Dimmu Borgir - Abrahadabra (2010)

Zo, eergisteren (is het al weer zo laat) is ie dus uitgebracht, was het alweer vergeten, maar Musicmeter helpt me herinneren. Ik schrijf gelijk maar even een recensie, afgaand op mijn eerste luisterervaring

Het eerste nummer, een intro, maakt indruk door wat mysterieus gefriemel met onheilspellende lage keelzang, maar vervalt onmiddelijk in bombast die weliswaar mooi georkestreerd is maar melodieus niet erg sterk in elkaar zit.
Dan begint Born Treacherous, met een slappe gitaarriff die wel wat doet denken aan In Sorte Diaboli, maar dan zwak. Gelijk worden er dan maar wat orkestpartijen tegenaan gegooid, wat pas zijn uitwerking heeft zodra de riff plaats moet maken voor het wat snellere werk. Uiteindelijk verzandt de track echter in leeg gepruts met orkesten dat wel doet denken aan de Efteling, ware het niet dat de muziek in de Efteling beter is. Enige vorm van structuur is in dit nummer trouwens ver te zoeken.
Deze mislukking wordt gevolgd door het eerder als single uitgebrachte Gateways, een nummer dat, ondanks potsierlijke vrouwelijke krijsvocals, best leuke stukken bevat en waarin zelfs soms zinnig gebruik wordt gemaakt van het orkest. Niet het hele nummer weet echter te overtuigen, zeker in het begin laat de band steken vallen. Het outro is uiteindelijk wel erg mooi.
Chess with the Abyss begint veelbelovend, maar direct wordt er weer een overdosis koor en orkest ingespoten, iets dat hier zelfs een humoristische uitwerking heeft. Het nummer pruttelt slap door en weet vrijwel nergens echt te imponeren, alle toeters en bellen ten spijt.
Een track die letterlijk naar zijn makers vernoemd is, zou een indrukwekkende signature kunnen zijn. Toegegeven, Dimmu Borgir klinkt beter dan voorgaande nummers, het mengsel van gitaren en de synth uit het begin doet ietwat eigenaardig aan, maar op de goede manier. Ook al loopt er nog steeds een grote stroom aan symfonische blubber onder de gitaren door, de orkesten worden hier, zeker in het begin, wel vrij handig ingezet. In totaal is dit nog steeds niet beter dan de mindere nummers van Death Cult Armageddon.
Cleane gitaar dan, normaal gesproken een voorbode van enige rust in de chaos en daarmee een brenger van dynamiek: niks hoor, na 8 maten wordt de voltallige band er maar weer in gemikt, en zo blijkt Ritualist een nummer als alle andere. De pianoriedeltjes doen mij naar Cataclysm Children van Death Cult Armageddon verlangen, omdat dat nummer wel de dynamiek bezit die dit nummer zo schromelijk mist.
The Demiurge Molecule opent warempel erg sterk: de curieuze syncopering van het begin houdt de vaart erin en als vervolgens het tempo wordt gehalveerd blijft de track boeiend, ondanks (ook hier) de overkill aan orkest. Halverwege duikt echter uit het niets een orkestrale melodie op, die wel indruk maakt, maar toch te spontaan door de muziek wordt gemikt, de enige echte zwakte van dit sterkste nummer tot nu toe.
A Jewel Traced Through Coal is meer van hetzelfde, hier en daar een leuke riff met overbodig veel orkesten. Renewal klinkt wel weer leuk, in het midden hier en daar een uitgesproken bassriffje erdoorheen en het geheel een tikje meer groovy: het geeft dit nummer zowaar iets memorabels mee. In de symfonische gedeelten blijft dit nummer toch ook mankeren.
Endings and Continuations tenslotte opent met een pseudo-sfeervol stukje gesproken tekst, gevolgd door het zoveelste matige stuk metal waarbij de orkestpartijen weer prominent aanwezig zijn en nergens opvallen: de zang van het refrein "Abrahadabra" maakt een verpletterende indruk als oefening in pompeuze misplaatstheid. Ongeïnspireerde afsluiter van een grotendeels ongeïnspireerd album.

Eigenlijk heb ik me nooit zo gestoord aan de enorme hoeveelheid orkest en/of synthesizers op albums als Death Cult Armageddon of Spiritual Black Dimensions, de relatief minimaal gearrangeerde schijven Enthrone Darkness Triumphant en Puritanical Euphoric Misanthropia heb ik zelfs altijd het minste album van de heren Borgir gevonden. Vanaf nu ontvangt Abrahadabra echter die twijfelachtige eer. Het blinkt voornamelijk uit in het nergens echt interessant maken van orkestrale arrangementen waar blijkbaar veel tijd en moeite in is gestoken. Bij vorige orkestraal volgepompte nummers Progenies of the Great Apocalypse en Eradication Instincts Defined bleef alle bombarie ook melodisch nog (zeer) interessant: dat is hier slechts zelden het geval, hoewel het songmateriaal bij vlagen nog leuk is.
Abrahadabra is vooral inhoudsloos en bij tijd en wijlen erg saai. Als ik een album van Dimmu Borgir draai, is het Spiritual Black Dimensions ( ), Death Cult Armageddon of één van de twee eerste albums. Dit album krijgt van mij helaas een matige 2.5*.

Bombastisch album, maar band en orkest zijn een stuk beter in balans dan op bijvoorbeeld Death Cult Armageddon. Door de fantastische produktie blijft alles helder en vol klinken, zonder te verzanden in een brei van geluid. Qua songs vind ik de plaat dan wel weer iets minder dan bijvoorbeeld voorganger In Sorte Diaboli. Het is allemaal wat minder pakkend. Kwaliteit genoeg echter, dus toch een ruime voldoende.

Ik merk dat ik hier vooral wat teleurgesteld ben. Abrahadabra is geen slecht album, maar het is ook met geen mogelijkheid goed te noemen. De focus ligt vooral op het orkest op het ongelooflijk theatrale af. Dat gevoel voor theater heeft Dimmu Borgir altijd wel gehad hoor. Hier slaan ze alleen wel erg hard door en dan mis ik in elk geval de hand van Mustis. Nog iemand die ik mis is Vortex. Zijn stem voegde altijd wel wat toe. Nu zingt Snowy Shaw die partijen, maar hij is de misplaatste hardrocker bij een symfonische blackmetalband. Het is gewoon vreemd. Het klopt niet.

Het album heeft gewoon erg weinig om het lijf. Het is te theatraal en het mist de aggressie die de voorgaande platen wel had. Eigenlijk heb ik Shagrath zelf ook weinig gehoord. Ik vraag me af met welke insteek dit album gemaakt is.


Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. In Sorte Diaboli
4. Spiritual Black Dimensions
5. Death Cult Armageddon
6. Stormblast
7. Abrahadabra
8. For All Tid

Het is 2010, Dimmu Borgir bestaat nog en ik krijg er niets van mee. Grappig voor een band die 5-10 jaar eerder niet weg te denken was uit de metal-popculture. Abrahadabra voelt ook niet heel urgent aan. Vortex ontbreekt en de aanwezige gastzangeres (en Snowy Shaw) geven zeker hun eigen dimensie aan de muziek, maar het raakt nergens zoveel als het vroeger wel deed. Het voelt ook met het overdadig aanwezige orkest heel Danny Elfman/sprookjesachtig aan, meer als een trucje dan een daadwerkelijk goed doordachte composities.

Maar...

Het is ook weer niet verschrikkelijk. De angel is er uit, de noodzaak is weg, maar het luistert nog steeds wel goed weg. De productie is groots, er zitten echt wel catchy momenten in de songs en het musiceren is verder weer prima. De band is op dit punt echter gewoon 'een van de velen'.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. In Sorte Diaboli
5. Death Cult Armaggedon
6. Abrahadabra
7. Stormblast
8. For All Tid