The Afghan Whigs - Black Love (1996)
mijn stem
206 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra
-
Crime Scene Part One (5:59)
-
My Enemy (3:10)
-
Double Day (4:40)
-
Blame, Etc. (4:11)
-
Step into the Light (3:40)
-
Going to Town (3:16)
-
Honky's Ladder (4:15)
-
Night by Candlelight (3:40)
-
Bulletproof (6:37)
-
Summer's Kiss (3:55)
-
Faded (8:25)
-
Go to Town [Acoustic Version] * (2:49)
-
Leaving Town [Mix 1.0] * (1:37)
-
Faded [Demo] * (6:00)
-
Regret * (4:01)
-
Crime Scene, Part. II [Mix 1.1; with Scratch Vocals] * (3:21)
-
Mick Taylor Jam * (4:45)
-
Wynton Kelly Jam * (2:05)
-
I Often Think of You * (2:15)
-
Staring Across the Water * (2:54)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur:
51:48
(1:21:35)
0
geplaatst: 29 oktober 2011, 21:01 uur
Madjack71 schreef:
.....Ben benieuwd hoe andere albums van Dulli en de zijne klinken.
.....Ben benieuwd hoe andere albums van Dulli en de zijne klinken.
Dulli heeft wat mij betreft nog nooit een slechte scheet gelaten.... maar Gentlemen is een hoogtepunt binnen zijn oeuvre in het bijzonder en binnen het genre in het algemeen,,,,
0
geplaatst: 11 oktober 2012, 09:53 uur
Hoewel Gentlemen mijn meest geliefkoosd(e) Whigs-nummers bevat, vind ik Black Love in zijn geheel nog net dat klein tikkeltje sterker - vooral in het tweede gedeelte van de plaat.
Met zaken als dat funkgitaartje in Blame etc., het losgeslagen orgeltje in Bulletproof en het subtiele pianowerk in Faded bewijzen The Afghan Whigs nog maar eens dat ze zoveel meer zijn dan het gemiddelde grungebandje. De intensiteit die je hoort op dit album is bijna niet te evenaren, zo blijft dit aan je ribben kleven...
Een langerekt hoogtepunt werkelijk: met de dubbele inkomer Crime Scene Part One en My Enemy is het meteen heerlijk binnenkomen in de donkere, rauwe, zweterige, beklijvende, gekwelde wereld van dit album en de plaat zakt niet in tot en met de klap op de vuurpijl Faded (die het kwartje definitief in het voordeel van Black Love doet kantelen).
Maar al dat vergelijken met Gentlemen is eigenlijk oneerlijk, want het zijn gewoon twee monsterlijk goeie platen die ook vandaag nog fris en origineel klinken. Horen thuis in de collectie van elke muziekliefhebber!
Als je hun drie laatste platen naast elkaar legt behoren ze wat mij betreft gewoon tot een van de allerbeste bands ooit. Vergeet de grote namen uit de jaren 90 maar, dit is de band die er toe doet.
Met zaken als dat funkgitaartje in Blame etc., het losgeslagen orgeltje in Bulletproof en het subtiele pianowerk in Faded bewijzen The Afghan Whigs nog maar eens dat ze zoveel meer zijn dan het gemiddelde grungebandje. De intensiteit die je hoort op dit album is bijna niet te evenaren, zo blijft dit aan je ribben kleven...
Een langerekt hoogtepunt werkelijk: met de dubbele inkomer Crime Scene Part One en My Enemy is het meteen heerlijk binnenkomen in de donkere, rauwe, zweterige, beklijvende, gekwelde wereld van dit album en de plaat zakt niet in tot en met de klap op de vuurpijl Faded (die het kwartje definitief in het voordeel van Black Love doet kantelen).
Maar al dat vergelijken met Gentlemen is eigenlijk oneerlijk, want het zijn gewoon twee monsterlijk goeie platen die ook vandaag nog fris en origineel klinken. Horen thuis in de collectie van elke muziekliefhebber!
Als je hun drie laatste platen naast elkaar legt behoren ze wat mij betreft gewoon tot een van de allerbeste bands ooit. Vergeet de grote namen uit de jaren 90 maar, dit is de band die er toe doet.
* denotes required fields.