Manic Street Preachers - Postcards from a Young Man (2010)

En dat zullen we weten ook! De kritieken zijn daarom natuurlijk al weer zeer goed te voorspellen want 'geschikt voor een groot publiek' is nog steeds iets om de neus eens flink voor omhoog te halen.
Laat ik daar nu altijd wars van zijn geweest en gewoon bepalen of ik het zelf leuk vind ja of nee.
Zou het toeval zijn dat Ian McCulloch juist op dit album als gastartiest te horen is? Ik ervaar namelijk een soort toegankelijkheid die ik ook hoor op de laatste Echo & the Bunnymen albums: gitaarpoprock van het prettige soort. Niet al te moeilijk, zeker niet te zwaar en toch behoorlijk catchy.
Dat ze daar hun meesterwerken niet mee weten te evenaren is dan jammer maar niet heel erg eerlijk gezegd.
Nu moet ik zeggen dat ik die scheidslijn bij de Bunnymen sterker ervaar en dat komt omdat ik nooit een heel groot Manics fan geweest ben.
O ja hoor: leuk bandje, ik ken alle albums en daarvan is nu net dat andere 'commerciëlere en toegankelijker album' This Is My Truth, Tell Me Yours' altijd mijn favoriet gebleven i.t.t. Echo & the Bunnymen.
Misschien daarom niet zo verwonderlijk dat ik Postcards from a Young Man ook zo waardeer. Eindelijk weer eens een album van de band die mij weet te pakken. Toch is het niet alleen het stickertje 'commercieel en toegankelijk' dat het hem doet. Ik hou van de bombast in nummers als Postcards From A Young Man die haast neigt naar Queen af en toe (mede ook door het veelvoudig gebruik van koortjes in diverse nummers). Oeps, weer een reden voor velen om af te haken daar dit geen aanbeveling schijnt te zijn. Jammer dan. I love it! En laat ik in Hazelton Avenue Lenny Kravitz' 'It Ain't Over 'til It's Over' horen! Ook voor velen geen aanbeveling vrees ik..... maar jeetje, die kitscherige strijkers..... yummm.....
En dat nummer met mijn held McCulloch had ook best op een later Bunnymen album kunnen staan: ook niet vervelend. Maar daar zullen anderen wederom anders over denken.
Ja, dames en heren: dit luchtige album doet het hier goed en ik besef dat ik daar waarschijnlijk een buitenbeentje in ga blijken te zijn. Ik zie de kritieken al van verre aankomen! Ik had zelf ook nooit gedacht dat ik weer eens echt enthousiast zou kunnen zijn en met een smile van oor tot oor zou luisteren naar een nieuw Manic Street Preachers album, maar het moment is daar. Postcards from a Young Man weet mij heel blij te maken. Poprock optima forma. Het is misschien wel hun meest toegankelijke poppy album ooit; bevat de meeste bombast, en dat zijn blijkbaar de ingrediënten om er voor te zorgen dat ik nog even bij dit bandje blijf hangen. Iets dat de laatste albums toch steeds minder voor elkaar kregen.

Even resumerend:

Geen:


Wel:


Plus:


Wat mij betreft zijn ze goed geslaagd in hun missie met deze plaat. U bent gewaarschuwd! Er kan alsnog met een grote boog omheen gelopen worden

Als je 'm een paar keer draait blijkt dit een erg lekker plaatje te zijn. Duidelijk dus meer poppy en catchy dan de inderdaad briljante voorganger Journal For Plague Lovers, het is gewoon een echt ander album.

Gelukkig staat er ook genoeg goede rock muziek op, zoals het wel erg fijne Auto-Intoxication. Daarnaast hoor je soms mooie koren en violen voorbij komen, tussen de gitaren en lekkere deuntjes door. Zoals bijvoorbeeld op Golden Platitudes. De gitaarsolo's op Postcards from a Young Man & A Billion Balconies Facing the Sun mag ik ook graag horen. Een voorbeeld van een lekker popliedje vind ik the Descent (Pages 1 & 2). Toch weer een prima album van the Manic Street Preachers.

Een aanrader is de Deluxe 2 CD versie. Het is in een goudkleurige boekvorm, met 36 pagina's met teksten, tekeningen en foto's. Echt mooi gedaan, leuk hebbedingetje. De tweede cd bevat de original demo's van dit album.