Sahg - III (2010)

Het lijkt wat op Black Sabbath met Ozzy. En het lijkt wat op bands die wat lijken op Black Sabbath met Ozzy.

Niet erg origineel dus, maar dat is niet erg.

Want uiteindelijk gaat het hem toch om het songmateriaal. En dat is dus heel degelijk. Niet voor niets album van de maand volgens het magazine Terrorizer.

Lekker plaatje niets meer en ook niet minder. Soms hoor ik Alice in chains erin en andere momenten weer totaal niet.

Uit het topic, Metal Album van de Week.


Opeth, Arcturus, Spiritual Beggars, Pagan's Mind, I, Wolf, Katatonia... allemaal bands uit het Noorden die voor mij de metal van het aflopend decennium het meest gestalte hebben gegeven door met wel heel goeie muziek aan te komen.

Daar kan sinds een dikke maand ook nog Sahg aan toegevoegd worden, want hun III is werkelijk een subliem en verslavend album. Terwijl ik aankopen deed in de Metalzone werd ik voor het eerst getroffen door hun zalig klinkende muziek. De vakkundige productie van het album brengt een klank voort die loodzwaar nostalgisch is maar tegelijk op en top hedendaags en helder.

Echte songs, compact in hun uitgekiende opbouw, gedragen door klassieke gitaarriffs, een zangstem en -melodieën met een betoverende werking, dat mis ik nogal eens in veel metal van vandaag.

Aan de kassa gekomen in die winkel zag ik pas welke cd er draaide. Ik had al een heel stapeltje bij elkaar gesprokkeld, maar zonder aarzelen vroeg ik deze van Sahg er ook nog bij. Ik was er dus snel aan verkocht en inmiddels helemaal aan verknocht.

Black Sabbath met Ozzy komen meteen in gedachten als je dit hoort. Maar evenwichtig verweven met dat onverwoestbare geluid zit de kracht 'm hier evengoed in de prestatie van het schrijven zelf. Het magazine Terrorizer waarin dit het album van de maand was slaat de nagel op de kop; nothing flashy or extreme, they triumph through mere (mere!) stone-solid songwriting.

Hoewel het mij meteen gegrepen heeft bleek het toch nog best wat luisterbeurten te vragen voordat alle songs zich echt prijsgaven. Dat kostte geen moeite want elke dag weer wilde ik het horen. Nog steeds trouwens. En dat overkomt me niet meer zo vaak met een album.
Ik ga niet over elk nummer afzonderlijk in detail treden, maar Mother's Revenge is zoals ik het ervaar wel de spil van het album en heeft tevens de langste speelduur. Het begint rustig en bouwt zich gestaag op. Het einde is ook eerder ingetogen. Daartussenin speelt zich, voortgedreven door beklijvend beukende muziek, een apocalyptisch verhaal af. Spiritual Void waarmee afgesloten wordt is het meest duistere en zware nummer, waardoor ik in het begin de indruk had dat naar het einde toe het niveau wat inzakt, maar dat is niet zo. Denier is een heerlijke up-tempo kraker en nader beluisterd is ook het laatste nummer een juweel van toevoegende waarde voor het geheel.
Fijn is ook dat in de muziek alles in functie van elkaar staat, maar afzonderlijk beluisterd (de bas of de drums bijvoorbeeld) toch steeds dat ietsje extra's heeft.

Mooi verhaal, Kronos.
Ik deel je enthousiasme nog niet helemaal. Voor mij klinkt het redelijk als Wolfmother maar dan harder. Daar moet ik bijzeggen dat ik Wolfmother al een tijdje niet meer beluisterd heb, want die band weet me altijd net niet te grijpen.
Alle nummers op dit album klinken los goed, maar achter elkaar is het voor mij toch net een beetje teveel. Bij de 3 laatste nummers heb ik het wel gehoord. Het zit hem vooral in de zang vrees ik. Net iets te hoog, en de klank staat me niet helemaal aan.

Ik zet voor nu in op 3.5*, maar ik zal het album de komende weken wat vaker beluisteren. Wellicht dat Sahg er nog een half puntje bij weet te sprokkelen.

Het album kostte mij ook wel moeite, wizard. In het begin vond ik de muziek nogal ondoordringbaar. Maar zoals ik al schreef, toch wilde ik het steeds weer horen.

Wolfmother had ik ooit al wel eens even iets van gehoord, maar vandaag twee albums van gekocht. Als Sahg hier wat op lijkt dan ga ik dat eens nader beluisteren.

Ik vind het best een aardig album, hier en daar doet het mij erg denken aan Black Sabbath met Ozzy, maar het komt er nergens echt in de buurt van. Toch staan er een aantal zeer lekkere nummers op. Zo vind ik Hollow Mountain erg gaaf! Vooralsnog is het leuk, wellicht dat de plaat in de verloop van tijd nog wat groeit.

Doet me niet zoveel als II. Wil niet zeggen dat het minderwaardig is, maar het houdt mijn aandacht niet echt vast. Daarbij vind ik het tekstueel wel erg veel van hetzelfde, maar misschien is dat meer een gevoel.

Sinds enkele weken heb ik II en die doet mij niet zoveel. Klinkt als meer van hetzelfde zonder toegevoegde waarde, dus ik kan me voorstellen dat III gaan beluisteren na II reeds te kennen ook niet veel impact heeft.

Een zeer verslavende plaat is dit. Het raakt precies de juiste snaren bij mij. Tijdloze metal/hardrock met ijzersterke vocalen. Af en toe moet ik aan Jorn Lande denken. En dan denk ik met weemoed terug aan de tijd dat zijn stem alleen nog op écht sterke platen opdook.

De vergelijking met Wolfmother snap ik wel, maar ik vind Sahg veel spannender op één of andere manier.

Leuk dat jij het ook verslavend vindt, Edwynn. Waarschijnlijk zal II er niet veel voor onder moeten doen denk ik. Ook een kwestie van vaker beluisteren.

Wolfmother ben ik naar aanleiding van de vergelijking eens gaan beluisteren en dat is me erg meegevallen. Toch wel wat anders maar niet minder spannend vind ik.

De nummers op III spreken me meer aan dan op II.Ik kan der de vinger nog niet helemaal achter krijgen. Maar III heb ik ondertussen wel vaker geluisterd dan II.

Wolfmother vind ik wel leuk, maar na één keer draaien gaat de cd weer maanden de kast in.

Misschien werkt het hele trucje van de band maar één keer

Misschien. Ik blijf II in ieder geval gewoon af en toe draaien en eens ik de nummers echt goed ken zal het me wel duidelijk zijn.

Na het (voorlopig) wat tegenvallende II was ik ook al minder gaan denken over deze. Maar zonet weer eens voor gaan zitten en weer helemaal overtuigd. Wat een plaat. Spiritual Void bleef ik lang een te afwijkend nummer vinden maar is toch wel een perfecte afsluiter. Erg naargeestig en duister van sfeer. Maar Denier dat er aan vooraf gaat vind ik nu ook helemaal te gek, met die knappe tempowisseling in het refrein. Eigenlijk vind ik de opbouw van elk nummer echt ingenieus en die van het album als geheel is ook sterk.

Uit een interview in RockTribune (juli/aug) leerde ik van zanger/gitarist Olav Iversen nog dat Sahg de naam van een Noors zwaard is en dat ze dit album wat meer 'in your face' en minder gecompliceerd dan II hebben willen maken. Het levert hen in dat blad een 93/100 op.

Op metal archives wordt II ook minder gewaardeerd dan I en IIi.

Wat me opviel is dat bassist King Ov Hell van Gorgoroth en Ov Hell ook onderdeel is van deze band.
Wat een verschil in stijl (en kwaliteit)

Ook bij I (op het album Between Two Worlds) speelt T.C King overigens bas. En gitarist Thomas Tofthagen is ook lid van Audrey Horne. Toch is Sahg expliciet een band (maar geen retroband!) en geen zijproject, volgens Olav. Als je 't nog kan volgen.

Een erg productief en samenhangend metalwereldje, daar in het Noorden. De zon schijnt er wat minder, maar dit is toch iets om blij van te worden naar mijn mening.

Bij het tweede album werd de pret soms wat gedrukt door wazige psychedelische intermezzo's; deze ontbreken hier gelukkig. Toch is het geen beter album geworden dan deel 1 en 2, want het songmateriaal is gewoonweg niet super. Degelijk, dat wel, maar niet sterk genoeg om een heel album te boeien.

Metal uit Noorwegen alweer, ons aangeboden door Kronos in het kader van HMAvdW en nog eens een album met een ouderwetse perfecte lengte van drie kwartier, dat waren nog eens tijden.
Degelijk album met sterke gitaarriffs en een ouderwets brommend gitaargeluid. Ik hoor ook wel waar een aantal van hun inspiratiebronnen liggen, maar origineel is haast niets meer de dag van vandaag. Wat ik wel waardeer op dit album, zijn de zanglijnen die een haast hypnotische werking op mij hebben en die bijdragen tot catchy zijn van dit album. Gitaargeluid vind ik ook supervet en doet mijn melancholie weer ten top stijgen. Op Mother’s Revenge zou je soms zweren dat Ozzy zingt.
Hier staan goede songs op, degelijk uitgevoerd met sterke melodielijnen en hier en daar een lichte Hammond toets. Sterkste nummers vind ik Baptism of Fire, Downward Spiral en Denier. Spiritual Void vind ik het minste nummer.

Ik kom niet altijd mee in die argumenten voor dat dingen vroeger beter waren, maar inderdaad: drie kwartier geeft over het algemeen écht het mooiste resultaat. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik elke drie kwartier durende plaat geweldig vind, zoals hier.

Voor het eerst in lange tijd III weer eens beluisterd: het is minstens 5 jaar geleden sinds ik dit album voor het laatst hoorde. Een paar stukken kwamen me gelukkig nog wel bekend voor. Als geheel blijkt III stukken beter dan ik me had herinnerd, dus er zal wel niet weer 5 jaar overheen gaan voor ik het album weer ga beluisteren.

Dit album van Sahg klapt er heerlijk op. Een kleine drie kwartier sterk uitgevoerde ambachtelijke stoner-/hardrock waarbij de zang van Olav Iversen de sterkte troef is. Downwar Spiral en Denier zijn wat mij betreft de nummers die er bovenuit steken, maar het album is eigenlijk over de gehele linie sterk te noemen. Het al vaker gememoreerde Spiral Void wijkt een beetje af van de rest van de plaat, maar vormt een prima afsluiter van een sterk album.

Score: 80/100

Alweer meer dan tien jaar geleden dat ik dit voorstelde als Metal Album van de Week. Niet vaak beluisterd sindsdien maar mijn favoriete track is nog steeds het slepende Mother's Revenge.

Dit album was ik eigenlijk alweer vergeten, maar naar aanleiding van bovenstaande reactie toch maar weer eens beluisterd. Het blijft een aardig plaatje, een in de categorie 'zou ik eigenlijk vaker moeten horen'. Probleem is dat ik al zoveel album met die categorie heb.

Ik vind het juist wel leuk om veel van dat soort albums in de kast te hebben staan. Dan kun je steeds weer wat anders luisteren.

Ik ook, alleen staan ze vooral in de (digitale) kast.

Je hoort de kwaliteit en de productie is erg goed. De muziek blijft bij mij echter niet hangen.