The For Carnation - The For Carnation (2000)

TFC's eerste echte reguliere album kwam pas 5 jaar na hun eerste EP uit en bevat zes vrij lange nummers (6-10 minuten). Emp. man's blues opent het bal, en meteen valt op dat de instrumentatie wat is uitgebreid: we horen strijkers en de voorheen wat minder benutte keyboards schitteren op de achergrond met zeer welkome effecten. Toch zijn de nummers, voor zover mogelijk, nog gelatener dan op de EP's. Uitzondering is wellicht A tribute to dat de levendigste ritmesectie herbergt.

Being held is de abstractste track, een drone die zijn eigen ritme verzorgt. Snoother doet het meest aan Tortoise denken en komt tevens het dichtst in de buurt van een echt lied.

De hoogtepunten zijn de laatste 2 nummers, Tales, dat met duistere keyboardeffecten en dwingende drums een enge spanning weet op te bouwen. Moonbeams bevat daarentegen een prachtige melodie die het hele nummer beheerst. Werkelijk de perfecte afsluiter voor dit album.

Ondanks de overwegende traagheid vervelen de nummers zelden. Tuurlijk, dit is vast niet voor iedereen weggelegd, maar mij weet het in ieder geval mateloos te boeien. McMahan is een groot artiest en ik hoop nog veel albums van hem te kunnen verwachten. 4/5

The For Carnation brengt slowcore, en erg goede. Slint op slaappillen durf ik beweren. Alle nummers zijn opgebouwd rond een brommend baslijn, waarboven dan spaarse melodietjes gespeeld worden zodat de hele muziek een soort mistige textuur krijgt. Het is allemaal erg subtiel gebracht, donkere muziek die veel aan de verbeelding over laat. Een beetje alsof je in een verduisterde kamer staat met alle mooiste schilderijen, maar je hebt enkel een lucifer om je van licht te voorzien.

Opener Emp. Man's Blues is een eerste hoogtepunt, een bluesy nummer waarbij de stem van Brian McMahan (Slint) een hoofdrol heeft. Hij fluistert de tekst, en trekt aldoende de luisteraar helemaal naar hem toe. A Tribute en Being Held maken gebruik van wat levendigere percussie en elektronische, aanzwellende geluidseffecten om het tempo wat op te voeren. Onderhoudend, maar niet echt aangrijpend - het zijn mijn twee minst favoriete nummers. De tweede helft van het album is weer in stijgend lijn. Snoother is typische laatavondmuziek, lichtjes pulserend en melodieuzer dan de eerdere nummers. Tales is een dwingend nummer, met een ingehouden spanning en een echte muzikale ontplooiing aan het eind. De muziek kabbelt misschien voort, maar aan het eind is het toch een serieuze stroomversnelling geworden.

De hele plaat staat echter in de schaduw van de afsluiter: Moonbeams. Alles draait rond één eenvoudige basmelodie. Eronder kale drums, erboven zacht gitaargetokkel, elektronische geluidseffecten en het meeste intense gefluister van McMahan.
Scatter the roots of our passage tonight
discard the memories we chose to survive
Het hele nummer staat in teken van de opbouw naar een erg korte climax, maar wat een ongelooflijk intens stukje muziek is dat! Strijkers die onverwachts aanzwellen, de percussie ontwaakt, de zang verstomt, de gitaarmelodie komt tot bloei, de muziek (en de luisteraar) houdt even zijn adem in en komt dan weer tot rust. IJzingwekkend mooi.

Getypt in de top 100 van...

Ik vindt dat dit wel hout snijdt: The For Carnation klinkt inderdaad als een rockgroep die rokerige, trip-hopachtige muziek maakt. Een ander referentiepunt is Slint. Dat is niet vreemd: Slint-zanger/gitarist Brian McMahan is de voorman van deze band, en in een eerdere bezetting zat ook Slint-gitarist David Pajo, die ten tijde van deze plaat was afgetaaid. Slint-fans die dit nog niet kennen: luister dit --> essentieel spul. Ook hier de kenmerkende praatzang van McMahan.

Deze plaat is ongelofelijk subtiel en duister, en prachtig geproduceerd (o.a. door John McEntire van Tortoise) - koptelefoonplaat!! Met engelengeduld worden in 45 minuten 6 (gemiddeld dus lange) nummers gespeeld.

Opener Emp. Man Blues opent met shuffelende drums, een orgeltje en een hele diepe bas. Darkjazz bijna, beetje zoals deze band.
A Tribute To gooit het tempo iets omhoog en hier valt het goede keyboard/electronikawerk op.
Being Held is instrumentaal en dreigend.
Snoother is als een warme deken op een snikhete dag: vertstikkend, maar je wordt wel verstikt door pracht.
Op Tales (Live From The Crypt) duikt een engelenstem op: het is Kim Deal, die de openingsdanse macabre in dit nummer (een totaalbelevenis) verzorgt. Een soort ballade uit het knekelhuis, die opbouwt naar een mooie climax.
Dit wordt dan nog bijna overtroffen door Moonbeams: het langste nummer maar van a tot z genieten. Nu ik dit zit te typen, onderwijl luisterend, denk ik dat dit veel hoger had gemoeten. Maarja, het is nu al geplaatst he...

Aangekruist als favoriet:
1. Tales [Live from the Crypt]
2. Moonbeams