Shocking Blue - The Best Of (1994)

Send Me a Postcard begint met een een Sonic Youth/Placebo-achtig riffje. Wel grappig. Ik heb dat nummer laatst gebruikt voor een verzamelaar met als thema - uiteraard - de liefde en als titel "he said/she said". Zo van 'ik vind je leuk, laat 's wat van je horen, stuur 's een kaartje'.

Zag de band verder laatst in het journaal bij het feestje van Ado Den Haag, dat 100 jaar bestond. Die zangeres is flink uitgedijt (uitgedijd?) in de jaren...

En nu dus overleden.

En Herman, eenzaam op deze cd besprekingspagina? Je maakt zo helemaal je eigen pagina.

Cd bespreking, concert, het overlijden van zangeres Mariska Veres.

Toch hulde dat je Shocking blue kiest, ik vind hun muziek ook meer dan het vermelden waard.
Ik heb alleen maar twee compilatie cd's.

Ik had ooit de LP At home, helaas is die ooit verkocht. Ik vond de geluidskwaliteit maar zo zo, het had krassen enz.

En je komt er nooit aan toe om te zeggen: vandaag koop ik eens een reguliere studio cd van Shocking blue.

Toch is hun muziek, zeker in de periode 1968-1972 zeer de moeite waard. Het had in z'n singles ook zeker een ongekende kracht, ze hebben de hitlijsten heel wat bestierd.

Ik heb hele andere cd's met grootste hits van Shocking blue, de inhoud van alle compilaties is echter zo'n beetje dezelfde.

Aanstekelijke rock, voldoende pop voor vele noteringen maar na 6 jaar volledig uitgeblust.

Was de chemie weg bij Shocking blue? Kregen ze ruzie omdat de hits uitbleven? Waarschijnlijk is er sprake van slecht management, met zo'n internationale carriére (want dat hadden ze) had dat toch beter moeten kunnen eindigen.

Eén goede compilatie van Shocking blue vind ik verplichte kost voor elke Mume lezer en schrijver. Het zal niet gauw vervelen.

Mijn favorieten zijn al sinds jaar en dag Send me a postcard en Never marry a railroad man.

Shocking Blue had feitelijk alles in huis om het helemaal te maken. Mariska Verus was het gezicht. Mooie vrouw en een heel apart stemgeluid. Dus niet zo'n dun jammerig stemmetje , een beetje vergelijkbaar met Crace Slick van Jefferson Airplane, maar dan toch weer anders.
Robbie V. Leeuwen (ex Motions) was de man van de songs en het typerende gitaarspel.
Lang heeft het avontuur niet geduurd maar Shocking Blue zette Nederland wel op de kaart in Amerika met natuurlijk Venus.
Een song met die geweldige riff en die supermelodie.
Pop/rock, niet te zwaar , niet te licht en songs die deugen.
Dit verzameld werk geeft een prima indruk van een groep die zag, kwam en overwon , al was het van korte duur.

Geweldige nederpop. Heb de meeste albums van hen en mocht Mariska Veres met haar weergaloze stem nog zien met haar band vlak voor haar overlijden. Hoge beoordeling komt omdat dit de meest complete verzamelaar is. Gonna Sing My Song staat er niet op, maar mist ook niet. Van de wat kleinere hits zijn Eve And The Apple en Oh Lord oorwurmers. Wat hun succes betreft. In USA en UK was succes inderdaad kort. Bij onze oosterburen en bijv in Japan heeft hun succes wel lang geduurd. Op de verzamel-dvd staat trouwens een mooie opname van een concert in Japan met het nummer Rattler.