The Sonics - Here Are the Sonics! (1965)

Toch wel erg lekker dit.
Het klinkt ongepolijst en rauw, iets wat bij moderne Amerikaanse bands nogal eens ontbreekt.

De covers zijn vaak erg sterk, met name Money vindt ik erg strak gespeeld. Strychnine is denk ik mijn favoriet.

Overall vindt ik dit trouwens minder interessant dan bijvoorbeeld het debuut van The Who, al spat de energie er wel vanaf. 4*

Ik weet niet hoe bij jullie de geluidskwaliteit is en of het aan de opname zelf ligt, maar bij mij klonk het nogal schel en het lijkt gewoon te hard opgenomen. Niet echt mooi dus. Verder vond ik deze plaat nogal doorsnee met veel covers. Echt iets nieuws lijkt er dan niet te ontdekken. Eén nummer sprong er desondanks bovenuit: Strychnine. Dit klinkt een beetje Madness-achtig en dat is wel cool .

Ik heb hier alweer een beetje spijt van. Nu houd ik best wel van garage rock. De energie kan heel aanstekelijk zijn. In het geval van The Sonics komt het toch niet over. Veel geschreeuw, weinig wol. Je zou het bijna letterlijk kunnen opvatten, want instrumentaal stelt het vrij weinig voor en is het vooral de bekende garage, beat, rock-n-roll van die tijd. Soms een stevige scheut blues en wat verder opvalt, is het harde geschreeuw van Gerrie Roslie. De covers doen me niks en van het eigen werk word ik niet veel warmer. In songs van dik twee minuten kun je ook niet echt een punt maken. Ik vind het behoorlijk overschat, dit.

Meteen vanaf het begin was me al duidelijk dat dit niet mijn band is. Ik houd niet van rock-n-roll en vind de 'ruige' zang hier echt geen toegevoegde waarde. Buiten dat geschreeuw blijft het gewoon dezelfde hoeveelheid covers die iedere band uit die tijd afwerkte. Niet rampzalig, maar goed vind ik het zeker niet. Ik vraag me tevens ook af of ik hier hele uitgebreide recensies van kan schrijven.

Ik ken weinig bands die zo ongegeneerd stoer de wiled zestiger jaren symboliseren als The Sonics. Veel meer nog dan The Rolling Stones laten deze jongens je hart harder kloppen - ook anno 2025 kunnen een paar parels op dit album je nog uit bed schutten, en dat is knap gezien de gigantische veranderingen in het rocklandschap sinds het oprichten van deze band. Vooral het startschot van eht album, The Witch, is gruwelijk goed. Er lijkt bijna een profetische Drum & Bass in het nummer. Andere steengoede nummers zijn Have Love, Will Travel and Strychnine. Toegegeven, na een tijdje vervelen de nummers ook wat. Ze lijken toch veel op elkaar. Al bij al blijft dit een ijzersterk stukje vroege rockmuziek.