Manic Street Preachers - Postcards from a Young Man (2010)

De nieuwe van de Manics!

´One last shot at mass communication´ zei Nicky Wire over deze plaat. Na het fantastische, maar niet erg toegankelijke Journal For Plague Lovers (waarvan de teksten nog afkomstig waren van Richey Edwards), komt de band nu met het echte vervolg op Send Away the Tigers. Deze plaat zou een bewuste poging zijn om een groot publiek aan te spreken, met 'big choruses' en veel strijkers.

Gastbijdragen van Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen) en Duff McKagan (Guns 'n' Roses).

De eerste single is al te beluisteren:
YouTube - Manic Street Preachers - (It's Not War) Just The End Of Love

Ben zeer benieuwd naar dit album..

Ik geloof dat verder ook John Cale op dit album meedoet.

Het is trouwens acteur Tim Roth die op de hoes te zien is.

en ze willen 'schaamteloze pop' maken met grote radiohits.. dat is jammer.. niet dat ik zit te wachten op een nog kuttere album dan de vorige.. ik hoop dat het in het verlengde van Lifeblood ligt. Zo 1 maken ze zelden meer

Ik snap geen donder van die opmerking. Je zegt dat je het jammer vind dat ze schaamteloze pop met radiohits maken. Liever had je een LIfeblood 2.0 gezien.

Nou... als dr toch 1 album van de manics voor hun doen onder het kopje ''schaamteloze pop'' valt.......

Lifeblood kwam geen echte top40 nummer op.. was meer op alternatief gebied.. maar ik geef je groot gelijk dat je me verkeerd begrijp. daar hebben sommige eenmaal last van

Ik vind Lifeblood niet bepaald hitgevoelig. heb jij in het NL muziek gebied een nummer in de top-40 gehoord. van Lifeblood? wel van Send Away The Tigers.. en die plaat is voor de afvalbak. Dus dat zegt eerder wat over de hitgevoelige SATT dan Lifeblood

Dit begrijp ik ook niet helemaal.. je wilt geen ´schaamteloze pop´ maar de vorige plaat vond je kut? JFPL was juist allesbehalve schaamteloze pop..

Tja Lifeblood klinkt op het eerste gehoor vrij poppy, waarschijnlijk omdat er weinig op gerockt wordt, maar ik vind dat zeker geen makkelijke plaat.

ik heb het boven je bericht uit gelegd hoe het zat. Send Away The Tigers vond ik een slecht album. Lifeblood niet. en ik vind het jammer dat ze weer zo'n soort album willen maken als Send Away The Tigers. Lifeblood was echt verreweg van makkelijke schaamteloze pop. SATT ligt er beter bij. Als het zo'n plaat wordt, vind ik het jammer.

Een nieuwe Manics, kunnen ze het nog of niet?

En als ze zeggen: mikken op groot publiek, dan hoop ik op stijl everything must go & lifeblood. Alleen die verwijzing naar send away the tigers heb ik wat schrik voor, niet echt mijn favoriete album...

Naar goeie gewoonte zijn de album & songtitels alvast weer van een goed niveau, en de hoes ziet er ook al mooi uit, we tellen vol ongeduld af...

Ik hoop wel op een beetje een kruising van lifeblood en journal , die vond ik allebei uitermate sterk. send away the tigers was niet best.

toch stond er ook vrij poppy spul op lifeblood (1985, empty souls) maar wel op een goede manier. niet zoals dat bagger nummer met die zangeres van de cardigans.

anyway , toch altijd weer iets om naar uit te kijken een nieuwe manics

Ik vond "Journal for Plague Lovers" geweldig, terwijl ik ze daarvoor al min of meer had afgeschreven. Erg benieuwd dus naar deze nieuwe plaat, al hoop ik wel dat ze de scherpe randjes intact laten...!

En dat zullen we weten ook! De kritieken zijn daarom natuurlijk al weer zeer goed te voorspellen want 'geschikt voor een groot publiek' is nog steeds iets om de neus eens flink voor omhoog te halen.
Laat ik daar nu altijd wars van zijn geweest en gewoon bepalen of ik het zelf leuk vind ja of nee.
Zou het toeval zijn dat Ian McCulloch juist op dit album als gastartiest te horen is? Ik ervaar namelijk een soort toegankelijkheid die ik ook hoor op de laatste Echo & the Bunnymen albums: gitaarpoprock van het prettige soort. Niet al te moeilijk, zeker niet te zwaar en toch behoorlijk catchy.
Dat ze daar hun meesterwerken niet mee weten te evenaren is dan jammer maar niet heel erg eerlijk gezegd.
Nu moet ik zeggen dat ik die scheidslijn bij de Bunnymen sterker ervaar en dat komt omdat ik nooit een heel groot Manics fan geweest ben.
O ja hoor: leuk bandje, ik ken alle albums en daarvan is nu net dat andere 'commerciëlere en toegankelijker album' This Is My Truth, Tell Me Yours' altijd mijn favoriet gebleven i.t.t. Echo & the Bunnymen.
Misschien daarom niet zo verwonderlijk dat ik Postcards from a Young Man ook zo waardeer. Eindelijk weer eens een album van de band die mij weet te pakken. Toch is het niet alleen het stickertje 'commercieel en toegankelijk' dat het hem doet. Ik hou van de bombast in nummers als Postcards From A Young Man die haast neigt naar Queen af en toe (mede ook door het veelvoudig gebruik van koortjes in diverse nummers). Oeps, weer een reden voor velen om af te haken daar dit geen aanbeveling schijnt te zijn. Jammer dan. I love it! En laat ik in Hazelton Avenue Lenny Kravitz' 'It Ain't Over 'til It's Over' horen! Ook voor velen geen aanbeveling vrees ik..... maar jeetje, die kitscherige strijkers..... yummm.....
En dat nummer met mijn held McCulloch had ook best op een later Bunnymen album kunnen staan: ook niet vervelend. Maar daar zullen anderen wederom anders over denken.
Ja, dames en heren: dit luchtige album doet het hier goed en ik besef dat ik daar waarschijnlijk een buitenbeentje in ga blijken te zijn. Ik zie de kritieken al van verre aankomen! Ik had zelf ook nooit gedacht dat ik weer eens echt enthousiast zou kunnen zijn en met een smile van oor tot oor zou luisteren naar een nieuw Manic Street Preachers album, maar het moment is daar. Postcards from a Young Man weet mij heel blij te maken. Poprock optima forma. Het is misschien wel hun meest toegankelijke poppy album ooit; bevat de meeste bombast, en dat zijn blijkbaar de ingrediënten om er voor te zorgen dat ik nog even bij dit bandje blijf hangen. Iets dat de laatste albums toch steeds minder voor elkaar kregen.

Even resumerend:

Geen:


Wel:


Plus:


Wat mij betreft zijn ze goed geslaagd in hun missie met deze plaat. U bent gewaarschuwd! Er kan alsnog met een grote boog omheen gelopen worden

Nou, ik ben benieuwd. Ook ik ben een fan van de wat meer commerciële platen van de manics (This is my truth/Lifeblood), dus ik denk dat dit album in mijn straatje zal passen, hoewel het ruigere werk van de heren ook best te pruimen is. Is de plaat al te beluisteren?

Fan van het eerste uur....
Je wilt toch ook niet dat ze klinken als in het begin. Laat dat over aan al die nieuwe gitaarbandjes die het wiel opnieuw aan het uitvinden zijn...
Ik hoor the Manics het liefst zoals ze nu klinken !

Zo op het eerste gehoor klinkt dit als de plaat die Send Away The Tigers had moeten zijn.

Zoals verwacht hoor ik veel pop, maar het klinkt allemaal wat geïnspireerder dan op SATT. Daarbij staan er ook een aantal rockers op die niet op Journal for Plague Lovers hadden misstaan (Auto-Intoxication, A Billion Balconies, Don't Be Evil).

Een aantal prachtige nummers als Postcards From A Young Man, Some Kind of Nothingness, Hazelton Avenue, Auto-Intoxication, All We Make Is Entertainment.. eigelijk zou ik hier het meerendeel van het album kunnen noemen.

Ik ben dus op het eerste gehoor zeer tevreden met deze plaat. Voor de donkere meesterwerken moet je bij the Holy Bible of Journal for Plague Lovers zijn, maar als je niet vies bent van de poppy kant van de Manic Street Preachers, is deze plaat zeker aan te raden.

4*

Deze band maakt gewoon geen slechte albums wat mij betreft.
Echter geniet ik toch veel meer van Journal for Plague Lovers, Design for Life en The Holy Bible. Dit is me te glad, te soft en te commercieel.

He he, eindelijk weer eens een behoorlijk album van de Manic Street Preachers. Het leek er even op dat de heren na Lifeblood de weg een beetje aan het kwijtraken waren, maar het heilige vuur is er gelukkig nog. Ik schrik er een beetje van dat sommigen dit album poppy, luchtig, gezapig, gladjes of commercieel noemen. Okee, het is hun toegankelijkste plaat sinds This is my truth, tell me yours, maar het zijn nog steeds de Manic Street Preachers. Zelfs de rustigere nummers hebben (mede dankzij de rauwe stem van James Dean Bradfield) nog een rafelig randje.

Vorig jaar brachten the Manics nog JFPL uit, en nu is er alweer Postcards From A Young Man. Meestal heb ik iets tegen bands die te snel met een opvolger komen, maar Manic Street Preachers zal de liefhebber nooit teleurstellen. Ook dit is weer geen echt slechte cd, maar je mist de sterke tracks van de toegankelijke albums: Everything Must Go, This Is My Thruth, Tell Me Yours en Send Away The Tigers. En het is nog maar de vraag of het grote publiek met PFAYM zal worden bereikt?

Luister eens naar Golden Platitudes, daarmee worden alle reacties samengevat

Na Journal for Plague Lovers al vrij snel deze (iets makkelijker in het gehoor liggende) Postcards. Allebei van een hoog niveau ondanks het wellicht uiteenlopende uitgangspunt (music for the masses?).
Mij is het om het even: alles wat MSP voortbrengt kan mij ten zeerste bekoren. Commercieel of niet-commercieel, het zegt me allemaal niet zoveel, ik houd niet zo van etiketten. Wel van goede muziek en die vind je volop op deze nieuwe release.
De (door mij aangeschafte) Deluxe edition bevat overigens een mooi boekwerkje en (zoals ook bij de vorige plaat) een extra schijfje met demo's.

Heerlijke plaat !

De strijkers dartelen in het rond, de glorieuze melodieën tinkelen en klingelen op gierende gitaren. Heer-lijk, heer-lijk, heer-lijk.

Tuurlijk is het allemaal niet zo inventief (de single & openingstrack begint met zo'n sterke openinsriff dat de rest van de song er bvb maar wat aanhangt), maar het plaatje zit gewoon zo vol energie dat het genieten is. Heerlijk

En nu eens zien hoe dit klaterend bergriviertje de tand des tijds doorstaat...

Muziek die nergens pijn doet.

Misschien beetje aan m'n glazuur.

deze 'Muziek voor de Massa' albums vind ik eigenlijk het leukste van de Manic Street Preachers..

Al met al kan ik wel vaststellen dat dit mijn favoriete album is van deze fijne band!

Wat een sfeervol Plaatje is dit zeg , eigenlijk is geen enkel nummer slecht in mijn optiek..

Wat heb ik deze de afgelopen dagen vaak gedraaid zeg.. feel good album dit, eigenlijk niet te beschrijven waarom..ik word er gewoon vrolijk van..

als ik dan toch moet speuren naar een minpuntje.. het begin van ' I think i found it'.. riedeltje hier riedeltje daar.. nee daar ben ik wel klaar mee

Verder niks meer dan lof voor dit album!

Een van de weinige hedendaagse bands die me altijd opnieuw weer weet te boeien. Met PFAYM leveren de Manics opnieuw een meesterwerk af. Hemelbestormende melodieen, Bradfields riffs, Moore's onopvallend/opvallende aanwezigheid en als altijd geweldige teksten (hoe kan het ook anders als The Wire hiervoor garant staat). Ik ken mijn album van het jaar al (Sorry Gaslight Anthem, dat wordt een 2e plek, ook niet slecht).

Er zijn niet veel bands die hun passie en drijvende kracht op dusdanig manier door de jaren heen hebben getild en nog steeds knallen als geen ander. Wat een band!!!!

Op dit moment is de Deluxe editie die erg fraai verpakt is, voor een goede prijs (en direct leverbaar) te krijgen op cdwow.

Wat me opvalt: in HUMO krijgt deze de maximumscore, op goddeau.com wordt ie verguisd. Na twee luisterbeurten weet ik vooralsnog niet wat ik ervan moet denken.

Niet zo briljant als zijn voorganger, maar gezien de omstandigheden waarin de band (heeft) verkeerd is het ook moeilijk vergelijken. Ik vind de sound van dit album in ieder geval zeer prettig en opgewekt; maar heeft voor mijn gevoel een beperktere houdbaarheidsdatum. De tijd zal het leren!

IK heb hem al erg vaak geluisterd, en voor mij blijft hij nog steeds boeien!
maargoed dat is voor een ieder verschillend

Wat moet ik wennen aan de pop/rock van dit nieuwe album van the Manic Street Preachers. Hun vorige Journal for plague lovers op basis van de laatste teksten van het overleden bandlid Richard Edwards vond ik tekstueel en muzikaal een meesterwerk. Die diepzinnige rockmuziek is weer heel wat anders dan dit vrij vrolijke popalbum met vleugjes rock.

Toch staat dit album weer op zichzelf natuurlijk en ik hoor ook heel wat goede dingen. Vooral de Queen invloeden vind ik leuk. Het is lang geleden dat ik zo lang wachtte met stemmen. Eerst eens verder op mij in laten werken.

Als je 'm een paar keer draait blijkt dit een erg lekker plaatje te zijn. Duidelijk dus meer poppy en catchy dan de inderdaad briljante voorganger Journal For Plague Lovers, het is gewoon een echt ander album.

Gelukkig staat er ook genoeg goede rock muziek op, zoals het wel erg fijne Auto-Intoxication. Daarnaast hoor je soms mooie koren en violen voorbij komen, tussen de gitaren en lekkere deuntjes door. Zoals bijvoorbeeld op Golden Platitudes. De gitaarsolo's op Postcards from a Young Man & A Billion Balconies Facing the Sun mag ik ook graag horen. Een voorbeeld van een lekker popliedje vind ik the Descent (Pages 1 & 2). Toch weer een prima album van the Manic Street Preachers.

Een aanrader is de Deluxe 2 CD versie. Het is in een goudkleurige boekvorm, met 36 pagina's met teksten, tekeningen en foto's. Echt mooi gedaan, leuk hebbedingetje. De tweede cd bevat de original demo's van dit album.

Gaat wel, maar heb meer met zwartgallig Holy Bible. Nog steeds op netvlies: double headline met Suede in Paradiso 24/11/94, vlak voor verdwijning Richey.