast.

ik ben erg argwanend tegenover deze plaat, ik vind de platen van na SBD juist een heel stuk minder omdat daar zoveel koren en orkesten aan te pas komen. ISD was daarom juist een verademing voor mij, en een reden om voor het eerst sinds SDB weer een Dimmu Borgir aat aan te schaffen.

Nu ik hoor dat hier weer een hoop koren en orkesten op te vinden ben ik bang, echter het feit dat er Mayhem en Cradle invloeden inzitten maakt mij wel nieuwschierig.

Ik las iets over vrouwenzang en iets over vocalen van Snowy Shaw. Die 2 zaken nodigen mij vooralsnog niet uit.

Het nieuwe nummer is erg goed, maar de vrouwenzang verziekt voor mij een groot deel van het nummer, nog meer orkest, maar voor de rest is het Dimmu zoals ik het gewend ben.

Bij nadere beluistering is het toch wel een beetje In Sorte Diaboli meets Progenies of the Great Apocalypse, maar Dimmu zoals ik het gewend ben zou ik het niet noemen. De vrouwenzang klinkt inderdaad een beetje alsof ze een microfoon in een kippenhok hebben gestoken.

Ik bedoelde meer dat het weer heel erg goed is wat ik meestal van Dimmu gewend ben, maar over die vrouwenzang ben ik het met je eens, dat klinkt echt niet.

O, dan heb ik je verkeerd begrepen
Er gaan trouwens geruchten dat de vrouwenzang een opgepitchte Vortex zou zijn Zou een goede grap zijn, maar het lijkt me niet echt waarschijnlijk.

Ik hoop dat niet in ieder nummer zulke vrouwenzang zit, want dat verpest het wel.

Ik hoop niet dat die orkesten en koor de overhand gaan nemen of het gitaar werk gaan aanvullen zodat het meer een als een dicht gemetselde muur klinkt. Was net zo blij dat ze er een beetje vanaf gingen. isd is een super album, waar ze laten zien dat ze het zonder orkest ook prima afkunnen. Zelfs veel beter, zo werd het gitaar werk echt overtuigend. Tja, ik heb het nieuwe nummer beluisterd maar kan niet zeggen dat ik er echt voor kan warm lopen.. Zoals de geruchten, teveel orkest, waardoor ik eigenlijk het gitaar werk nauwelijks hoor en opvalt.. En jezus, die vrouwen zang verneukt het helemaal

Gateways klinkt in mijn oren al lekker! En nu de rest nog.

Een zware teleurstelling, dat is het nieuwe album van Dimmu Borgir. En dat is al de vierde teleurstelling van september na Skunk Anansie, Stone Sour en Linkin Park. Niet omdat de band commercieel is geworden, maar het songmateriaal gewoon enorm saai is. Het nummer Gateways kon me compleet niet boeien, die vrouwenzang was echt heel erg en het eind was veel te overdreven. De rest boeit ook compleet niet. Een ding wat ik enorm mis is de stem van Vortex, dat gaf de songs toch wat extra´s. Maar het is mij een raadsel (Abrahadabra ), omdat ik van Dimmu Borgir toch wel een bepaalde kwaliteit gewend ben en die is er compleet niet. 2 sterren! En dan hebben ze in plaats van de stem van Vortex echt heel erg irritante cleane zang gedaan, de orchestratie is veel te overdreven, het is eigenlijk gewoon cheesy!

Veel te overdreven dus. Zoals alles wat de band na Enthrone Darkness Triumphant uitbracht...

Is nou al eens bekend wie die mysterieuze cleane zanger is?

Zo, eergisteren (is het al weer zo laat) is ie dus uitgebracht, was het alweer vergeten, maar Musicmeter helpt me herinneren. Ik schrijf gelijk maar even een recensie, afgaand op mijn eerste luisterervaring

Het eerste nummer, een intro, maakt indruk door wat mysterieus gefriemel met onheilspellende lage keelzang, maar vervalt onmiddelijk in bombast die weliswaar mooi georkestreerd is maar melodieus niet erg sterk in elkaar zit.
Dan begint Born Treacherous, met een slappe gitaarriff die wel wat doet denken aan In Sorte Diaboli, maar dan zwak. Gelijk worden er dan maar wat orkestpartijen tegenaan gegooid, wat pas zijn uitwerking heeft zodra de riff plaats moet maken voor het wat snellere werk. Uiteindelijk verzandt de track echter in leeg gepruts met orkesten dat wel doet denken aan de Efteling, ware het niet dat de muziek in de Efteling beter is. Enige vorm van structuur is in dit nummer trouwens ver te zoeken.
Deze mislukking wordt gevolgd door het eerder als single uitgebrachte Gateways, een nummer dat, ondanks potsierlijke vrouwelijke krijsvocals, best leuke stukken bevat en waarin zelfs soms zinnig gebruik wordt gemaakt van het orkest. Niet het hele nummer weet echter te overtuigen, zeker in het begin laat de band steken vallen. Het outro is uiteindelijk wel erg mooi.
Chess with the Abyss begint veelbelovend, maar direct wordt er weer een overdosis koor en orkest ingespoten, iets dat hier zelfs een humoristische uitwerking heeft. Het nummer pruttelt slap door en weet vrijwel nergens echt te imponeren, alle toeters en bellen ten spijt.
Een track die letterlijk naar zijn makers vernoemd is, zou een indrukwekkende signature kunnen zijn. Toegegeven, Dimmu Borgir klinkt beter dan voorgaande nummers, het mengsel van gitaren en de synth uit het begin doet ietwat eigenaardig aan, maar op de goede manier. Ook al loopt er nog steeds een grote stroom aan symfonische blubber onder de gitaren door, de orkesten worden hier, zeker in het begin, wel vrij handig ingezet. In totaal is dit nog steeds niet beter dan de mindere nummers van Death Cult Armageddon.
Cleane gitaar dan, normaal gesproken een voorbode van enige rust in de chaos en daarmee een brenger van dynamiek: niks hoor, na 8 maten wordt de voltallige band er maar weer in gemikt, en zo blijkt Ritualist een nummer als alle andere. De pianoriedeltjes doen mij naar Cataclysm Children van Death Cult Armageddon verlangen, omdat dat nummer wel de dynamiek bezit die dit nummer zo schromelijk mist.
The Demiurge Molecule opent warempel erg sterk: de curieuze syncopering van het begin houdt de vaart erin en als vervolgens het tempo wordt gehalveerd blijft de track boeiend, ondanks (ook hier) de overkill aan orkest. Halverwege duikt echter uit het niets een orkestrale melodie op, die wel indruk maakt, maar toch te spontaan door de muziek wordt gemikt, de enige echte zwakte van dit sterkste nummer tot nu toe.
A Jewel Traced Through Coal is meer van hetzelfde, hier en daar een leuke riff met overbodig veel orkesten. Renewal klinkt wel weer leuk, in het midden hier en daar een uitgesproken bassriffje erdoorheen en het geheel een tikje meer groovy: het geeft dit nummer zowaar iets memorabels mee. In de symfonische gedeelten blijft dit nummer toch ook mankeren.
Endings and Continuations tenslotte opent met een pseudo-sfeervol stukje gesproken tekst, gevolgd door het zoveelste matige stuk metal waarbij de orkestpartijen weer prominent aanwezig zijn en nergens opvallen: de zang van het refrein "Abrahadabra" maakt een verpletterende indruk als oefening in pompeuze misplaatstheid. Ongeïnspireerde afsluiter van een grotendeels ongeïnspireerd album.

Eigenlijk heb ik me nooit zo gestoord aan de enorme hoeveelheid orkest en/of synthesizers op albums als Death Cult Armageddon of Spiritual Black Dimensions, de relatief minimaal gearrangeerde schijven Enthrone Darkness Triumphant en Puritanical Euphoric Misanthropia heb ik zelfs altijd het minste album van de heren Borgir gevonden. Vanaf nu ontvangt Abrahadabra echter die twijfelachtige eer. Het blinkt voornamelijk uit in het nergens echt interessant maken van orkestrale arrangementen waar blijkbaar veel tijd en moeite in is gestoken. Bij vorige orkestraal volgepompte nummers Progenies of the Great Apocalypse en Eradication Instincts Defined bleef alle bombarie ook melodisch nog (zeer) interessant: dat is hier slechts zelden het geval, hoewel het songmateriaal bij vlagen nog leuk is.
Abrahadabra is vooral inhoudsloos en bij tijd en wijlen erg saai. Als ik een album van Dimmu Borgir draai, is het Spiritual Black Dimensions ( ), Death Cult Armageddon of één van de twee eerste albums. Dit album krijgt van mij helaas een matige 2.5*.

Ik luister de plaat nu ook voor het eerst en ik stoor me tot nu toe geenszins aan de koren. Ik was juist bang voor veel meer bombast en waarbij de gitaren en drums wat naar de achtergrond verdwijnen. Wat mij betreft zijn de kjoren juist een aanvulling op de muziek, en zouden de nummers zonder al die opsmuk ook overeind blijven.
Zeker omdat de orkest dingetjes niet altijd aanwezig zijn en Dimmu Borgir het ook geregeld op eigen kracht doet.

Best een lekkere plaat.

Vandaag maar eens nog een keer beluisterd, maar het word niet beter. Ik mis echt de spanning die de vorige albums wel hadden, hele saaie en vlakke nummers. Dus Mustis was wel belangrijk in de band, hij schreef veel arrangementen voor Dimmu en daarom waren de nummers zo spannend. Nu is 40 minuten echt heel erg lang.

Ik sluit me aan bij Eddie. Ik had ook een beetje de angst dat ze de band een beetje ging verzuipen in het orchestrale. Ik vond In Sorti Diaboli hun beste werkje en had naar aanleiding van alle studio berichten e.d die we de laatste maanden lazen eerder een afwachtende houding. Nu dat ik de cd dan toch maar gekocht heb ben ik erg opgelucht - de koren en het orkest zijn wel nadrukkelijk aanwezig maar wel uitstekend verweven in de muziek. Het stoort mij in ieder geval nergens en ik vind de songs zeker niet slecht. Ik houd trouwens wel van dat 'dark fantasy' - achtig sfeertje dat de band tegenwoordig met hun muziek oproept. (of althans bij mij).

Ik kan hem tot nu toe niet waarderen. Ik vond In Sorte Diaboli een goeie plaat, maar dit is mij net iets te orchestraal. Ik vind de combinatie niet geweldig, misschien moet ik eraan wennen, maar tot nu toe vind ik dit niks en ik denk ook dat dit zo zal blijven.

Wat ik ook een beetje verdacht vind is dat ik vandaag de review van dit album op Metalfan, Zware Metalen en Lords of Metal heb gelezen en dat ze hem allemaal 87 geven.

Nu word ik gelukkig niet in de weg gestaan door enige voorkennis van de andere albums van Dimmu Borgir, maar ik vind deze erg goed.
Het orkest en koor vallen erg goed samen met de behoorlijk harde metal. Ook de combinatie gromzang, vrouwelijke vokalen en koor smaakt me goed.
"Gateways" is op dit moment het favoriete nummer.

Bombastisch album, maar band en orkest zijn een stuk beter in balans dan op bijvoorbeeld Death Cult Armageddon. Door de fantastische produktie blijft alles helder en vol klinken, zonder te verzanden in een brei van geluid. Qua songs vind ik de plaat dan wel weer iets minder dan bijvoorbeeld voorganger In Sorte Diaboli. Het is allemaal wat minder pakkend. Kwaliteit genoeg echter, dus toch een ruime voldoende.