Slechtvalk - A Forlorn Throne (2010)

In binnen Nederland ondergewaardeerde band. Erg sterke plaat!

Vijf jaar na voorganger At the Dawn of War (compilatie An Era of Bloodshed verscheen tussendoor) keerde Slechtvalk terug met A Forlorn Throne. Ondertussen was de bezetting gewijzigd. Daarbij was de sopraan vertrokken en niet vervangen, waarmee de muziek niet meer zoals voorheen weleens tegen symphonic metal aan schurkt.
Gebleven zijn drummer Grimbold en Ohtar, die is overgestapt van gitaar naar bas en veel meeschreef in dit voormalige soloproject van frontman Shamgar.
Nieuw zijn gitarist Seraph en toetsenist Premnath, welke in vergelijking met zijn voorgangers meer op de achtergrond speelt. Want A Forlorn Throne is voluit een bruut gitaaralbum. Ook nieuw zijn het platenlabel én het bandlogo met de valk. Het album staat hier met prachtig artwork in een fraaie digipack.

Voor het eerst werd in Zweden opgenomen en wel met producer Johan Örnborg. Erik Grawsiö van de groep Månegarm schoof aan voor extra vocalen, inclusief diepe deathgrunts. Opvallend is dat de productie vetter is dan ooit, hoor de floortoms eens donderen in de opener! Soms is cleane zang te horen of een akoestische gitaar. Maar al met al een heavy, snelle plaat.
Slechtvalk en Seraph in het bijzonder, schreven meer mee aan de muziek dan op de voorganger, waar al een toenemende invloed van andere groepsleden klonk. Toch componeerde Shamgar nog altijd het meeste werk, inclusief teksten.

De reden dat ik van Slechtvalk houd, is mede omdat de teksten lezen als een miniroman die je in dit geval in een uur uit hebt. Het lezen van de romanreeks The Last Kingdom duurde een stuk langer en daarin trof ik dezelfde sfeer aan als bij Slechtvalk (overigens is de serie op streaming een slap aftreksel van de boekenreeks, op seizoen 1 na - dat terzijde).
De thema's zijn als vanouds de natuur, bossen in het bijzonder, oorlog en wraak. 'War metal' noemde de groep hun genre enkele jaren eerder terecht.

Het verhaal zoals ik het begrijp: in Tamers of the Seas trekt een leger overzees om een andere koning aan te vallen en doet dat succesvol. In Forsaken wisselt het perspectief naar de tegenpartij. Een koningszoon beseft zeer wel dat hij met deze nederlaag zijn vader diep teleurstelt. Een nummer met een prachtig akoestisch slot, dat van mij wel langer had mogen duren.
In Desolate vecht hij met zijn demonen van depressie, maar hervindt de kracht om door te gaan.
Divided by Malice heeft een kalm intro met toetsen, akoestische gitaar en ingetogen zang. Het vervolgt luid in 6/8 maat en verhaalt hoe zijn vrouw is afgenomen door de leider van het leger dat overzees reisde. Met de opener mijn favoriet van dit album.
Hij vindt de man en slaat hem de duimen af, waarna hij in Allegiance terugkeert naar zijn vader, de koning. Enthroned is geschreven door Othar en verhaalt over een visioen (?) dat de koningszoon in het bos ziet van een 'king of old' en diens onderdanen.
In Bewailed wordt verhaald hoe de vrouw uit Divided by Malice werd ontvoerd en een (slecht)valk ziet als teken dat haar rechtmatige man haar zal bevrijden. Tenslotte komt het in Towards the Dawn en Vengeance of a Scorned King tot een beslissende eindslag.

Een verhaal dat iets moeilijker te volgen is dan die van de vorige albums, met brutere muziek. Ik noteer 4,5 ster voor A Forlorn Throne. Het duurde zes jaar tot opvolger Where Wandering Shadows and Mists Collide verscheen.