Armin van Buuren - Mirage (2010)

Vork666 is niet blij.
De helft van de nummers is ronduit storend, de andere helft is identiek aan nummers van Imagine, alsof Armin het oude computerbestandje van In and Out of Love heeft genomen, een nieuwe melodie en vocal eroverheen heeft gegooid en zo This Light Between Us heeft gemaakt. Het wordt al helemaal bar als Minack in een geforceerde 3/4 maat wordt gegooid, een experiment dat aan te moedigen zou moeten zijn maar vooral pijnlijk en ongemakkelijk klinkt en het nummer omtovert tot een soort treurmars annex happy-hardcorenummer dat zijn eigen (reverb)gewicht niet dragen kan. Ook de featuring van Owl City-zanger Adam Young is niet iets om over naar huis te schrijven (ik vraag me ook af wie in godsnaam op dat idee is gekomen).
Enkel Virtual Friend en Mirage zijn mooie, originele nummers, hoewel bij Mirage de bombast ook weer gaat vervelen.
Armin heeft, zoals eerder gezegd, in het verleden best zinnige dingen gedaan (het nummer Imagine, Sail, de eerste Communication) maar hier gaat hij toch definitief richting de gemakkelijke euries. Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht, gezien de populariteit van het handelsmerk Armin van Buuren.

Grootste probleem met dit album is voor mij dat er veel te veel op staat. Op zich zijn er nummers die nog goed te doen zijn, maar er staat zoveel onnodigs en slechts op, wat het album verpest. Dit begint al bijna bij het begin. Intro Desiderium en titeltrack Mirage openen goed, totdat die kazige instrumentals erin komen. Klinkt voor mij inspiratieloos en overbodig. Afknapper. Volgende punt is Not Giving Up On Love, waarbij ik me mateloos erger aan de stem en uitspraak van Sophie Ellis-Baxtor. Na de eerste luisterbeurt dit nummer eigenlijk altijd geskipt, omdat het me op de zenuwen werkt. Naast enkele andere mindere nummers is er nog het nummer Minack. Zoals vork666 eerder aanhaalde erg geforceerd. De wrange klank past totaal niet bij de rest van het album en de 3/4 maat haalt de flow volledig uit het nummer.

Hiertegenover staan echter ook enkele betere nummers, met name Take A Moment, Virtual Friend, Down To Love en Orbion. De eerstgenoemde heeft lekkere vocals en Winter Kills heeft een fijne stem. Bij Virtual Friend bevalt me vooral hoe de instrumentals hier gebruikt worden. Goed door het nummer heen gemixt, niet als een soort "deel twee" binnen het nummer, zoals bij het titelnummer. Verder gewoon een lekker nummer. Down To Love is een lekker rustig nummer, ook hier goede vocals aanwezig. Ten slotte Orbion, wellicht een beetje te bombastisch, maar dat is trance. De beat is erg lekker, wat het nummer afmaakt.

Jammer dus, van die nummers die er eigenlijk teveel opstaan. Met een lengte van ongeveer een uur en twintig minuten (bij de iTunes release zelfs nog langer) was het zeker geen schande geweest om enkele overbodige tracks achterwege te laten, maar helaas heeft Armin hiervan afgezien. Zonde, wat het doet het album niet ten goede.

Met uitgang van het heerlijke ´This Light Between Us´ vond ik de vocalen op dit album een beetje in de weg zitten.
Het voegt vaak weinig toe; Armin is op zijn best in de langere trance nummers: Mirage is aardig maar de plaat komt naar het einde toe pas echt los met Orbion, These Silent Hearts en Coming Home.
Vanwege het zeer matige middenstuk ( I Don´t Own You tm Virtual Friend )Een nipte 3,5*

Een overdaad aan gastoptredens van allerlei zangers en zangeressen doet flink afbreuk aan de impact van dit album. Best jammer, want de muziek is feitelijk dik in orde. De aanstekelijke trance-anthems liggen lekker in het gehoor en stampen fijn door. Maar ja, die flauwe zangpartijtjes de hele tijd... het maakt de boel minder spannend en vooral erg vlak. De instrumentale tracks zijn derhalve duidelijk de betere.