The Quick - Mondo Deco (1976)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Mercury
-
It Won't Be Long (2:48)
-
No No Girl (3:13)
-
Playtime (2:47)
-
Hillary (3:52)
-
Anybody (6:10)
-
Hi-Lo (2:38)
-
Rag Doll (2:37)
-
Last in Line (1:56)
-
My Purgatory Years (5:19)
-
Don't You Want It (4:15)
0
geplaatst: 26 februari 2020, 17:36 uur
Volgens Discogs: Power Pop / Glam waar de iele (elektrische) piano een prominente plek heeft.
Zo komt die bij de eerste kennismaking meteen over als een kloon van Sparks. Niet heel vreemd want voormalig bandlid Earle Mankey is hier als Engineer / Mixer / Producer aan verbonden.
Als je de eigenaardigheden / eigenzinnigheid van de eerste 2-3 albums van Sparks kan waarderen dan is hier iets vergelijkbaars. En alhoewel heel vermakelijk niet van hetzelfde (tekstuele) niveau als de act rond Ron en Russell Mael. Earle Mankey houdt van experimenteren en weet dat op een manier te doen dat het toch goed toegankelijk blijft en geregeld zelfs aanstekelijk is.
Kim Fowley (RIP 2015) is de andere producer: bekend van o.a. B. Bumble and the Stingers / Alice Cooper / KISS / Helen Reddy / Ariel Pink maar vooral de man achter The Runaways
It Won't Be Long is een Beatles cover en Rag Doll van Bob Crewe en Bob Gaudio werd als eerste door de Four Seasons (die van Frankie Valli) vastgelegd in de studio. De rest is geschreven door Steve Hufsteter (The Dickies / Cruzados / Tito & Tarantula) terwijl Danny Wilde (The Rembrandts) de zang deed met een, herkenbare voor die mid 70s, wat geknepen stem. Ook erg fijn is de samenzang / tweede stem die regelmatig te horen is.
Minder experimenteel en stevigere Rock dan als op de eerste twee albums van Sparks. En ze kopieerden er lustig op los om de stijl / sfeer van Kimono My House te reproduceren.
Zo komt die bij de eerste kennismaking meteen over als een kloon van Sparks. Niet heel vreemd want voormalig bandlid Earle Mankey is hier als Engineer / Mixer / Producer aan verbonden.
Als je de eigenaardigheden / eigenzinnigheid van de eerste 2-3 albums van Sparks kan waarderen dan is hier iets vergelijkbaars. En alhoewel heel vermakelijk niet van hetzelfde (tekstuele) niveau als de act rond Ron en Russell Mael. Earle Mankey houdt van experimenteren en weet dat op een manier te doen dat het toch goed toegankelijk blijft en geregeld zelfs aanstekelijk is.
Kim Fowley (RIP 2015) is de andere producer: bekend van o.a. B. Bumble and the Stingers / Alice Cooper / KISS / Helen Reddy / Ariel Pink maar vooral de man achter The Runaways
It Won't Be Long is een Beatles cover en Rag Doll van Bob Crewe en Bob Gaudio werd als eerste door de Four Seasons (die van Frankie Valli) vastgelegd in de studio. De rest is geschreven door Steve Hufsteter (The Dickies / Cruzados / Tito & Tarantula) terwijl Danny Wilde (The Rembrandts) de zang deed met een, herkenbare voor die mid 70s, wat geknepen stem. Ook erg fijn is de samenzang / tweede stem die regelmatig te horen is.
Minder experimenteel en stevigere Rock dan als op de eerste twee albums van Sparks. En ze kopieerden er lustig op los om de stijl / sfeer van Kimono My House te reproduceren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.