Blonde Redhead - Penny Sparkle (2010)

In 2007 verscheen het ongemeen geniale "23" van Blonde Redhead, een album en groep die slechts 2 jaar later tot mijner attentie zouden komen, en meteen ook op mij insloegen als een komeet op een berghutje.

Maar dat was weliswaar niet het einde van het verhaal. Niet alleen waren er nog de voorgaande albums die smeekten om ontdekt te worden, de opnamesessies voor "23" brachten ook twee teasers voort voor wat komen zou, luisterend naar de namen "(We Are A Real Team) Harry And I" en "Signs Along The Path". Vooral dat laatste nummer maakte deze jongen behoorlijk nieuwsgierig en ongeduldig naar het vervolg van het Grote Blonde Redhead Avontuur. De klank was meer elektronisch, meer organisch, dan het overige "23" werk, er hing meer van een Slowdive-achtig trip-sfeertje aan vast.

Toen dan ook nog eens bekend werd dat niemand minder dan Zijne Shoegaze Majesteit Alan - I eat reverb for breakfast - Moulder, gekend en geëerd omwille van o.a. My Bloody Valentine faam en ook verantwoordelijk voor de knock-out dosis adrenaline inducerende klank van de eerste drie nummers op "23", de mixing-duties voor zijn conto zou nemen, schoten de verwachtingen helemaal het universum in. Kun je zo'n torenhoge verwachtingen nog wel inlossen? Het volmondige antwoord: hell loving yeah!!

Laten we om te beginnen al eens een woordje opperen over de niets minder dan prachtige artwork van de Deluxe Editie. Sober, edoch zo efficiënt, meteen al een voorbode voor de muziek die zij herbergt. En alhoewel dat linnen zakje misschien niet het meest handige omhulsel is om een CD in op te bergen, draagt het wel een zeer welgekome persoonlijke tint met zich mee. De mp3-downloadende zelf-geproclameerde "muziekfreak" die graag uitpakt over zijn steeds groeiende "collectie" en "muziek" beluisterd op zijn gloednieuwe iPhone of variant ontgaat dit alles volstrekt, en mist dan ook al meteen een heel deel van de charme van dit album, van de moeite die Blonde Redhead gedaan heeft om van deze muziek een belevenis te maken, een trip, een vluchtoord. Zoals de bedrukking op het linnen zakje ook meedeelt: "Your other world (dream) is inside here..." Ik durf dit mooie ontwerp dan ook te beschouwen als een welgemeende "dank u" naar de leden van het uitstervende ras muziekliefhebbers die nog wèl de moeite nemen om een bezoekje aan de speciaalzaak te brengen, en belang hechten aan het concept "album".

En wat herbergt dit mooie, verzorgde omhulsel dan allemaal? Want nu mag je een gedrocht nog zo mooi verpakken als je wil, het zal daardoor niet beter worden. De als appetizer in de ring gesmeten single "Here Sometimes" deed al vermoeden dat men hiervoor echter weinig te vrezen had, en inderdaad, het zijn stuk voor stuk pareltjes geworden, schitterend in hun schelp. Spaarzaamheid, subtiliteit en transparantie zijn de woorden aan de orde van de dag. Daar waar voorganger "23" uitblonk in het volproppen van elk kleinste gaatje in de geluidsmuur, en bovendien het geheel nog uit te smeren en te doen baden in een halo van galm teneinde er een dikke koek van te maken, biedt dit album veel meer ademruimte. De galm en echoes zijn nog steeds in volle glorie aanwezig, en dan vooral die eerste, maar in plaats van als bindmiddel op te treden, treden ze hier eerder op als instrument. Het is alsof je naar een bruid in een trouwjurk luistert: de lange staart, en het dikke deken die de gebruikte galmen de muziek meegeven, en de manier waarop deze zijn eigen plaats krijgt in het geheel, siert de muziek niet minder mooi, en dan meer in het bijzonder de vocals. Vocals, die sterk op de voorgrond geplaatst worden, en bijna letterlijk gedragen worden door de spaarse muzikale omringing die van tijd tot tijd opzwelt om haar armen troostend om deze weemoedige eerste te slaan. Het hele opus laat dan ook een vrij uitgepuurde indruk op mij achter. Wat verder die transparantie betreft, merken we nog op dat de klank behoorlijk open en dynamisch is. De krachtige, compacte bassen zoals we die van Blonde Redhead mogen verwachten zijn nog steeds aanwezig, maar ook het andere uiteinde van het spectrum is rijkelijk aanwezig, wat zorgt voor een, ironisch genoeg, sprankelend tintje. Bovendien bevat dit album, naar hedendaagse normen, nog behoorlijk wat pieken en dalen, en wordt er niet persé gestreefd om van begin tot eind je kop eraf te blazen met een zo luid mogelijke klank. Dit schijfje respecteert de luisteraar, en vraagt een zeker respect terug als wederdienst.

Dé grote sterkte van deze plaat ligt hem naar mijn bescheiding mening vooral in die sublieme en subtiele harmonieën die rijkelijk voor het rapen vallen van begin tot einde. Het lijkt wel alsof elke noot zorgvuldig overwogen werd, en afgewogen op zijn doeltreffendheid om in combinatie met de overige klanken een bepaalde sfeer op te wekken. Sloeg "23" soms nog frenetisch om zich heen, op zoek naar zijn eigen identiteit, dan weet dit werk perfect wat en wie het is. Je hoort dat dit hele album uitermate zorgvuldig, klankje per klankje, ineen werd gestoken, daarbij niets aan het toeval overlatend. Dit is het werk van minutieuse, perfectionistische en ervaren klankarchitecten, die met dit oeuvre niets minder dan een sprookjeskasteel opgetrokken hebben. Wat de algehele sfeer betreft kunnen we het dan ook kort houden: dit is en blijft Blonde Redhead, dus echt vrolijk word je daar niet van. Tekstueel zou ik zelfs durven beweren dat de toon nog een tintje zwarter is geworden. Het hele album klinkt als één groot, pijnlijk, verscheurend afscheid. Als die plaats waar je schuilt wanneer de euforie geconsumeerd is, de utopie verbrijzeld, en de harde realiteit zich laat voelen. Als dat sprookjeskasteel waar alles nog mogelijk is, ook al is het dan niet waar.

"Your other world (dream) is inside here..."

Ik heb totaal geen moeite met deze nieuwe sound van Blonde Redhead. En zo nieuw is ie niet : op 23 was hiervan al een voorbode te horen. Veel detail en lekker high-tech.

Bij My Plants Are Dead moest ik wel erg aan the XX denken, en met betrekking tot de productie als geheel komt Low's Drums & Guns in herinnering. Love or Prison is voor mij het hoogtepunt, een nummer om langzaam in te verdwijnen. Voor wie het begrijpt.