Ed Kuepper - Today Wonder (1990)

Nou dacht ik bij Good van Morphine al.....allemachtig.....met zo weinig middelen muziek maken met zo'n enorme impact.

Maar Ed Kuepper,die mij een week of wat geleden nog totaal onbekend was, doet het op Today Wonder met nog minder. Een gitaar en een drumkitje. En dat is het dan wel. Maar goeie genade wat een muziek. Drum en gitaar stuwen elkaar op tot grote hoogten. Hier en daar een versnelling van Ed, soms een vertaging met de kwastjes van drummer Mark Dawson maar altijd in perfecte balans met elkaar. Gitaararrangementen zijn voortdurend zeer avontuurlijk en de subtiliteit van het drumwerk is werkelijk adembenemend.

Ook over de productie is niets te klagen: heerlijk rudimentair. Zoals het hoort op dit soort platen. En dat betekent in dit geval dat je Ed als het ware de snaren hoort beroeren voordat er noten uit zijn gitaar komen. De drums lijken ook al in je huiskamer te staan. Je voelt je als het ware deelgenoot van de performance. Heerlijk.

Oh ja.Ed zingt ook. En gelukkig maar. Met zijn warme en toegankelijke stem zingt hij verhalen over liefde en vooral het ontbreken daaraan. Wat trouwens zelden voorkomt op een singer/songwriterplaat is op deze Today Wonder wel voor elkaar. Constante kwaliteit van het songmateriaal. Alleen Everything I Got vind ik wat gewoontjes afsteken bij het overige materiaal.

Qua sfeer vind ik het overigens best vergelijkbaar met het eerder genoemde Good van Morphine al zullen er onder u zijn die dit mogelijk niet vinden. Want nee..een saxofoon doet niet mee.

Samenvattend : deze plaat is waarlijk te prachtig voor woorden en voor mij, 15 jaar na zijn release, de ontdekking van 2007 tot nu toe.

We gingen al jaren heel veel concerten af met ons vaste clubje; meestal met z'n vieren, soms met vijf.
Het hele land reden we af voor optredens; meestal Paradiso en de Melkweg, dat was makkelijk want Ad werkte in Amsterdam.
Maar ook Tivoli in Utrecht en soms Doornroosje in Nijmegen. Af en toe het Burgerweeshuis in Deventer en "tussendoor" ons eigen Apeldoornse Gigant.

Natuurlijk bestelden we onze kaarten van te voren, je gaat geen 100 kilometer of zo rijden zo maar op de gok.

Zo ook deze keer: maar nu voor ons naar vreemd terrein: de studentensocieteit O 42 in Nijmegen.
Voor een optreden was geen van ons daar ooit geweest.
De kaarten zouden bij de kassa voor ons klaar liggen.

Vol van de bekende prettige anticipatie van wat er zou komen en de toepasselijke muziek vooraf in de auto gingen naar het Nimweegse.

Voor het eerst sinds de Saints zouden we ons aller favoriet Ed Kuepper weer eens live aanschouwen.
"Hij schijnt net weer een nieuwe plaat uit te hebben" zei Jan Willem, mede deejay en altijd van de laatste releases op de hoogte. "Moet nogal goed zijn" voegde hij er aan toe.

Hoe goed zou later die avond blijken.

Geen van ons: Adje, Jeewee mijn vriendin Petra en ik zie de gek, wist toen wat voor een gedenkwaardige avond het zou gaan worden.

Onze verwachting?
Een niet al te grote club, lekker vol en een Kuepper die weer ouderwets van leer zou gaan.

Alleen het eerste bleek te kloppen:
Aangekomen bij het statige oude pand aan de Oranjesingel keken we elkaar verbaasd aan:
"Zeg Jeewee, je weet toch wel zeker dat het vanavond is?" vroegen Ad en ik.

Waarom? Buiten voor de ingang: NIEMAND. Okee we waren iets te vroeg, deden we altijd want wij "staan vooraan", maar helemaal geen menigte die lichtelijk opgewonden was. Helemaal niemand.

We moesten op de deur kloppen, want er stond zelfs geen portier of andere zwaargewicht.
Verbaasd deed een duidelijk studententype open: "Kaartjes besteld?, voor vanavond?"
Toen we de zaal in liepen werd duidelijk vanwaar die verbazing.
De zaal? Leeg.
Op een platendraaiertje en een drietal jongens achter de bar na.

Met de eerste drank in de handen liepen we richting het spaarzaam verlichte en wel erg kleine podium.

We keken elkaar aan; wat dit moet worden?
Even bekroop ons een raar gevoel: het gaat hier toch wel om DE Ed Kuepper?

Tegen de tijd dat het concert was begonnen waren er misschien vijftien of twintig personen bij gekomen.
Okee, het was een doordeweekse avond, maar dit?
Aangezien al de overige bezoekers elkaar goed bleken te kennen, en eigenlijk alleen geinteresseerd waren in elkaar, besloten we naar de bar te gaan om allemaal een barkruk mee naar voren te slepen en die pal voor het podiumpje neer te zetten.
De naam podium mocht het kleine verhoginkje eigenlijk helemaal niet hebben; de kruk die klaarstond achter de microfoon stond amper hoger dan die van ons.

Een half uur "te laat" kwamen twee heren richting het podium geslenterd, 1 met een gitaar.

"You're in for a nice night?"
Het was Ed Kuepper himself die ons dit zachtjes toesprak.

Op nog geen twee meter nam hij plaats op de kruk en achter de microfoon, Mark Dawson nestelde zich achter zijn miniscule drumset:hij pakte een paar kwastjes uit de foudraal die aan de heel kleine basdrum hing, Ed pakte uit de binnenzak van zijn vestje een gouden balpen.

Terwijl de jongens aan de bar met hun doordeweekse drinkgelag doorgingen begon Ed Kuepper met de balpen zachtjes ritmisch op zijn twaalfsnarige gitaar te slaan: "Horse under Water"ontrolde zich direct voor onze ogen.
En het was prachtig; hypnotiserend.

Het concert verliep voor mij als in een roes: door de nabijheid van die twee rasmuzikanten, door de muziek, door de interactie tussen ons clubje en Ed Kuepper, door die prachtige nieuwe songs.

De cd klinkt alsof hij naast je in de huiskamer staat te spelen; die avond speelden Ed zich in mijn hart.

Nooit tevoren, en nooit meer daarna heb ik tijdens een live-optreden zo'n warmte, intensiteit en passie meegemaakt.

Klaarblijkelijk had Kuepper besloten om in ieder geval die vier idioten op die barkrukken hun concert van hun leven te bezorgen.

Doordat wij vieren zo enthousiast reageerden kwamen er wel steeds meer mensen wat meer richting het podium geschuifeld: hoeveel er uiteindelijk stonden?
Geen idee: ik ging volledig op in de muziek.

Van iemand van de organisatie ( groot woord ) kreeg Kuepper na de laatste toegift een bos rozen.

Terwijl hij het podiumpje verliet gaf hij een van de rozen aan m'n vriendin; en fluisterde iets in haar oor.
Petra gaf antwoord wat bij Ed de reactie ontlokte: "Allright, especially for You"

Voor de tweede maal die avond speelde het duo "If I were a Carpenter", nog spannender dan de eerste keer.


En die roos? Die heeft nog zeker een half jaar in een smal vaasje in de woonkamer gestaan.

Ik ben er doorheen met dit album, wat een ongelooflijk intense ervaring dit. Na vele draaibeurten valt alles op zijn plaats en nu krijg ik er geen genoeg van. Zijn stem sluit zo mooi aan op de muziek. Nieuwe favoriet: Horse Under Water, echt zo

1 punt verhoging voor deze plaat.