Jacqueline - Good Life (2010)

Oké, uit de bovenstaande reacties blijkt dat ik een van de weinigen ben ik 'Overrated' wel leuk vind. Persoonlijk zie ik het echt als een zomers nummer net zoals bijvoorbeeld 'Next to me' van Ilse Delange of 'A night like this' van Caro Emerald. Het is gewoon een luchtig popliedje dat misschien ook nog wel een bepaalde kabaretsfeer uitademt. Gezien het feit dat ik 't een leuk liedje vind én de albumcover ook nog eens heel uitnodigend vind is het dus een logisch gevolg dat ik dit album een heb probeerd.

'Dare to lose' is wat rockier voorzien van een stevige bassline, op zich een aardig nummer omdat het wat ongepolijst overkomt (dat betekent niet dat dat overigens het geval is) en dat mag ik wel. 'Hard to disagree' is een tamelijk ingetogen pop/rock liedje waarbij door Jacqueline hoog wordt ingezet, dat hebben we nog niet vaak gehoord van deze ex-Krezip zangeres maar het gaat haar vrij goed af allemaal. 'Hold your fire' vind ik echt een topper, ik vind 't echt zo'n 60s/70s-sounding nummer dat me vreemd genoeg een beetje doet denken aan 'Little green bag' van George Baker Selection alleen dan minder goed. 'Forgive me' voelt ook best zomers aan en heeft ook een soort van country vleugje over zich heen.

'All I want is you' is tot dan toe het meest ingetogen nummer en is wat zwakjes, het klinkt te eentonig waardoor het ietwat aan de saaie kant is. 'Break of day' heeft een vleugje soul meegekregen en we zien dat dit eigenlijk een genre is die misschien ook wel interessant zou kunnen zijn voor Jacqueline, haar stem komt namelijk mooi uit de verf bij dit liedje. 'Finally in love' is een knipoog naar de 60s rock en is een van de leukste nummers van het album mede door de hook die steeds weer herhaalt wordt. 'No never' brengt ons weer een combi van pop, rock en soul - op zich een aardig nummer maar niet echt bijzonder. 'Good life' ligt in de lijn van de voorgaande nummers en klinkt ook niet onaardig. 'Big world' heeft een prachtige opbouw en weergeeft een bepaalde gospel feeling, hoewel het nummer (qua tekst) natuurlijk verre van gospel is. De afsluiter, 'Honey B' is voorzien van prima pianowerk en is een soort van slaapliedje geschreven voor haar kindje (?), een leuke afwisseling voor op het album en op zich best een originele afsluiter.

Ik denk dat Krezip fans misschien wel die 'oude' Krezip sound zullen missen. Zelf vind ik dit stukken leuker dan Krezip, voornamelijk omdat het allemaal wat ongepolijster is (tuurlijk is 't nog commercieel - maar dit is toch anders). Daarnaast is haar stijl ook niet te vergelijken met het werk van haar oude band. Als solo artieste krijgt Jacqueline in ieder geval meer kleur, stijl en persoonlijkheid. Niet alle nummers zijn even goed maar slechte nummer staan er niet op. Voor een debuutalbum valt 'ie zeker niet tegen en vind ik hem zelfs best origineel.

Mwoah, er is heel veel mis aan overschat worden en dit album is knap waardeloos, maar het meeste glijdt gewoon voorbij zonder echt te irriteren. Overrated, Forgive Me (jij-persoon, vergeef haar gewoon! Dan houdt ze wel op met de titel herhalen) en vooral Honey B zijn extreem ergerlijk. Laatstgenoemde nummer is "o zo integer", een slaapliedje voor je zoontje. Zing dat kind in godsnaam in het Nederlands toe! En waarom in godsnaam zo'n liedje op je cd zetten? Om kort samen te vatten: een ergerlijk kutnummer, muziek om op repeat Guantamo Bay-gevangenen mee te martelen.