Ed Kuepper - Today Wonder (1990)

Prachtige tijdloze verstilde plaat met een akoestische Ed Kuepper, die als gitarist van de Saints een volkomen andere weg is ingeslagen op zijn meeste soloplaten. Van deze CD schijnt ook een versie met bonustracks te zijn uitgebracht, maar hij is ook zonder die bonus prima en blijft ook na 15 jaar onverminderd boeien.

Een 12 snarige acoustische gitaar, een kleine drumkit, een stem en meer heb je blijkbaar niet nodig voor 1 van mooiste albums die ik ken.

Deze plaat heeft sinds september een vaste plaats gevonden in mijn top 10, en zal daar ook zo snel niet meer uit verdwijnen.
Ed Kuepper is een van die muzikanten waar ik enorm respect voor heb, en daarbij maakt het niet uit of hij zich zoals op Today Wonder bedient van het singer songwriter idioom, of electrisch enorm van leer trekt zoals ten tijde van the Saints, the Aints of op een andere favoriet Electrical Storm.

Deze veelzijdigheid doet mij denken aan bijvoorbeeld Neil Young, die ook zo duidelijk die rustige verstilde acoustische kant combineert met knallend rock werk.
Ook een vergelijking met met andere all-time favourite Greg sage dringt zich op. Eigenzinnigheid, originaliteit, en een groot talent voor het maken van muziek die mij raakt, en uit duizenden te herkennen is.

Zal Ed Kuepper de nieuwe ontdekking, the next big thing, de nieuwe hype worden hier op Musicmeter?

Dat zou me verbazen, al jaren is hij slechts bij een select gezelschap muziekliefhebbers een "geheimtip" , zoals ze dat zo mooi in het duits zeggen, maar aan de muziek kan het niet liggen.
Misschien eerder aan het feit dat hij volledig buiten het zicht van de media zijn ding doet.
Ook wat dat betreft is hij in goed gezelschap van niet de minsten.

Toch nieuwsgierig geraakt??
Kijk dan eens hier:

http://www.thekuepperfiles....

Nou dacht ik bij Good van Morphine al.....allemachtig.....met zo weinig middelen muziek maken met zo'n enorme impact.

Maar Ed Kuepper,die mij een week of wat geleden nog totaal onbekend was, doet het op Today Wonder met nog minder. Een gitaar en een drumkitje. En dat is het dan wel. Maar goeie genade wat een muziek. Drum en gitaar stuwen elkaar op tot grote hoogten. Hier en daar een versnelling van Ed, soms een vertaging met de kwastjes van drummer Mark Dawson maar altijd in perfecte balans met elkaar. Gitaararrangementen zijn voortdurend zeer avontuurlijk en de subtiliteit van het drumwerk is werkelijk adembenemend.

Ook over de productie is niets te klagen: heerlijk rudimentair. Zoals het hoort op dit soort platen. En dat betekent in dit geval dat je Ed als het ware de snaren hoort beroeren voordat er noten uit zijn gitaar komen. De drums lijken ook al in je huiskamer te staan. Je voelt je als het ware deelgenoot van de performance. Heerlijk.

Oh ja.Ed zingt ook. En gelukkig maar. Met zijn warme en toegankelijke stem zingt hij verhalen over liefde en vooral het ontbreken daaraan. Wat trouwens zelden voorkomt op een singer/songwriterplaat is op deze Today Wonder wel voor elkaar. Constante kwaliteit van het songmateriaal. Alleen Everything I Got vind ik wat gewoontjes afsteken bij het overige materiaal.

Qua sfeer vind ik het overigens best vergelijkbaar met het eerder genoemde Good van Morphine al zullen er onder u zijn die dit mogelijk niet vinden. Want nee..een saxofoon doet niet mee.

Samenvattend : deze plaat is waarlijk te prachtig voor woorden en voor mij, 15 jaar na zijn release, de ontdekking van 2007 tot nu toe.

We gingen al jaren heel veel concerten af met ons vaste clubje; meestal met z'n vieren, soms met vijf.
Het hele land reden we af voor optredens; meestal Paradiso en de Melkweg, dat was makkelijk want Ad werkte in Amsterdam.
Maar ook Tivoli in Utrecht en soms Doornroosje in Nijmegen. Af en toe het Burgerweeshuis in Deventer en "tussendoor" ons eigen Apeldoornse Gigant.

Natuurlijk bestelden we onze kaarten van te voren, je gaat geen 100 kilometer of zo rijden zo maar op de gok.

Zo ook deze keer: maar nu voor ons naar vreemd terrein: de studentensocieteit O 42 in Nijmegen.
Voor een optreden was geen van ons daar ooit geweest.
De kaarten zouden bij de kassa voor ons klaar liggen.

Vol van de bekende prettige anticipatie van wat er zou komen en de toepasselijke muziek vooraf in de auto gingen naar het Nimweegse.

Voor het eerst sinds de Saints zouden we ons aller favoriet Ed Kuepper weer eens live aanschouwen.
"Hij schijnt net weer een nieuwe plaat uit te hebben" zei Jan Willem, mede deejay en altijd van de laatste releases op de hoogte. "Moet nogal goed zijn" voegde hij er aan toe.

Hoe goed zou later die avond blijken.

Geen van ons: Adje, Jeewee mijn vriendin Petra en ik zie de gek, wist toen wat voor een gedenkwaardige avond het zou gaan worden.

Onze verwachting?
Een niet al te grote club, lekker vol en een Kuepper die weer ouderwets van leer zou gaan.

Alleen het eerste bleek te kloppen:
Aangekomen bij het statige oude pand aan de Oranjesingel keken we elkaar verbaasd aan:
"Zeg Jeewee, je weet toch wel zeker dat het vanavond is?" vroegen Ad en ik.

Waarom? Buiten voor de ingang: NIEMAND. Okee we waren iets te vroeg, deden we altijd want wij "staan vooraan", maar helemaal geen menigte die lichtelijk opgewonden was. Helemaal niemand.

We moesten op de deur kloppen, want er stond zelfs geen portier of andere zwaargewicht.
Verbaasd deed een duidelijk studententype open: "Kaartjes besteld?, voor vanavond?"
Toen we de zaal in liepen werd duidelijk vanwaar die verbazing.
De zaal? Leeg.
Op een platendraaiertje en een drietal jongens achter de bar na.

Met de eerste drank in de handen liepen we richting het spaarzaam verlichte en wel erg kleine podium.

We keken elkaar aan; wat dit moet worden?
Even bekroop ons een raar gevoel: het gaat hier toch wel om DE Ed Kuepper?

Tegen de tijd dat het concert was begonnen waren er misschien vijftien of twintig personen bij gekomen.
Okee, het was een doordeweekse avond, maar dit?
Aangezien al de overige bezoekers elkaar goed bleken te kennen, en eigenlijk alleen geinteresseerd waren in elkaar, besloten we naar de bar te gaan om allemaal een barkruk mee naar voren te slepen en die pal voor het podiumpje neer te zetten.
De naam podium mocht het kleine verhoginkje eigenlijk helemaal niet hebben; de kruk die klaarstond achter de microfoon stond amper hoger dan die van ons.

Een half uur "te laat" kwamen twee heren richting het podium geslenterd, 1 met een gitaar.

"You're in for a nice night?"
Het was Ed Kuepper himself die ons dit zachtjes toesprak.

Op nog geen twee meter nam hij plaats op de kruk en achter de microfoon, Mark Dawson nestelde zich achter zijn miniscule drumset:hij pakte een paar kwastjes uit de foudraal die aan de heel kleine basdrum hing, Ed pakte uit de binnenzak van zijn vestje een gouden balpen.

Terwijl de jongens aan de bar met hun doordeweekse drinkgelag doorgingen begon Ed Kuepper met de balpen zachtjes ritmisch op zijn twaalfsnarige gitaar te slaan: "Horse under Water"ontrolde zich direct voor onze ogen.
En het was prachtig; hypnotiserend.

Het concert verliep voor mij als in een roes: door de nabijheid van die twee rasmuzikanten, door de muziek, door de interactie tussen ons clubje en Ed Kuepper, door die prachtige nieuwe songs.

De cd klinkt alsof hij naast je in de huiskamer staat te spelen; die avond speelden Ed zich in mijn hart.

Nooit tevoren, en nooit meer daarna heb ik tijdens een live-optreden zo'n warmte, intensiteit en passie meegemaakt.

Klaarblijkelijk had Kuepper besloten om in ieder geval die vier idioten op die barkrukken hun concert van hun leven te bezorgen.

Doordat wij vieren zo enthousiast reageerden kwamen er wel steeds meer mensen wat meer richting het podium geschuifeld: hoeveel er uiteindelijk stonden?
Geen idee: ik ging volledig op in de muziek.

Van iemand van de organisatie ( groot woord ) kreeg Kuepper na de laatste toegift een bos rozen.

Terwijl hij het podiumpje verliet gaf hij een van de rozen aan m'n vriendin; en fluisterde iets in haar oor.
Petra gaf antwoord wat bij Ed de reactie ontlokte: "Allright, especially for You"

Voor de tweede maal die avond speelde het duo "If I were a Carpenter", nog spannender dan de eerste keer.


En die roos? Die heeft nog zeker een half jaar in een smal vaasje in de woonkamer gestaan.

Jan man! Wat een geweldig verhaal. Een verhaal ook dat naadloos aansluit bij sfeer op dit fantastische album. Twee integere begaafde musici die het beste van hen zelf geven. Ik ben in ieder geval helemaal om. Ed staat in het rijtje nieuwe helden en een doos andere titels va Ed is onderweg naar huize VanDeGriend.

Dank je, maar zo'n bijzondere avond "schrijft zichzelf", en met dergelijke muziek, daar kun je toch alleen maar enthousiast van raken ?!

Overigens: gelijk een doos ?!!

Wie is de volgende die deze grandioze plaat "ontdekt" ?

staat nog in de wachtrij, dus wie weet later

Zijn er nog veel wachtenden Lin?

Wel doen hoor, weet zeker dat je dit zal bevallen.

Hier is de volgende.

Wat is dit een heerlijke plaat! Eerlijk gezegd had nog nooit van deze meneer gehoord maar na de 'promo'van Oldfart heb ik de CD besteld. Ik heb het schijfje eerst even vluchtig op de computer beluisterd en later, op weg van werk naar huis, in de auto. Dat was wel even schrikken, wat een geluid voor een akoustisch plaatje! Ik moest de volumeknop behoorlijk modereren want er zit een krachtige drum op waardoor het leek of er iemand tegen mijn auto aan stond te schoppen. Thuis heb ik hem echter een paar maal via de earspeakers beluisterd waardoor het geluid enigszins werd genivelleerd en de fijne nuances echt goed naar voren komen.

Ed Kuepper heeft een mooie stem en zingt en speelt afwisselend krachtig en aangenaam ingetogen. Prettig weggedroomd en uitgerust, een aanrader! Van mij een 4.0*

het begint als een oliedruppel op een plas water.......

kijk, kijk Sheplays is next:

deze plaat heeft inderdaad een vreemde intensiteit;
aan de ene kant is het "slechts" acoustisch:
een 12 snarige gitaar
en een mini drumstel met kartonnen doos ( de doos van de snaredrum als bass drum) ;
2 mannen die zeer subtiele en intieme wijze muziek maken: verfijnd:
tegelijkertijd heeft het inderdaad ook iets "heftigs"/ indringends zoals Sheplays beschrijft

Spread the Word: deze plaat is magistraal

Je doet het goed!

Hopla. Ik ben er helemaal uit. Deze plaat is van een tijdloze pracht. 5 welverdiende sterren.

Al een tijdje geleden ook een halfje erbij gezet. Mijn favoriete nummers zijn vooral Horse Under Water en What You Don't Know.

What you don't know won't hurt you zingt Ed maar het is toch zeker wel aan te bevelen om dit album wel te leren kennen!

Deze cd in the blind gekocht o.g.v. jullie enthousiasme. Dat kan i.h.a. compleet verkeerd uitpakken heb ik al aan den lijve ondervonden, maar ik kende the Saints al, dus de gok was nu ook weer niet zo groot.
Prettige plaat zeker voor een zwoele zomeravond met je moppie. Normaliter lig je dan halverwege de luisterbeurt wat anders te doen, maar als je 'm, al dan niet alleen, helemaal afluistert vind ik 'm toch wat eentonig worden. Dat Ed Kuepper af en toe klinkt als een lallende dronken lor zullen we maar wijten aan de productie en dan m.n. aan de overvloedig aanwezige galm. Wat ik vooral mis zijn een paar goede melodielijnen in zang en gitaar, zoals Led zeppelin dat zo lekker had in hun akoestische werk. Aangezien ik Neil Young helemaal niets vind, is het misschien een idee in die hoek een nieuwe schare enthousiastelingen aan te boren.
Voor mij blijft de score steken op 3,5**.

Naar mij onderweg

Héél mooi 4,5

Ik wil graag jullie aandacht even hier op vestigen:

http://www.musicmeter.nl/fo...

Nee sorry, heb met Rob hele nare ervaringen. Hij stuurt me cd's van Mariah Carey enzo ook al heb ik er nooit om gevraagd.

Grapje, Rob is een echte cd-vriend

Top-10 inmiddels

Dit is best wel lekkere muziek, maar moet wel enorm aan zijn stem wennen. What You Don't Know springt er voor mij zeker wel uit. Ik start met 3,5*, eens zien wat meerdere draaibeurten oplevert.

Ik ben er doorheen met dit album, wat een ongelooflijk intense ervaring dit. Na vele draaibeurten valt alles op zijn plaats en nu krijg ik er geen genoeg van. Zijn stem sluit zo mooi aan op de muziek. Nieuwe favoriet: Horse Under Water, echt zo

1 punt verhoging voor deze plaat.

Ok dan, deze plaat vond ik al bijzonder mooi vóór 8 Augustus maar ná mijn trouwdatum is ie, naast bijzonder mooi, ook bijzonder speciaal voor me geworden aangezien ik nummer 3 van deze cd als liedje had uitgekozen waarmee mijn vrouw en ik opkwamen.

Ik heb al jarenlang een cassettebandje met dit album en ik draai ook al (iets minder) jaren lang geen cassettebandjes meer. Doodzonde eigenlijk. Maar laatst kwam ik de naam ed kuepper ergens tegen op internet, dus toen dacht ik 'zou today wonder nog verkrijgbaar zijn', dus gekeken bij nlstore en jawel hoor, een geremasterde versie met live bonustracks voor een zacht prijsje, dus ik hoefde niet lang na te denken.
Het is een merkwaardige ervaring deze muziek weer te horen, ik herken de melodie en de teksten, maar ik heb mij nogal ontwikkeld qua muzieksmaak in al die jaren, dus de impact die de muziek maakt is heel anders. Dit was vroeger wat te atmosferisch voor me, ik hield toen van wat ruigere muziek. Nu is dit zeker waardevolle muziek voor me, al vertaalt dat zich niet direct in een hele hoge score, maar ed kuepper voert me terug naar vroeger terwijl hij toch niet uitgekauwd klinkt. De cd heeft meteen een plekje gekregen in de doos met oude cd's die toch nog de moeite waard zijn.

Wat moet ik hier nog aan toevoegen ?

Wat een intensiteit; prachtplaat; tijdloos; meesterwerk !

Dit album vecht al een tijd voor een plek in mijn top-10; het is dat ik niet kan beslissen welke eruit moet.

trad toen in groningen op voor een man en vrouw of 20. in leeuwarden waren meer toeschouwers aanwezig. misschien omdat hij een dubbelconceret had met calvin russell. dit blijft een geweldige cd.

Weinig stemmen op dit geweldige, intens gejaagde, geheel akoestische album zeg! Ik kocht 'm destijds in Sydney, een Australische collega wees mij hierop. Geweldig!! Dacht zelfs dat hij (Ed bedoel ik, he...) in Sydney woonde, maar dat kan ook fantasie zijn. Dacht toen nog dat het allemaal eigen composities waren, maar dat is niet zo. Enkele (fantastische) covers doen niets af aan de intensiteit en originaliteit van dit album. I'd rather be the devil is van John Martyn, If I were a carpenter is van TIm Hardin, nou en, Ed heeft er op prachtige wijze een eigen draai aan gegeven. Niet voor niets de volle mep!! Deze man verdient 't (meer) gehoord te worden!!

Op second winter, een live 2cd uit 2012 speelt hij deze hele cd op het tweede plaatje.
The Kuepper Files: Second Winter (Special Tour Edition) - thekuepperfiles.com

Vandaag weer eens gedraait.. wat is dit toch een geweldige plaat !!!