James LaBrie - Static Impulse (2010)

Goede harde plaat dit!

Geweldig nieuwe album van James Labrie! Ik vind de 'screams' wel bij de stem van James passen! Goed!

Verrassend sterk en heavy album, mede door de inbreng van Darkane drummer- en bruller Peter Wildoer, die op een aantal van de songs een stevig potje meeschreeuwt. Producer Jens Bogren heeft de plaat daarnaast heerlijk vet geproduceerd. Muzikaal doet het allemaal flink denken aan Dream Theater, maar de songs zijn veel compacter en to the point. LaBrie is uitstekend bij stem en er zit geen misser tussen, al is afsluiter Coming Home wel aan de matige kant. Prima schijfje!

Wetende dat over het onderwerp 'J. Labrie' er altijd twee kampen zijn, moet ik zeggen dat ik James een goede zanger vindt.
Maar ondanks dat ik een grote fan van Dream Theater ben, ben ik niet altijd gecharmeerd van zijn metal-edge zang stem.
Veels te geforceerd en doet me regelmatig aan James Hetfield denken, die ik ook al niet erg waardeer.
Voor mij liggen de kwaliteiten van James juist meer in de melodieuze sfeer, wat meer zingen, dan brullen.

De nummers of Static Impulse zijn op zich niet verkeerd, er zitten best goede nummers bij die lekker 'blijven hangen'.
Mislead is zo'n nummer.
Maar wat mij erg irriteert zijn de grunts.
Nou kan ik dit soort zang van tijd tot tijd best waarderen maar het voegt geen meerwaarde aan Static Impulse toe.

Jammer, want op het eerste gehoor is het geen slecht album.

Voor nu een 2.5.

Feel good metal. Amerikaanse makelij. Uiteraard.

Daarmee heb ik denk ik genoeg gezegd. Had het niet verwacht van James LaBrie, frontman van 's werelds meest bekende progmetal band. Ook niet na het progressieve Elements of Persuasion, en ik geef toe, de eerste keer dat ik het openingsnummer hoorde in 2010 heb ik m drie jaar weggelegd. Ik kon niet geloven dat LaBrie een grunter had ingehuurd om de boel hard te maken terwijl hij zelf zoetsappige refreintjes kon zingen. Achteraf viel het overigens erg mee met die grunter. Nu eenmaal een tweede kans gegeven al die tijd later is het eigenlijk een geweldige plaat. Het is inderdaad geen prog meer. De gladde refreintjes doen eerder denken aan die 13 in een dozijn Amerikaanse "metal"-bandjes, maar er zijn twee dingen die dit album onderscheiden: goed muzikantschap, te danken aan drummer Peter Wildoer, gitarist Marco Sfogli en natuurlijk gitarist/toetsenist Matt Guillory, en de tweede is het feit dat hier meneer LaBrie zingt! Hoewel hij bij DT nog weleens wat saai klinkt is zijn solo-carrière een wereld van verschil. Alsof hij zich hier vrijer voelt. Hij is een stuk levendiger en dan hoor je opeens dat dit toch echt een wereldzanger is.