Faithless - Reverence (1996)

Dit album ooit in de uitverkoop gekocht puur om Salva Mea, een werkelijk schitterend nummer. De rest valt daarbij toch een beetje in het niet, hoewel het overbekende Insomnia en ook Dirty Ol' Man best wel aardige nummers zijn. Toch had ik van dit album in zijn geheel genomen wel iets meer verwacht.

3,5*

salva mea en insomnia zijn geweldig, de rest niet slecht maar ook niet super super.
3,5*

Ook ik heb deze gekocht om Salva Mea en Insomnia, maar ik vond dit een verrassend sterk album, opvolger zelfs nog iets sterker maar een 7,8 is 4 sterren namens mij.

Ik ben helemaal geen groot liefhebber van dance en/of elektronica. Maar toch zijn er een aantal bands die me wel weten te boeien. Zo is daar bijvoorbeeld Portishead, maar ook Faithless kan bij mij een potje breken. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met het bredere pallet aan invloeden dat bij Faithless doorklinkt. Het zijn namelijk niet alleen maar beats. "Reverence" klinkt heel veelzijdig en gevarieerd en is daarom voor mij een goed album. Daarnaast brengt Faithless een live band mee naar haar optredens en ook dat vind ik een groot pluspunt. Je hebt bij "Reverence" ook het gevoel dat je naar een band luistert en niet naar een DJ met een mengtafel. De productie van Rollo is heel vol combineert moderne met retro. De gastvocalen van Dido werken als uitstekende tegenhanger van de hypnotiserende zang van Maxi Jazz. Die zang klinkt bezwerend en dat zorgt voor een intrigerende en meeslepende laag. "Reverence" boeit van begin tot eind en is wat mij betreft een verademing in het genre.

Ik werd ten tijde dat het werd gereleased door een vriend getipt. Ik heb toen Irreverence in huis gehaald. En werd overdonderd door het meer epische werk op dit album. In de loop van de tijd zijn de overige tracks ook waardevol gebleken, op een enkeling na. Mijn 1e favoriet is nu mijn minst favoriete track: drifting away.
Voor een debuutalbum is het een gewaagd en eigenzinnig produkt. De bekende singles van dit album zijn heerlijk om mee te spelen (mixen), wat ik dan ook veelvuldig heb gedaan.
Bovenaan blijft Insomnia, waarmee Faithless het recht van bestaan hebben verdiend, voor mij nummer 1. Direct daarop volgt Salva Mea. Van de niet-singles ben ik weg van Angeline, If Loving You Is Wrong en Baseball Cap

Er zijn voor mij maar weinig bands die zo'n wisselende plaat kunnen afleveren. Het ene moment vind ik ze helemaal het einde, het andere moment stoor ik me bijna aan het feit dat ze op staan. Enkele fantastische hoogtepunten op dit album. Live weten (wisten) ze me ook enorm te raken.

Maar goed, when all is said and done: dit soort teksten zijn gewoon geniaal:

My name is G.O.D., the Grand Oral Disseminator.

'Snap' was vroeger ook zo'n band.
Heb wel een zwak voor Faithless. Dit album is een klassieker.
4 sterren. Minstens.

Dit album geluisterd nadat ik samen met een vriend naar de muziek van 1Giant Leap luisterde en daar Maxi Jazz voorbij kwam. Hij deed daar een 'rap' over het ego en dat deed ie best goed. Dus hoog tijd om eens met terugwerkende kracht wat meer te luisteren en daar is dit Reverence een prima mogelijkheid voor. Destijds een grote act dat vooral ook op festivals goed tot hun recht kwam. Ik ken alleen de bekende nummers van ze, maar n.a.v. dit album wil ik nog wel meer van ze horen. Trouwens ik vind dat je Snap niet 'ook zo'n band' kunt noemen. Zij vallen m.i. niet in dezelfde categorie als Faithless.

Ergens tussen seks en religie. Het profane gemixt met het heilige. Diepe bassen en opzwepende dance, maar ook de melancholie van de herfst. Faithless maakt goed gebruik van contrast en weet zo een aangenaam album te creëren. Op nummers als Reverence, Salva Mea & Insomnia levert dit zelfs goud op. Tussen deze hoogtepunten vinden we enkele nummers die weliswaar genietbaar zijn, maar die dat hoge niveau niet halen. Niettemin is 'Reverence' een overtuigend debuut.

Groeiplaat. De latere uitgebrachte versie waarop "Salva mea" en "insomnia" in langere versie zijn toegevoegd doen afbreuk aan het origineel.

R.I.P. Maxi Jazz (65)
I can't get no sleep.

De soundtrack van dit boek: Slaap! - Annelies Verbeke (2003). Aanrader!

De krakers zijn fenomenaal goed. De rest valt toch wat tegen.

Wat ik 20-25 jaar terug als begin twintiger had met Faithless, had ik blijkbaar niet alleen. We wilden allemaal van die dance klappers horen als in Insomnia en God Is A DJ.
Gelukkig zijn ze zoveel meer dan dat gebleken, ook live.

Nu recentelijk boegbeeld Maxi Jazz ons helaas is ontvangen, luister ik hun albums weer, en heb ik dit album met de remix-cd nog aangeschaft, want die miste ik blijkbaar. En wat is vooral die remix-cd lekker. Behoorlijk subtiel en laidback. Geen overbodige remixen, maar duidelijk een late night versie van het album.