The Afghan Whigs - Black Love (1996)

Summer's kisssss. kip-pen-vel!

Niet de meest voor de hand liggende maar toch de Afghan Whigs plaat die het diepst gaat. "Did you feel the breeeeeeeeeeeze my looooooooooooooooove". kippenvel gewoon

Aaaah, kijk! Precies wat ik heb bij dat stukje; door merg en been!
Ik kan de drums in dit nummer trouwens ook erg appreciëren.

Wat een rockplaat zeg! t Duurt ff vooraleer je er helemaal inzit, maar eens ze je bij je nekvel heeft, laat deze plaat je niet meer los. Idd niet zo toegankelijk, maar gaat idd héél diep. Wie dit niet kent, of wie enkel gentlemen kent: dringend een kans geven!

Mooie plaat. Ik vind vooral "Honky's Ladder" mooi.

Na "Gentlemen" zou het sowieso nog moeilijk worden om even goed of beter te doen..... zou je denken, toch. Maar Dulli en de zijnen komen er hier met deze Black Love zonder kleerscheuren uit..

De kwellingen zijn opnieuw aanwezig, de soul zeker ook (om op opvolger "1965" sterk op het voorplan te treden). En, zoals ook in vorige reacties te lezen valt: er wordt een flink potje gerockt, de gitaren moeten zich niet inhouden ... en tegelijk is het ook behoorlijk funky

Mooie liedjes heeft Dulli ons weerom geschonken met deze "Black Love",Weerom prachtige teksten, heerlijk muziek, weerom een sublieme Whigsplaat...

Een beetje meer recht-toe-recthaan (alhoewel!!) dan voorganger "Gentlemen", en wat heavier en minder toegankelijk dan opvolger "1965"...

Is dit beter dan Gentlemen? Nou, goh. Het is ànders, en opnieuw van héél hoog niveau! De Whigs doén het weer met deze prachtplaat....

Favorieten? Goh, zéér zeker "Night By Candlelight"... amaai... slik... "Honky's Ladder", "Going To Town" en, jaja, daarmee deel ik hier de mening van mijn voorganger commentatoren..."Summer's Kiss". Prachtsong!!

Na het over geweldige Gentlemen is dit toch wel een stap terug. Gelukkig dat The Twilight Singers met Powder Burns weer de goede koers varen. Ik had hier meer van verwacht; zitten nog wel goede stukken op maar de magie ontbreekt.

Ik zou 'm dan toch wat meer tijd gunnen, Leon. Dit is misschien een heeeel klein beetje minder dan Gentlemen, maar ik vind het zeker beter dan bijv. Powder Burns van The Twilight Singers. Crime Scene Pt.1, My Enemy, Blame Etc., Step into the Light, Going to Town, Bulletproof: ze kunnen allemaal tippen aan de nummers op Gentlemen. Om maar te zwijgen van de prachtige uitsmijters Summer's Kiss en Faded. Juist deze laatste nummers zijn pure magie!

Misschien komt het wel omdat ik pas The Twilight Singers Live heb gezien, en dat het zeer goed klonk. Verder vind ik 'I'm Ready' echt een van de mooiste nummer die Dulli ooit geschreven heeft (samen met Debonair en Gentlemen), ik zal het album een tweede kans geven.

'Gentlemen' is een prachtig album, maar ik betrap mezelf erop dat ik 'Black Love' (veel) vaker uit de kast trek. 'Crime Scene Part one', 'My Enemy', 'Honky's Ladder', 'Summer's Kiss' en 'Faded', godallemachtig wat een klassewerk! Ik vind dit juist een stap vooruit t.o.v. 'Gentlemen', het zogenaamde meesterwerk van de Whigs.

de opvolger van gentlemen, black love
minder toegankelijk dan gentlemen maar daarom niet per se minder, integendeel.

greg dulli neemt mij hier weer mee op een emotionele rit.
we plegen een moord, we steken huizen in brand en ik verveel me eerlijk gezegd geen moment.
als frontman/schrijver voor de whigs werd dulli vaak een koude zelfingenomen macho en vrouwenhater genoemd (en andere nare dingen)
maar hij probeert er wat aan te doen!
en dat voel je
in elk liedje van de whigs voel je die innerlijke strijd

als het allemaal autobiografisch is moet je je echt afvragen wat voor slechte relatie's zo'n man wel niet gehad moet hebben om met dit soort liedjes te komen aanzetten

en dan de cover: o o wat is die mooi!
en de achterzijde met de jongedame op de wolkenkrabber is net zo prachtig
om nog maar te zwijgen over de mooie foto's in het boekje
als je die foto's ziet dan zal je niet verbaasd zijn als dulli toevallig in de tijd van het maken van dit album een noir-film of twee had
gekeken.
dus de conclusie,
ja gentlemen heeft de pakkende hooks maar black love gaat dieper.
en is wat moeilijker .

ik weet niet wat voor waardering ik dit moet geven behalve:
5 sterren voor een beauty van een album van de enige band die in de jaren 90 de ballen had om alternatieve rock met soul te mengen.

ik ben nu officieel fanboy voor het leven en ik twijfel eraan om de heilige pixies uit mn top tien te schoppen zodat ik twee albums van mn lievelingetjes erin kan hebben.

zo en nu nog beginnen met the twilight singers

Neen, ik kan hier niet mee akkoord gaan.

Al bij al een flets album. En daarvoor hoef ik nog niet eens terug te grijpen naar een vergelijking met Gentlemen...

Had hiervan (destijds, toen ik dit schijfje kocht) veel meer verwacht. Luister hier nog zelden of nooit naar....

Omdat Gentlemen wat inzakt naar het einde heb ik daar niet de volle mep voor gegeven, maar deze 'Black Love' kent op het einde misschien wel de mooiste climax die ik ooit gehoord heb met 'Summer's Kiss' en vooral 'Faded' (wat een ongelooflijk goed nummer is dit toch!). Verder vind ik Black Love over de gehele linie wat sterker dan Gentlemen, met 'Crime Scene part 1 ', 'Double Day', 'Honkeys Ladder', 'Night By Candlelight' en het prachtige 'Step Into The Light', een van de meest sfeervolle zwart romantische nummers ooit.
Dit is voor mij het hoogtepunt uit het oeuvre van the Afghan Whigs, de balans tussen soul en rock was hier precies goed. 5* voor dit meesterwerk.

eerst wordt je getrakteerd op wat mooie pianoklanken en dan als dulli begint te zingen (als een soort witte broer van marvin gaye) die lekkere gitaarlick erbij, een prachtige finale!
dit album is episch, ik ga er ook helemaal in op.
leuk detail bij albums van afghan whigs is dat ze nooit in de liner notes zetten dat het album ergens in een studio is opgenomen maar er staat altijd ''shot on location... etc'' alsof het een film is.

deze band kwam precies in mijn leven op de juiste tijd, en het is zonder twijfel een van m'n favoriete bands.
jammer dat weinig mensen ze kennen en ook jammer dat ze nooit echt groot zijn geworden.
ik blijf hopen op een reunie, zulke bands zie je niet meer.

Een pretentieuze poging tot het vermengen van soul, grunge en rock. Dat kan alleen maar fout gaan, of je moet wel een hele goeie zijn.

En warempel, de Afghan Whigs waren héle goeie. Dit album klinkt fris, oprecht en divers en nergens gekunsteld of vlak, zeer zeldzaam in dit genre. Nummers als Double Day, Honky's Ladder en het allesverscheurende einde van Bulletproof bewijzen dit. Wat een topband waren the Whigs toch.

Ik was nooit bijzonder geinteresseerd in de muziek die gemeenlijk het labeltje 'alternieve rock' of 'grunge' krijgt opgeplakt, het klinkt me veelal als één pot nat. Ik was dan ook nooit echt haastig om deze band door te lichten. Des te verrassender dat Dulli me wél grijpt. Sterker nog: The Afghan Whigs hebben er - voor mij - voor gezorgd dat hun genre ergens op sláát.. Hulde en een plek in mijn top 10.

zot!

zet faded 5 keer achter elkaar op en je zult het licht zien

Ontzettend mooie plaat, stiekem zelfs nog een klein beetje beter dan Gentlemen. De muziek wordt met een enorme bezieling gespeeld, en als je dan ook nog eens zo'n geweldenaar als Dulli op de vocalen hebt staan kan het al niet meer stuk

Vanaf de opener heb je al gelijk in de gaten dat het weer een intense rit gaat worden. Will you take me for a ride? The one that never ends...

Vervolgens wordt er de rest van de cd een potje op los geknald, daar gaan je de oren van wapperen Onbegrip, frustratie, pijn, haat, agressie, woede, wanhoop.. het zit allemaal in deze plaat. Alles verpakt in een enorm geslaagde combo van rock, soul en funk. In de twee afsluiters lijkt Dulli alle shit die hij heeft meegemaakt van zich af te zingen, zonder dat het klef wordt (integendeel, zelfs een geile plaat dit). Onvervalste klassieker en een verdiende 5 sterren.

Mooie plaat zeg.
Vooral de nummers Crime Scene Part One en My Enemy.
Ik was is een keer bij Plato, en opeens kwam ik bij de A (ik wist niet waar ik op zoek naar was eigenlijk) maar goed.
Het vakje Afghan Whigs kwam voorbij, en gelijk dacht ik: Gentlemen moest ik al de hele tijd hebben. maar nog nooit gehoord of gekocht.
Dus heb ik hem even geluisterd, en ja hoor, gelijk meegenomen.
Black Love ging ik ook even beluisteren. en met het eerste nummer kon het haast niet meer fout gaan, en dan die mooie nummer 2. heerlijk! dus Black Love heb ik ook gelijk meegenomen haha.

(At The Drive In nam ik ook mee.... voor de verandering )

Volgende week de B ?

Gefeliciteerd met de aanschaf van drie pracht platen coldwarkids! Goed bezig

Haha nou mijn cdrekken zitten allemaal vol, dus ik zal ten eerste nog wat rekken moeten kopen, en ten tweede zal ik de B ook nog doorgronden, kijken wat ik nog mis aan wat klassiekertjes

Ja het is allemaal het kopen waard. En het heeft weer een mooi plekje boven aan

Kan me alleen maar aanluisten bij alle 4,5 of 5* reviews hierboven. Vind deze persoonlijk béter dan dan Gentlemen (heiligschennis, i know) want vind dat ze hier de perfecte balans tussen emotie, rock & soul bereiken.

Geniaal... een ander woord heb ik er niet voor

Favoriete quote van de CD (uit Going to Town)
When you say
Now we got Hell to pay
Don't worry, baby, that's okay
I know the boss

Vorige week pas ontdekt........Mogelijk iets minder fantastisch dan Gentlemen maar op zich een zeer genietbaar en afwisselend album, wat ik nog vaak ga draaien. Momenteel zijn My Enemy, Double day en Going to town favoriet. De rest moet nog even bezinken.

Eén van mijn favoriete platen, vette teksten die ik mee kan roggelen, lekker bezopen, druggy sfeer.. i must confess, i love it all.. i get the car, you have the match and gasoline, nanananaa. Helemaal lekker, de fik erin.

Verdomme, net voor het eerst in lange tijd Faded weer eens gehoord. Te prachtig voor woorden Ik kan niet anders dan deze weer met een half glittertje opwaarderen. Bij deze Greg!

Gewoon minstens net zo goed als Gentlemen. Die uithalen van Dulli in Bulletproof sommen perfect op waarom de man zo'n held is. Niet denken, gewoon doen (en er nog meer wegkomen ook).

Ik begon ten tijde van Congregation echt geïnteresseerd te raken in de Whigs. De clips van 'Conjure Me' en 'Turn On the Water' kwamen geregeld voorbij op Super Channel en ik vónd me dat toch een partij spannender dan wat er aan nieuwe "grunge"-bands uitkwam (zeg maar de Candlebox- en Collective Soulachtigen). Het klonk allemaal veel meer open, met dat ietwat schelle gitaargeluid en nu eens niet een grote muur van fuzz.

Toen ik 'Debonair' voor het eerst hoorde, was ik helemaal om. Gentlemen bleek een geweldige plaat en ik was AW-fan. Het optreden op Pinkpop 1994 was goed, maar het optreden op Lowlands datzelfde jaar was weergaloos. Nog steeds onovertroffen voor mij. Een tijd lang viel ik 's avonds in slaap met Gentlemen op de achtergrond. En dat kán ook, want ja, hij is op het einde toch íets minder sterk..

In tegenstelling tot deze Black Love. Ik kocht hem natuurlijk gelijk de 1e dag. Ook een heerlijk optreden in Paradiso vlak na de release. Hij sluit nog sterker dan dat 'ie begint. En in het midden ook alleen maar topnummers!

15 jaar geleden besloot ik, vij snel nadat ik 'm hoorde, dat 'Faded' op mijn begrafenis gedraaid wordt en daar sta ik nog steeds voor 100% achter. Treffender kán gewoon niet.
Maar tot die tijd wil ik 'm zelf ook nog heel vaak horen, gelijk met de rest van deze parel.

Dit is een van de favorieten van een maat van mij...vanwaar ik dus ook dit album leerde kennen. Was hier benieuwd naar, na een sterk optreden en album van de Twilight Singers. Op dit album gaat lawaai, gepaard met krachtige melodieen, emotionele uithalen en grootse sfeer. Een album die mij meesleurt en uitnodigt om erin te duiken. Dit i.t.t. tot de geluidsbrij van Bird Brain door Buffalo Tom bijv. die ik hiervoor geluisterd heb en waar dit allemaal niet aanwezig is, of hooguit heel sporadisch. Ben benieuwd hoe andere albums van Dulli en de zijne klinken.

Dulli heeft wat mij betreft nog nooit een slechte scheet gelaten.... maar Gentlemen is een hoogtepunt binnen zijn oeuvre in het bijzonder en binnen het genre in het algemeen,,,,