Blonde Redhead - Penny Sparkle (2010)

Inmiddels staat de plaat op. Ik ben zeer benieuwd. De laatste plaat - '23' - heb ik nauwelijks gedraaid. Vreemd eigenlijk, want de voorganger - 'Misery Is A Butterfly' - heb ik grijsgedraaid. Het is nog steeds een zeer bijzondere plaat voor me, want het was één van de eerste Indie-platen die ik luisterde. Het heeft er voor gezorgd dat ik me meer in het genre ging verdiepen. Daarom houd ik nog steeds van dat album, maar ook omdat er steengoede nummers op staan natuurlijk, zoals 'Melody'!

Fikse tegenvaller. Ik weet niet wat er met de heren en dame is gebeurd, maar het klinkt alsof de plaat is opgenomen op valium. Ik prefereerde al de "oude" Blonde Redhead (de eerste vier platen) boven de gepolijstere nieuwe (de laatste vier, hoe mooi ook), en deze plaat voegt ook nog eens helemaal niets toe aan de voorgaande drie. Jammer.

Ik was aangenaam verrast door hun vorige album 23, waarop de transformatie van Sonic Youthkloon tot shoegazedreampopband werd voltooid. Het werd zelfs album van het jaar bij mij. Dat zie ik met deze opvolger nog niet gebeuren, maar een notering in de top 10 zit er zeker in. De shoegaze is inmiddels verdwenen en dat is niet de enige verandering t.o.v. 23. De muziek klinkt kaler, melancholischer en electronischer en wat bovenal opvalt is dat Kazu Makino mooier zing dan ooit. Dat laatste zorgt voor een halve ster extra en daarmee komt het eindoordeel uit op 4,5*.

tegevaller hoor, ik ben nochtans fan van Blonde redhead hun meeste platen, maar dit is een misser. Slechts een paar nummers halen het niveau van weleer. What happened?

Bepaald geen tegenvaller! Gewoon een fraaie release. Ze hebben de durf om iets heel anders te doen dan we van ze gewend zijn. En nmm pakt dat goed uit. Een kale, ingetogen Blonde Redhead. De gitaren worden slechts spaarzaam ingezet en er overheerst een electronisch geluidsbeeld. Met een vette knipoog naar de jaren 80 synthpop. Een rustig, melancholisch album. Herfstig.

4*

Ik vind 23 ook een leuk album en ben best beniewd naar het nieuwe album, maar dit lijkt me eerlijk gezegd een niet al te ingewikkelde prestatie...

In 2007 verscheen het ongemeen geniale "23" van Blonde Redhead, een album en groep die slechts 2 jaar later tot mijner attentie zouden komen, en meteen ook op mij insloegen als een komeet op een berghutje.

Maar dat was weliswaar niet het einde van het verhaal. Niet alleen waren er nog de voorgaande albums die smeekten om ontdekt te worden, de opnamesessies voor "23" brachten ook twee teasers voort voor wat komen zou, luisterend naar de namen "(We Are A Real Team) Harry And I" en "Signs Along The Path". Vooral dat laatste nummer maakte deze jongen behoorlijk nieuwsgierig en ongeduldig naar het vervolg van het Grote Blonde Redhead Avontuur. De klank was meer elektronisch, meer organisch, dan het overige "23" werk, er hing meer van een Slowdive-achtig trip-sfeertje aan vast.

Toen dan ook nog eens bekend werd dat niemand minder dan Zijne Shoegaze Majesteit Alan - I eat reverb for breakfast - Moulder, gekend en geëerd omwille van o.a. My Bloody Valentine faam en ook verantwoordelijk voor de knock-out dosis adrenaline inducerende klank van de eerste drie nummers op "23", de mixing-duties voor zijn conto zou nemen, schoten de verwachtingen helemaal het universum in. Kun je zo'n torenhoge verwachtingen nog wel inlossen? Het volmondige antwoord: hell loving yeah!!

Laten we om te beginnen al eens een woordje opperen over de niets minder dan prachtige artwork van de Deluxe Editie. Sober, edoch zo efficiënt, meteen al een voorbode voor de muziek die zij herbergt. En alhoewel dat linnen zakje misschien niet het meest handige omhulsel is om een CD in op te bergen, draagt het wel een zeer welgekome persoonlijke tint met zich mee. De mp3-downloadende zelf-geproclameerde "muziekfreak" die graag uitpakt over zijn steeds groeiende "collectie" en "muziek" beluisterd op zijn gloednieuwe iPhone of variant ontgaat dit alles volstrekt, en mist dan ook al meteen een heel deel van de charme van dit album, van de moeite die Blonde Redhead gedaan heeft om van deze muziek een belevenis te maken, een trip, een vluchtoord. Zoals de bedrukking op het linnen zakje ook meedeelt: "Your other world (dream) is inside here..." Ik durf dit mooie ontwerp dan ook te beschouwen als een welgemeende "dank u" naar de leden van het uitstervende ras muziekliefhebbers die nog wèl de moeite nemen om een bezoekje aan de speciaalzaak te brengen, en belang hechten aan het concept "album".

En wat herbergt dit mooie, verzorgde omhulsel dan allemaal? Want nu mag je een gedrocht nog zo mooi verpakken als je wil, het zal daardoor niet beter worden. De als appetizer in de ring gesmeten single "Here Sometimes" deed al vermoeden dat men hiervoor echter weinig te vrezen had, en inderdaad, het zijn stuk voor stuk pareltjes geworden, schitterend in hun schelp. Spaarzaamheid, subtiliteit en transparantie zijn de woorden aan de orde van de dag. Daar waar voorganger "23" uitblonk in het volproppen van elk kleinste gaatje in de geluidsmuur, en bovendien het geheel nog uit te smeren en te doen baden in een halo van galm teneinde er een dikke koek van te maken, biedt dit album veel meer ademruimte. De galm en echoes zijn nog steeds in volle glorie aanwezig, en dan vooral die eerste, maar in plaats van als bindmiddel op te treden, treden ze hier eerder op als instrument. Het is alsof je naar een bruid in een trouwjurk luistert: de lange staart, en het dikke deken die de gebruikte galmen de muziek meegeven, en de manier waarop deze zijn eigen plaats krijgt in het geheel, siert de muziek niet minder mooi, en dan meer in het bijzonder de vocals. Vocals, die sterk op de voorgrond geplaatst worden, en bijna letterlijk gedragen worden door de spaarse muzikale omringing die van tijd tot tijd opzwelt om haar armen troostend om deze weemoedige eerste te slaan. Het hele opus laat dan ook een vrij uitgepuurde indruk op mij achter. Wat verder die transparantie betreft, merken we nog op dat de klank behoorlijk open en dynamisch is. De krachtige, compacte bassen zoals we die van Blonde Redhead mogen verwachten zijn nog steeds aanwezig, maar ook het andere uiteinde van het spectrum is rijkelijk aanwezig, wat zorgt voor een, ironisch genoeg, sprankelend tintje. Bovendien bevat dit album, naar hedendaagse normen, nog behoorlijk wat pieken en dalen, en wordt er niet persé gestreefd om van begin tot eind je kop eraf te blazen met een zo luid mogelijke klank. Dit schijfje respecteert de luisteraar, en vraagt een zeker respect terug als wederdienst.

Dé grote sterkte van deze plaat ligt hem naar mijn bescheiding mening vooral in die sublieme en subtiele harmonieën die rijkelijk voor het rapen vallen van begin tot einde. Het lijkt wel alsof elke noot zorgvuldig overwogen werd, en afgewogen op zijn doeltreffendheid om in combinatie met de overige klanken een bepaalde sfeer op te wekken. Sloeg "23" soms nog frenetisch om zich heen, op zoek naar zijn eigen identiteit, dan weet dit werk perfect wat en wie het is. Je hoort dat dit hele album uitermate zorgvuldig, klankje per klankje, ineen werd gestoken, daarbij niets aan het toeval overlatend. Dit is het werk van minutieuse, perfectionistische en ervaren klankarchitecten, die met dit oeuvre niets minder dan een sprookjeskasteel opgetrokken hebben. Wat de algehele sfeer betreft kunnen we het dan ook kort houden: dit is en blijft Blonde Redhead, dus echt vrolijk word je daar niet van. Tekstueel zou ik zelfs durven beweren dat de toon nog een tintje zwarter is geworden. Het hele album klinkt als één groot, pijnlijk, verscheurend afscheid. Als die plaats waar je schuilt wanneer de euforie geconsumeerd is, de utopie verbrijzeld, en de harde realiteit zich laat voelen. Als dat sprookjeskasteel waar alles nog mogelijk is, ook al is het dan niet waar.

"Your other world (dream) is inside here..."

Tjongejonge..... Er blijft op deze manier wel erg weinig over van Blonde Redhead.
Ik vind het ronduit saai.
Zelfs de prachtige frontvrouw kan deze plaat niet redden.
Ik heb altijd een beetje een zwak gehad voor Blonde Redhead, maar hier haak ik toch echt even af.

Dit album zorgt voor een opvallende scheiding der geesten. Het is duidelijk dat een aantal fans van het eerste uur niet meegaan met de evolutie die de band doormaakt en blijkbaar hopen op gitaarmuren a la Sonic Youth. Ik vind het een prachtige en betoverende plaat waarop het prettig wegzweven is.

Als fan van het eerste uur kan ik het niet laten te reageren
De oude platen zijn me dierbaarder dan de nieuwere, wat er ook mee te maken heeft dat ik ze in die periode een fiks aantal keren live aan het werk heb gezien. De ontwikkeling t/m 23 kan me echter ook prima beklijven. Penny Sparkle laat ik aan me voorbij gaan en dat heeft niets met de evolutie van de band te maken maar des te meer met de in mijn oren zeurderige en futloze liedjes.

Precies! Ik doe er een halfje bij. Een jaarlijstjeplaat.

Een scheiding der geesten: ja
Hopen op gitaarmuren a la Sonic Youth: nee

Ik ben een liefhebber van het eerste uur, maar ik heb ook zeker genoten van platen als Misery is a Butterfly (1 van de beste platen van BR) en 23.
Die platen hebben niks te maken met gitaarmuren of SY.
Op Penny Sparkle is naar mijn mening gewoon bar weinig te beleven.
En dat heeft geen moer te maken met het feit dat deze plaat nog weer een stapje verder richting electronische muziek gaat.

Ik vind het toch raar om te horen dat iemand wel wist te genieten van 23 en niet van deze. Zo veel verschillen deze albums m.i. namelijk niet van elkaar (noch qua sound, noch qua kwaliteit)

Qua sound misschien niet zo erg veel, maar qua kwaliteit is dit toch wel een flink stuk minder dan de vorige vind ik.
Maar goed...... smaken verschillen nou eenmaal, dat blijkt maar weer eens.
Wat ik wel met je eens ben, is dat het idd opvalt dat er een scheiding der geesten onder "het BR-publiek" plaats lijkt te vinden bij deze plaat.

Dat is jouw beleving. Ik hoor een enorm kwaliteitsverschil!

Dat is jouw beleving

Beleving? Er is dus wat te halen.

Lders uitgemaakt voor "kritische luisteraar" moet deze spek ook mijn bek passeren, gezien de particpatie der 'usual suspects'.

Welnu gents be informed, with regards to Blonde Redhead, Mjuman = virgo intacta. Alle invloeden gemeden en dus een wide open mind. Pecuniaire transmissies helpen ook niet meer - ik wil gaarne mijn eigen onbevangen oordeel vormen. U hoort van mij.

Tweemaal gedraaid en nog niet uit mijn sokken geblazen; ik krijg het gevoel dat ik dit moet inbedden tegen eerder materiaal; dit zorgt voor een beetje een chill-out gevoel.

ligt het aan mij of ben ik een van de enige die dit album wel ziet zitten na een eerste keer beluisteren?? blijkbaar hebben er velen ''moeite'' mee, ik persoonlijk niet daarom ook een 4/0

Prachtige plaat die goed aansluit in de hele rij releases van deze karakterband. Excusez le mot. Ben erg benieuwd of het live kan beklijven, dat gaan we zo horen in de Melkweg : )

Ik ga helemaal met je mee. Prachtig album.

Nee hoor, het album viel bij mij ook meteen goed. Ik ben zelfs een halfje omhoog gegaan. Het is wel een rustig en beetje introvert album. Ik denk dat dat door "het andere kamp" als "saai" wordt betiteld. Maar dat is het niet. Mss dat met het vorderen van de herfst en het vallen van de blaadjes de waardering voor deze plaat stijgt.

Ik was blij met de Indian Summer Saturday en hoop dat er meer van die dagen volgen. Dit is - zoals ik al aangaf - vrij soft voor mijn smaak; het doet mij echt denken aan Dummy (en da's op zich niet verkeerd) maar ook aan collecties als Winter Chill en aanverwante (van Hedkandi), of Frou-Frou, Manadalay (en daarvan is de zangeres Nicola Hitchcock van S-klasse) op zich geen verkeerde albums, maar een beetje te veel van het soort ene oor in, andere oor uit.

Maar het kan ook zijn dat ik te veel in summer mood zit, omdat we die maar weinig gehad hebben dit jaar. Zit nu op 3 - 3,5 en denk niet dat het veel hoger zal worden, tenzij ik betoverd word door de muziekfee.

HIj is ondertussen bij mij opgeklommen tot 3,5 *, maar hoger komt hij toch niet. Geen slechte plaat, maar geen '23' of 'misery'

Same here.
Ik vind het alleen net wat te goed voor een 3,5* maar ook weer niet zo goed voor een 4*.
Ik vind dat de zang en muziek vaak wat te fout ertegenin gaan, en dat is niet positief bedoelt.
Maar dan word er ook weer bij tijd en wijle en mooie sfeer neergezet, om laatstgenoemde reden toch een 4*
Maar de lijn van Misery en 23 word kwalitatief helaas niet voortgezet.

Ik heb totaal geen moeite met deze nieuwe sound van Blonde Redhead. En zo nieuw is ie niet : op 23 was hiervan al een voorbode te horen. Veel detail en lekker high-tech.

Bij My Plants Are Dead moest ik wel erg aan the XX denken, en met betrekking tot de productie als geheel komt Low's Drums & Guns in herinnering. Love or Prison is voor mij het hoogtepunt, een nummer om langzaam in te verdwijnen. Voor wie het begrijpt.

Dix, ik begrijp het. Helemaal. Ik hoop dat mijn volgende vriendin naar de naam Penny Sparkle luistert; lieflijk, dromerig, betoverend, subtiel, een om de rest van je leven mee te delen.

Waar de vorige plaat '23' echt een popliedjes album was, is Penny Sparkle een cohesieve belevenis; qua sound meer indie/electronisch, maar toch organisch. Het hele album raakt me diep, kwaliteit is tot een kunst verheven, maar subtiel, de sound is dromerig en voert je weg en de mooie teksten nemen je nog verder mee . Penny Sparkle bevat naar mijn mening geen enkele wanklank; maar als ik toch een paar favoriete nummers moet noemen, dan noem ik ' My Plants Are Dead', ' Love Or Prison', 'Black Guitar' en ' Spain'.

Het is hierboven al gezegd; de stem van Kazu klinkt op deze plaat mooier dan ooit. En dat kan ook worden gezegd van Amedeo.

Brutaalweg bestempel ik ' Penny Sparkle' als de magnum opus van Blonde Redhead en met stip binnengekomen op nummer 9 in mijn Top 10 allertijden (ten koste van ' La Double Vie de Veronique' , maar hey).

Doet het ook goed tijdens 8km hardlopen. Als je 8km in ongeveer 40 minuten loopt.

De hele plaat doet mij eigenlijk aan The xx denken, maar die vind ik toch nog een stukje beter eigenlijk..

Dit is ook goed natuurlijk, mooie, sferische nummers met goeie zang die er bij past, maar soms klinkt het wat slepend en vervelend en betrap ik mezelf op geeuwen.

3 sterren

Gelukkig vind ik dit zelf geen tegenvaller. Integendeel zelfs. Ik denk dat 23 misschien mijn favoriet van hun blijft. Maar op dit album staan ook 10 zeer mooie songs op.

Het sprookjesachtige wat op de voorgaande platen aanwezig was. Is er helaas een beetje af. Desondanks vind ik het een prima album. Alleen deze gaat (net) niet in mijn eindejaarslijstje belanden waar de andere dat wel deden. Dus hoop dat het een klein dipje en ze nog sterker terugkomen.

Sprookjesland is niet direct waar ik idd. aan denk bij dit Penny Sparkle...en echt sprankelijk doet het ook niet, edoch is het voor mij meer een droomland en heeft het voor mij veel weg van de sfeer als bij een Enigma. De muziek heeft de neiging om naar de achtergrond te gaan en mijn gedachtes die komen en vervliegen op de voorgrond. Das ook wel eens fijn. Een plaat om languit op de bank te gaan liggen, na een vermoeiende dag of zo s'avonds laat bij het uitlaten van de hong met de koptelefoon op.
Aardig maar niet overdonderend.

Mijn huidige nachtmuziek, de hele CD is echt chill en donker en een soort van 'glinsterend' (als geluid kon glinsteren...). Ik vind het toch wel heel leuk, vooral Here Sometimes en Will There Be Stars.

Een album waarop de electronica de angel uit de muziek van Blonde Redhead haalt. Zonde na het nog wel "warme" 23. De dynamiek is er uit. Het contrast valt echt enorm op als je beide albums vlak na elkaar beluisterd. En dat bij 4AD !?
Ik had dit nog op 3,5 * staan, maar het worden er nu 3, want een klein lichtpuntje zie/hoor ik ook niet meer.