The For Carnation - The For Carnation (2000)

TFC's eerste echte reguliere album kwam pas 5 jaar na hun eerste EP uit en bevat zes vrij lange nummers (6-10 minuten). Emp. man's blues opent het bal, en meteen valt op dat de instrumentatie wat is uitgebreid: we horen strijkers en de voorheen wat minder benutte keyboards schitteren op de achergrond met zeer welkome effecten. Toch zijn de nummers, voor zover mogelijk, nog gelatener dan op de EP's. Uitzondering is wellicht A tribute to dat de levendigste ritmesectie herbergt.

Being held is de abstractste track, een drone die zijn eigen ritme verzorgt. Snoother doet het meest aan Tortoise denken en komt tevens het dichtst in de buurt van een echt lied.

De hoogtepunten zijn de laatste 2 nummers, Tales, dat met duistere keyboardeffecten en dwingende drums een enge spanning weet op te bouwen. Moonbeams bevat daarentegen een prachtige melodie die het hele nummer beheerst. Werkelijk de perfecte afsluiter voor dit album.

Ondanks de overwegende traagheid vervelen de nummers zelden. Tuurlijk, dit is vast niet voor iedereen weggelegd, maar mij weet het in ieder geval mateloos te boeien. McMahan is een groot artiest en ik hoop nog veel albums van hem te kunnen verwachten. 4/5

Een van de mooiste platen ooit gemaakt.

Moonbeams!

Okay, Moonbeams is fantastisch. *opent soulseek*

Sorry ik haal het gemiddelde wat naar beneden met een 3,5. Moonbeams steekt er wat te ver bovenuit spijtig genoeg. Misschien binnenkort een verhoging na nog wat meer luisterbeurten.

Hmm, ik vind het album toch erg sterk over de breedte. Geen skiptracks ook eigenlijk.

Ik heb hem nu een paar keer geluisterd en moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk ben.

Deze muziek is intiem en hoef je niet hard te zetten. Als het zacht staat merk ik dat ik nog beter ga luisteren.

Ik heb niet het gevoel dat ik van dit album iets hoef over te slaan. Meer een plaat om van begin tot eind op te zetten om na het prachtige Moonbeams verbaasd te concluderen dat ie toch echt afgelopen is.


Die bas in A Tribute To is trouwens heerlijk zeg.

Ik sla ook niets over, voorlopig blijf ik Moonbeams gewoon véél beter dan de rest vinden. Maar dat ken ik dan natuurlijk ook al veel beter dan de andere omdat ik dat zo al een week of 2 op de pc had staan en ik door wat vreemde capriolen van de computer nog slechts enkele liedjes over had, die ik dan elke avond wel 10 keer moest afspelen om mijzelf van soundtrack te voorzien, waardoor ik het nummer wel heel vaak de revue zag passeren.
(wat een zin).

Inderdaad een prachtige zin!! Misschien nog even naar de komma's kijken. Maar verder, chapeau!!

Ik ben met je eens dat Moonbeams wel heel erg mooi is. Maar Emp. Man's Blues komt wel in de buurt op dit moment, moet ik zeggen.

Ja da's ook mijn favoriet nummer na "moonbeams".

Ik heb trouwens ergens op internet gelezen dat er op "Being Held" nog een ander lid van Slint meespeelt.

Ja, Britt Walford drumt mee op "Being Held"

Ik luister er nu naar. Wat een mooie plaat is dit toch.

Naar aanleiding van het concert van Slint van afgelopen maandag deze plaat maar weer eens uit de kast gehaald. Schitterende diepe plaat die op mijn nieuwe geluidsinstallatie (Rega! supermateriaal!) nog dieper en voller klinkt dan dat hij een paar jaar geleden deed.

Overigens zijn de eerdere twee ep's als een album uitgebracht door het Italiaanse Runt label onder de titel 'Promised Works'. Laat ik die nu maar eens op gaan zetten...

Wat een prachtig ingetogen, maar intens album is dit. De nummers lijken wat voort te kabbelen, maar op de achtergrond gebeurt er zoveel. Prachtige climaxen in veel nummers. Valt me trouwens op dat de basgitaar bijna het belangrijkste instrument is in veel nummers. Voor mij is de absolute favoriet van dit album de opener "Emp. Mans Blues". Heel mooi hoe er langzaam naar de climax wordt toegewerkt. Een andere favoriet is "Being Held". Dat nummer weet me helemaal mee te sleuren, een van de meest intense stukjes muziek die ik ken. Ik wordt ook heel erg hyperactief bij het luisteren naar dat nummer, ik begin overal aan te frunniken en rond te lopen door de kamer.
Wat ik nog niet helemaal kan volgen is dat iedereen zo lyrisch is over Moonbeams. Ik vind het wel een mooi nummer, want het hele album is heel mooi, maar het duurt me iets te lang voordat het nummer echt begint te evolueren. Ik vind de eerste vier nummers sowieso het best, bij tales moet het kwartje ook nog een beetje vallen, hoewel nu al heel mooi. Briljant album en alvast een plekje in m;n toptien.

Ik ga met jullie mee! Prachtige plaat en op z'n minst 4* waard.

Wow, dit is erg mooi op de late avond. Typische sfeerplaat: ingetogen, warm, traag.

Mede door de schitterende hoes wist deze plaat m'n aandacht naar zich toe te trekken tijdens die ene KO van me. Na mijn eerste luisterbeurt tijdens het perfecte tijdstip voor deze plaat, 's nachts, wist ik gelijk dat ik een bijzondere plaat had. Inmiddels, heel wat luisterbeurten verder, geef ik 'm zelfs een top10 notering. Ik houd wel van een leuke ludieke actie zo nu en dan, maar doe dit ook omdat de bekende puzzelstukjes steeds meer in elkaar gaan passen. Compleet snappen zal wellicht altijd moeilijk blijven bij deze zes perfecte, strak gecomponeerde nummers, maar dat maakt elke luisterbeurt weer een prachtige ontdekkingsreis om op het puntje van je stoel te zitten. Laatste twee tracks zijn mijn favorieten, maar ik zou eigenlijk niet mogen kiezen.

Tja, om Spiderland kun je moeilijk heen, maar deze plaat heb ik in de loop der jaren toch heel wat vaker gedraaid (terwijl Slint bij aanvang toch een aardige voorsprong had).

Ben er niet echt van onderste boven, behoorlijk saai en weinig spanning. Het kabbelt allemaal rustig voort zonder enige indruk te maken.

The For Carnation brengt slowcore, en erg goede. Slint op slaappillen durf ik beweren. Alle nummers zijn opgebouwd rond een brommend baslijn, waarboven dan spaarse melodietjes gespeeld worden zodat de hele muziek een soort mistige textuur krijgt. Het is allemaal erg subtiel gebracht, donkere muziek die veel aan de verbeelding over laat. Een beetje alsof je in een verduisterde kamer staat met alle mooiste schilderijen, maar je hebt enkel een lucifer om je van licht te voorzien.

Opener Emp. Man's Blues is een eerste hoogtepunt, een bluesy nummer waarbij de stem van Brian McMahan (Slint) een hoofdrol heeft. Hij fluistert de tekst, en trekt aldoende de luisteraar helemaal naar hem toe. A Tribute en Being Held maken gebruik van wat levendigere percussie en elektronische, aanzwellende geluidseffecten om het tempo wat op te voeren. Onderhoudend, maar niet echt aangrijpend - het zijn mijn twee minst favoriete nummers. De tweede helft van het album is weer in stijgend lijn. Snoother is typische laatavondmuziek, lichtjes pulserend en melodieuzer dan de eerdere nummers. Tales is een dwingend nummer, met een ingehouden spanning en een echte muzikale ontplooiing aan het eind. De muziek kabbelt misschien voort, maar aan het eind is het toch een serieuze stroomversnelling geworden.

De hele plaat staat echter in de schaduw van de afsluiter: Moonbeams. Alles draait rond één eenvoudige basmelodie. Eronder kale drums, erboven zacht gitaargetokkel, elektronische geluidseffecten en het meeste intense gefluister van McMahan.
Scatter the roots of our passage tonight
discard the memories we chose to survive
Het hele nummer staat in teken van de opbouw naar een erg korte climax, maar wat een ongelooflijk intens stukje muziek is dat! Strijkers die onverwachts aanzwellen, de percussie ontwaakt, de zang verstomt, de gitaarmelodie komt tot bloei, de muziek (en de luisteraar) houdt even zijn adem in en komt dan weer tot rust. IJzingwekkend mooi.

Mooie review.
Met dit sombere weer een prachtige plaat om op te zetten en lekker op de bank van te genieten.

Een beetje een late reactie misschien, maar inderdaad! Erg fraai nummer, heel kalm en toch zo indringend..

Tijd om deze plaat eens "op de rooster te leggen".

Doe dat 'ns

Ik heb het inmiddels gedaan, en moet zeggen dat 'Moonbeams' er bovenuit steekt, maar dat er nog wel enkele op het eerste gehoor erg sfeervolle tracks opstaan. Ook als geheel voelt dit album hecht aan, ondanks het feit dat ik 'm op Spotify luisterde, natuurlijk weer tweemaal onderbroken door van die idiote spotjes, omdat ik geen geld betaal.

Maar goed, The For Carnation dus. Interessante plaat hebben zij gemaakt, zo'n 12 jaar geleden. Ik kan niet meteen dingen opnoemen waaraan het mij doet denken, maar daarvoor is één luisterbeurt ook simpelweg nog te min. Ik heb voor deze plaat dan maar speciaal een afspeellijstje gemaakt.

Als het echt laat wordt (of vroeg) dan grijp ik graag terug naar dit pareltje. Benieuwd of ze ooit nog met nieuw materiaal op de proppen komen.

McMahan en Pajo weten met For Carnation wederom een intrigerende plaat af te leveren.
De dwingende bas gecombineerd met synths, viool en gitaar maken dit een mooi album.
Slowcore wordt genoemd. Ik was er nog niet mee bekend, maar bevalt me prima.

Naar mijn idee een heel andere plaat dan het alom bejubelde en intrigerende Spiderland, alhoewel hetzelfde idee.
Deze plaat mist naar mijn idee iets en dat is een ziel. Het is "schoner" geproduceerd dan Spiderland, wat lijkt te zijn opgenomen in een oude kelder. Daarnaast missen de pakkende riffs van die plaat resulterend in 6 nummers waar de middelmatigheid vanaf spat.
Kennelijk kan je niet meer stuk wanneer je ooit spiderland had gemaakt, want de meeste reviews zijn vol lof. Ik vind er echter geen hout aan. *2,0.

De eerste opmerking klopt als een bus, de tweede opmerking slaat volkomen de plank mis. Beide opmerkingen spreken elkaar dan ook volkomen tegen en mindshifter beargumenteerd niet waarom hij beide albums hetzelfde 'idee' vind.

In mijn bescheiden ogen wordt the for carnation tekort gedaan door het te vergelijken met slint. Dit valt onder ander subgenre en is voor de slowcore liefhebbers onder ons een absolute aanrader.

Beste Rayaccos,
Het staat er inderdaad een beetje vreemd. Laat mij mezelf verduidelijken; het is naar mijn idee een andere plaat omdat het de bezieling en inventiviteit van de laatste plaat mist. Daarentegen is het idee erachter, noem het t fundament hetzelfde; dreigende rustige muziek.
Hierdoor ontkom je er eigenlijk niet aan om de twee te vergelijken, helemaal als je bedenkt dat half Slint in deze band speelt.
Ik beschouw het smijten met vage subgenres als "slowcore" niet als een steekhoudend argument, dus daar zal ik verder niet op reageren.
Hopelijk heb ik mezelf zo war verduidelijkt!

Briljante plaat!! Ik heb dit altijd veel beter gevonden dan Slint..

Wat een groeiplaat. Ik ken de plaat helaas pas een jaar, maar ik merk dat ik er om de paar weken op terug grijp. Postrock van de bovenste plank. Dan in eens hoor ik 3D, huh, nee ik hoor gewoon een geheel nummer van Massive Attack.... dat Tales....dat kan zo op Mezzanine...wow. weet iemand trouwens waar ik dit (behalve bij discogs) op vinyl kan verkrijgen?