The For Carnation - The For Carnation (2000)
mijn stem
90 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Touch and Go
-
Emp. Man's Blues (8:12)
-
A Tribute To (6:09)
-
Being Held (5:36)
-
Snoother (6:27)
-
Tales [Live from the Crypt] (7:53)
-
Moonbeams (9:29)
0
geplaatst: 14 mei 2022, 15:25 uur
Meanderende en unheimlische gitaarstromen kenmerken deze plaat. De For Carnaation maakt ietwat onderkoelde muziek, maar de sfeer zit er goed in en het houdt de aandacht uitstekend vast.
0
geplaatst: 15 mei 2022, 08:31 uur
sjoerd148 schreef:
McMahan en Pajo weten met For Carnation wederom een intrigerende plaat af te leveren.
McMahan en Pajo weten met For Carnation wederom een intrigerende plaat af te leveren.
Mindshifter schreef:
Hierdoor ontkom je er eigenlijk niet aan om de twee te vergelijken, helemaal als je bedenkt dat half Slint in deze band speelt.
Hierdoor ontkom je er eigenlijk niet aan om de twee te vergelijken, helemaal als je bedenkt dat half Slint in deze band speelt.
Voor de goede orde: van Slint doet alleen Brian McMahan mee op deze plaat, en Britt Walford die op één track drumt. David Pajo speelt alleen op de EP Fight Songs en heeft hier niets mee van doen (en speelde toen in Tortoise).
0
geplaatst: 23 oktober 2022, 15:59 uur
ik had nog nooit van deze groep gehoord. vond de cd in een tweedehandswinkel. mooie donkere muziek die inderdaad aan het album ‘mezzanine’ van massive attack doet denken.
1
geplaatst: 1 februari 2025, 22:05 uur
Getypt in de top 100 van...
Ik vindt dat dit wel hout snijdt: The For Carnation klinkt inderdaad als een rockgroep die rokerige, trip-hopachtige muziek maakt. Een ander referentiepunt is Slint. Dat is niet vreemd: Slint-zanger/gitarist Brian McMahan is de voorman van deze band, en in een eerdere bezetting zat ook Slint-gitarist David Pajo, die ten tijde van deze plaat was afgetaaid. Slint-fans die dit nog niet kennen: luister dit --> essentieel spul. Ook hier de kenmerkende praatzang van McMahan.
Deze plaat is ongelofelijk subtiel en duister, en prachtig geproduceerd (o.a. door John McEntire van Tortoise) - koptelefoonplaat!! Met engelengeduld worden in 45 minuten 6 (gemiddeld dus lange) nummers gespeeld.
Opener Emp. Man Blues opent met shuffelende drums, een orgeltje en een hele diepe bas. Darkjazz bijna, beetje zoals deze band.
A Tribute To gooit het tempo iets omhoog en hier valt het goede keyboard/electronikawerk op.
Being Held is instrumentaal en dreigend.
Snoother is als een warme deken op een snikhete dag: vertstikkend, maar je wordt wel verstikt door pracht.
Op Tales (Live From The Crypt) duikt een engelenstem op: het is Kim Deal, die de openingsdanse macabre in dit nummer (een totaalbelevenis) verzorgt. Een soort ballade uit het knekelhuis, die opbouwt naar een mooie climax.
Dit wordt dan nog bijna overtroffen door Moonbeams: het langste nummer maar van a tot z genieten. Nu ik dit zit te typen, onderwijl luisterend, denk ik dat dit veel hoger had gemoeten. Maarja, het is nu al geplaatst he...
Aangekruist als favoriet:
1. Tales [Live from the Crypt]
2. Moonbeams
Ik vindt dat dit wel hout snijdt: The For Carnation klinkt inderdaad als een rockgroep die rokerige, trip-hopachtige muziek maakt. Een ander referentiepunt is Slint. Dat is niet vreemd: Slint-zanger/gitarist Brian McMahan is de voorman van deze band, en in een eerdere bezetting zat ook Slint-gitarist David Pajo, die ten tijde van deze plaat was afgetaaid. Slint-fans die dit nog niet kennen: luister dit --> essentieel spul. Ook hier de kenmerkende praatzang van McMahan.
Deze plaat is ongelofelijk subtiel en duister, en prachtig geproduceerd (o.a. door John McEntire van Tortoise) - koptelefoonplaat!! Met engelengeduld worden in 45 minuten 6 (gemiddeld dus lange) nummers gespeeld.
Opener Emp. Man Blues opent met shuffelende drums, een orgeltje en een hele diepe bas. Darkjazz bijna, beetje zoals deze band.
A Tribute To gooit het tempo iets omhoog en hier valt het goede keyboard/electronikawerk op.
Being Held is instrumentaal en dreigend.
Snoother is als een warme deken op een snikhete dag: vertstikkend, maar je wordt wel verstikt door pracht.
Op Tales (Live From The Crypt) duikt een engelenstem op: het is Kim Deal, die de openingsdanse macabre in dit nummer (een totaalbelevenis) verzorgt. Een soort ballade uit het knekelhuis, die opbouwt naar een mooie climax.
Dit wordt dan nog bijna overtroffen door Moonbeams: het langste nummer maar van a tot z genieten. Nu ik dit zit te typen, onderwijl luisterend, denk ik dat dit veel hoger had gemoeten. Maarja, het is nu al geplaatst he...
Aangekruist als favoriet:
1. Tales [Live from the Crypt]
2. Moonbeams
* denotes required fields.
* denotes required fields.