Joe Cocker - Hard Knocks (2010)

Ik hoop dat dit een beter album wordt dan zijn albums uit pakweg 12 jaar. Al ben ik wel weer benieuwd!

Niemand anders die hier benieuwd naar is?

Als Runaway Train de Runaway Train is die ik ken dan weet ik het nog niet zo met dit plaatje, de andere nummers zeggen mij helemaal niks, het zijn althans geen bekende covers, als het covers zijn.

Gelezen op Amazon.com: 9 nieuwe nummres + een cover van The Dixie Chicks: I Hope. Dat is sinds lang geleden dat Cocker nieuwe nummers uitbrengt.

Er zijn wel mensen die stemmen op dit album, maar er helaas geen reactie op geven.

Dat is jammer, want dat lijkt mij relevante informatie voor mensen die twijfelen of ze deze cd wel of niet zullen kopen. Wat is het voor een album? Het is net uit, dus ik kan mij niet voorstellen dat je er dan niets over kwijt wilt.

Zal ik dan maar beginnen. Ik heb hem nu een paar keer gehoord en het klinkt echt als een positieve en verfrissende plaat van Cocker. Een paar sterke uptempo nummers aan het begin van de plaat zoals Hard Knocks en Get On, daarna een ballad Unforgiven, daarna een echte jaren 80 beat met The Fall, en weer een ballad met So It Goes. Dan komt het minste nummer van de plaat Runaway Train, uptempo synthesizer nummer met harde discobeat en gillende gitaren en daarna gevolgd door 4 mooie sterke nummers als afsluiter van de plaat: Stay The Same, Thankful, So en de sterk op country en gospel georienteerde I Hope van The Dixie Chicks. Jammer dat er maar 10 nummers op deze plaat staan en dat hij zo kort is.

De plaat klinkt lekker en met de sterke nummers komt Cocker helemaal weer terug in de jaren 80 Sheffield Steel periode. Dat hij verder productief bezig is geweest de afgelopen tijd, is te horen op Guitar Heaven van Santana waarop de cover Little Wing staat met Joe Cocker.

Mijn beste nummers: So, Thankful, Stay The Same, So It Goes, I Hope.
Mindere nummers: Get On, The Fall en Runaway Train.

Kijk, daar hebben we wat aan! . Vanmiddag dan toch maar ophalen, klinkt mij niet als een ondermaatse cd.

De cd's van Joe Cocker liggen vanmiddag niet meer op de grote houten tafel, de plek waar de plaatselijke (en enige alternatieve) speciaalzaak inzake cd's, veelverkochte albums heeft liggen.

"Tja", zegt de deskundige eigenaar, die in leeftijd tussen Joe Cocker en mijzelf inzit, "daar komen de mensen niet meer voor". Hij heeft nog een prijzig exemplaar in de bak met nieuwe cd's.

De vorige cd van Joe Cocker verkocht, uit zijn hoofd, twee exemplaren.

Ik blijf er wat opstandig onder, reken af en laat de informatie bezinken.

Ik stem om een uur of half vijf op musicmeter, ik heb de cd vluchtig doorgeluisterd maar wordt er wel vrolijk van: goede, stevige songs met als hoogtepunt Get on. Prima geluid, productie. Joe Cockers onveranderlijke stem sinds 1982.

Een groot voordeel voor Joe Cocker: zijn stem, waar hij alles van moet hebben, klonk bij Sheffield steel al doorleefd, als die van een oudere man. Nu hij dat is geworden, blijken zijn vocalen daar nog steeds bij te horen.

Daarmee klinkt, alles bij elkaar, Hard knocks buitengewoon vertrouwd.

Al eerder schreef ik dat ik niet geloof dat de diehard Joe Cocker fans de gang naar musicmeter als forum voor muziekliefhebbers hebben gevonden. Mijn stem, de vierde pas bij dit nieuwe album, oogt een beetje treurig op het totaal. En dat bij een nieuwe cd.

En gezien het gebodene, blijf ik opstandig. Waar zijn alle fans? Waar zijn de kopers van Civilized man, Unchain my heart, Night calls gebleven? Overleden? Dat lijkt mij toch niet.

Misschien dat Joe Cocker niet meer in de streamline zit van artiesten waarbij je direct uitrukt bij een nieuwe cd. Dat kan. Misschien dat velen ook wachten tot Hard knocks voor een prikje te krijgen is, dat gaat bij Joe Cocker cd's ook altijd gebeuren.

Ik vind dat de man beter verdiend en als eerbetoon best wel eens gelauwerd mag worden door zijn fans door de aankoop van zijn nieuwe cd. Aan de inhoud van zijn albums zal het niet liggen.

toevallig ben ik een die-hard fan, sinds de "mad dogs"tijd.. Joe cocker's live concerten- en albums vind ik beter dan zijn studio-albums (hoewel ik ze allemaal heb). Hymns 4 my soul en deze laatste "Hard Knocks" vallen wel mee. In ieder geval geen strijkjes op de achtergrond, past ook niet bij zijn nog soulvolle stem. Favoriete nummer is "Unforgiven"
Om Joe cocker echt te waarderen moet je naar zijn concerten gaan. De Cocker-schreeuw klinkt nog heerlijk rauw en zijn shows lopen als een goed geoliede rockmachine

Ah, welkom op Musicmeter! Het lijkt mij een goede zaak dat een Joe Cocker deskundige kritisch doch rechtvaardig al zijn albums nog weer eens van een goede beoordeling voorziet! Hij heeft het verdiend.

Misschien een overbodige mededeling, maar je kunt als nieuw lid ook stemmen, onder de foto van de hoes kun je het album van 0,5 tot 5 sterren voorzien

Hard Knocks is beslist een goed album. Het valt me op dat Joe cocker geen mainstream meer is. Je hoort op de radio niet of nauwelijks iets over dit album. Slechts de oude bekende hits hoor je nog geregeld.. Hoe komt dat? Hard Knocks bevat wel degelijk goede muziek! Is dit een slecht teken of juist goed? Is Joe cocker niet nog altijd een goede tegenhanger van de mainstream muziek (Adele, Duffy, etc.)? In de Revolver van november 2010 stond een sympathieke recentie van dit album. Luistert de jongere generatie nog naar Joe Cocker? Of wordt het een oudere jongere fenomeen? Ik ben bang van wel.

Destijds van mijn oudste zoon voor vaderdag gekregen, dus daar ga ik niet kritisch over doen. En dat hoeft ook niet, want het is weer een gedegen, maar niet opzienbarend Cocker-album. Naast de titeltrack vind ik vooral Unforgiven en So prima nummers. Ook de afsluiter I Hope, een nummer vanThe Dixie Chicks, is mooi en laat zien waar Cocker staat in het leven.

Minpuntje van de plaat, en daar kan Joe niets aan doen, is de ronduit belabberde mastering van de CD-uitgave. Te veel compressie en het volume knalhard op de 0dB. Dat slaat de boel plat en je hoort te weinig details. De platenmaatschapij (Sony nog wel) mag dit nog een keertje overdoen en ik weet zeker dat er dan meer muziek uit de speakers komt.

Dit is na het mindere 'Heart & Soul' en 'Hymn for My Soul' weer een heel geslaagd Cockeralbum. Stevige en rustige nummers wisselen elkaar zoals vanouds af, maar hier werkt het goed. Zijn sterkste wapen is zijn stem en die blijft top. Speciale aandacht verdient het nummer 'Unforgiven'. Telkens krijg ik een beetje kippevel.

In de documentaire 'Mad Dog, White Soul' vergelijkt Jimmy Webb Cockers stem met een oorlogsvlag: de vlag is intact, maar is van alle kanten beschoten en uitgerafeld. Een stem die de oorlog meegemaakt heeft en waarin je het geleden leed hoort. Ik vond het wel mooi gezegd. Jimmy Webb zorgde in 1974 voor één van zijn mooiste nummers, nl. 'The Moon Is a Harsh Mistress'.

Tot slot: respect voor musician, die met mooie berichten ijvert voor meer aandacht voor Joe Cocker.

3.5 sterren

Ik ben al ruim 35 jaar een enorme Joe Cocker liefhebber en was elke keer weer blij met een nieuw album. Sheffield Steel is nog steeds mijn favoriee Cocker album, maar eigenlijk verdienen al zijn platen aandacht. Er staan altijd pareltjes op, vooral covers van Randy Newman enTony Joe-White hebben mijn voorkeur, maar ook nummers van Prince doet hij uitstekend. Ook de begeleidingsband is vaak van hoog niveau.

Coole hoes Mooie lettering en sober kleurgebruik. Coole foto ook.

na voor mij 2 mindere albums klinkt het allemaal terug wat geïnspireerder, Joe brengt zijn versies terug met wat meer overtuiging