Seal - 6: Commitment (2010)

Ik weet het niet met Seal. Voor mij is Seal de man van de albums Seal (91) en Seal (94) vond die albums toen heel erg sterk en ze hebben nu nog steeds niet aan kracht en zeggenschap ingeboed.

Van zijn werk na 1995 ben ik eigenlijk niet zo gecharmeerd. Zijn vorige (Soul) vond ik een totale deceptie en ook deze weet mij niet echt te boeien. Het zal wel jeugdsentiment zijn of zo iets maar nee Seal en ik zijn bijden ouder geworden, maar uitelkaar gegroeid.

Het album zelf is alles behalve slecht, maar het komt ook zeker niet boven het maaiveld uit. De nummers zijn allemaal van een redelijk nivo en de productie laat ook weinig te wensen over maar het klinkt allemaal wel redelijk vlak. Het album kabelt rustig verder zonder dat er iets gebeurt.

Zo als al gezegd beter dan zijn vorige maar komt bij benadering niet in de buurt van zijn beste werk.

3.5*

Bij dit zesde album van Seal krijg je wat je altijd bij een album van hem krijgt.
Ten eerste heb je natuurlijk die warme, krachtige stem die uit duizenden te herkennen is en altijd weer weet te boeien en te overtuigen.
Ten tweede heb je leuke, toegankelijke muziek die met de jaren eigenlijk steeds minder boeiend blijkt te worden.
Maar ja, ik ben bijna verslaafd aan zijn prachtstem, dus ik kan altijd wel van zijn cd's genieten.

Aardige maar wel wat gezapige plaat. Een overdaad aan ballads haalt de vaart danig uit het album. De beste songs bevinden zich op de eerste helft van de schijf. De stem van Seal blijft uniek, maar ik hoor hem liever in meer dance-georiënteerd werk als System.