Sahg - III (2010)

Ik vind het best een aardig album, hier en daar doet het mij erg denken aan Black Sabbath met Ozzy, maar het komt er nergens echt in de buurt van. Toch staan er een aantal zeer lekkere nummers op. Zo vind ik Hollow Mountain erg gaaf! Vooralsnog is het leuk, wellicht dat de plaat in de verloop van tijd nog wat groeit.

Bij het tweede album werd de pret soms wat gedrukt door wazige psychedelische intermezzo's; deze ontbreken hier gelukkig. Toch is het geen beter album geworden dan deel 1 en 2, want het songmateriaal is gewoonweg niet super. Degelijk, dat wel, maar niet sterk genoeg om een heel album te boeien.

Metal uit Noorwegen alweer, ons aangeboden door Kronos in het kader van HMAvdW en nog eens een album met een ouderwetse perfecte lengte van drie kwartier, dat waren nog eens tijden.
Degelijk album met sterke gitaarriffs en een ouderwets brommend gitaargeluid. Ik hoor ook wel waar een aantal van hun inspiratiebronnen liggen, maar origineel is haast niets meer de dag van vandaag. Wat ik wel waardeer op dit album, zijn de zanglijnen die een haast hypnotische werking op mij hebben en die bijdragen tot catchy zijn van dit album. Gitaargeluid vind ik ook supervet en doet mijn melancholie weer ten top stijgen. Op Mother’s Revenge zou je soms zweren dat Ozzy zingt.
Hier staan goede songs op, degelijk uitgevoerd met sterke melodielijnen en hier en daar een lichte Hammond toets. Sterkste nummers vind ik Baptism of Fire, Downward Spiral en Denier. Spiritual Void vind ik het minste nummer.

Dit album van Sahg klapt er heerlijk op. Een kleine drie kwartier sterk uitgevoerde ambachtelijke stoner-/hardrock waarbij de zang van Olav Iversen de sterkte troef is. Downwar Spiral en Denier zijn wat mij betreft de nummers die er bovenuit steken, maar het album is eigenlijk over de gehele linie sterk te noemen. Het al vaker gememoreerde Spiral Void wijkt een beetje af van de rest van de plaat, maar vormt een prima afsluiter van een sterk album.

Score: 80/100