Killing Joke - Absolute Dissent (2010)

KJ is weer terug met een kick ass, in your face album!
De 30 jarige band, weer terug in originele bezetting is het gelukt om een absolute topplaat te produceren (invloed van Youth?). Het loodzware geluid van Hosannas is grotendeels verdwenen en de melodie is teruggekeerd (zowaar een dance beat in European Super State en een reggaedub in Ghosts of Ladbroke Grove). Ook Jaz schreeuwt niet alle nummers meer aan elkaar maar zingt weer meer met als hoogtepunt een prachtnummer opgedragen aan overleden bassist Paul Raven (The Raven King). Ben zwaar onder de indruk van dit album en kan niet wachten tot hun concert op 29 september in de Melkweg.
Toch nog een kleine teleurstelling....
Ik had gehoopt dat Kali Yuga van de EP In Excelsis hier op zou staan. In mijn ogen het beste nummer.

Er is een kant van Killing Joke die me niet bevalt. Dat is hun pikzwarte kant die gekenmerkt door topzware en monotone nummers die door Jaz Coleman volgebruld worden. Gelukkig tonen ze hun andere kant vaker. Dat is een kant waarop de band ass kickt en in your face is en ons (snoei)harde nummers met prachtige melodieën voorschotelt. Absolute Dissent is zonder meer een representant van die laatste kant en nu al één van hun allerbeste albums. Na 4 nummers weet je al dat het niet fout kan gaan (alhoewel This World Hell en Depthcharge ietsje te veel van de minder aantrekkelijke kant van Killing Joke tonen). Absoluut hoogtepunt is het gloedvolle The Raven King. Een mooier eerbetoon kan je je als dode muzikant niet wensen en als er een beetje werk van zou worden gemaakt zou het zomaar de eerste hit van Killing Joke sinds Love Like Blood kunnen worden.

Het is goed te horen dat KJ met dit album duidelijk stappen terug in het verleden maakt. Hoor ik daar niet de gitaarrif uit Pssyche in Absolute Dissent? Hoor ik niet een verkapte riff uit Eighties in Here Comes the Singularity (arme Nirvana mocht dit niet)? Grijpt Raven King niet terug naar het niveau van Brighter than a 1000 Suns?
Favoriet tot nu toe is The Great Cull. Wat een killertrack!!!

Een hoop geschreeuw. komt bij absoluut niet goed aan.

Maar goed, er zitten ook een paar leuke tracks tussen.

Nooit gehoord van Killing Joke tot ze op de cover van Terrorizer stonden en ik deze plaat eens ging beluisteren. Nou dit klinkt tot zover heerlijk!

Ben net met de eerste afspeelbeurt bezig en de eerste indruk is overdonderend, wat een geweldige herrie!
Jaz Coleman doet gelukkig zijn best om het merendeel van de plaat te zingen en niet alleen te grunten.

Killing Joke levert met Absolute Dissent een heerlijke Rockplaat af. En dan één van staalhard gewapend beton. Industrial, punk, metal, electro en dub de band heeft het op dit album allemaal in zich. Frontman Jaz Coleman beschikt nog steeds over een geweldige, herkenbare, loepzuivere killer-strot. The Raven mag dan dood zijn, Killing Joke is aan hun zoveelste, indrukwekkende nieuwe leven begonnen.

Het is sowieso erg knap dat deze gasten, na zoveel albums met het onmiskenbare KJ geluid, er weer een fantastische plaat uitpersen.

Kan niet anders zeggen:
Hatsikidee daar gaan we weer

En hopla. Het zoveelste ass kicking monster album van Killing Joke. Absolute Respect indeed.

Even een kleine nuance hierin. Het gaat niet over Raven zelf, maar over de dingen waar hij zich voor inzette:

"JC: It's not a song about Paul Raven, it's about Raven's anger and things he felt passionately about. It's a song for Englishmen. It starts – "the raven has flown and left the tower / and Albion feels all abandoned / a desecrated cenotaph, surveillance state and waning choices / guided by warriors we knew, guided by ancestral voices". And then there is Raven's belief in the original idea of anarchy – "let flags of black and red unfurl / echoes of distant laughter / confederation of the dispossessed / fearing neither god nor master". Raven was a street guy. He believed in a confederation of like-minded individuals, so we tried to be as true to his ideas as we could. The last thing Raven said to me when he left Prague was "carpe nocturno", which is the last line. It touched me when I sang it and heard it back, and I was lost for words."

Bron: The Quietus | Features | Track-by-track: | Jaz Coleman's Guide To Killing Joke's Absolute Dissent - thequietus.com

Ook dat is een eerbetoon......

En ik maar denken dat Killing Joke een nummer over mij geschreven hadden.

Nee, het gaat over je broer.

Mijn God.. erh Duivel. Whatever...

Wat een feest. De plaat van het jaar! Killing Joke klinkt relevanter dan ooit. Overdreven? Erh.. Neen!!!

Het jongste Killing Joke-album = een echte killer!!

Vintage Joke... en toch ook volledig met beide brutale voeten in de verse aarde van 2010. En tien keer boeiender dan al die sufgehypte would be retro-postpunkclonen... Jawel.

Met Jaz die meer dan ooit zijn duivels ontbindt, zingt, roept, schreeuwt... een perfect huwelijk van de vintage Joke-sound, eighties-galm, industrial, industrial metal, dub en zelfs een vleugje eurobeat ...

Absolute Dissent: the best of Killing Joke, maar dan met nagelnieuwe okselfrisse verkwikkende songs - uitgevoerd door de sinds 2008 herenigde original line up: Coleman/ Youth/ Walker/ Ferguson !

The Joke toerde toen, in 2008, in de originele line-up, de concerten waren subliem. Een nieuw album werd beloofd, eerst kwamen er de 'Spanish Sessions (Duende)' waarop de band Joke-classics opnieuw opnam, live 'on tape'. En je wist toen al: Yes! Dat nieuwe album kon niet snel genoeg komen!!

En hier is ie dan. ABSOLUTE DISSENT is absolute kick ass in your face .

De geweldige opener 'Absolute Dissent'... hoe magisch is niet de killer 'The Great Cul', die ook in de live shows al zijn plaats opeiste... de meezinger, en wie weet 'hitje' 'In Excelcis'....

De eurobeat die huishoudt in het sublieme "European Super State", dat staat als een sterke onineembare burcht.... en wat een drive !!!!

Die geweldige Dub die van 'Ghost of Ladbroke Grove' het grotere broertje van 'Turn To Red' en 'Are You Receiving' maakt...

Het onontkoombare geweld van 'End Game', 'Depth Charge' en 'This World Hell'....

Dat knappe eerbetoon aan Paul Raven met het innemende 'The Raven King'... Klasse.

Net zoals KJ zich manifesteert in al zijn diverse stijlen, die ze mooi vernengen tot een onontkoombaar, pakkend en beklijvend, melodieus en tegelijk brutaal, subtiel en in your face geheel, zo-ook hoor je Jaz dan weer loepzuiver zingen met veelal clean vocals, dan weer brult ie het uit, in beste 'Hosanna's' en 'Killing Joke 2003'- traditie... en het eindresultaat? Wel: de geweldige plaat die Absolute Dissent is geworden!!!

Of: wat krijg je als albums 'Killing Joke (1980)', 'Night Time (1985)', 'Brighter Than A Thousand Suns (1987), 'Extremities' (1990), 'Pandemonium' (1994) en 'Killing Joke (2003)' met elkaar tussen de lakens duiken een een lekker potje onveilige seks hebben?
Yep: dit geweldige album....

ABSOLUTE DISSENT!
ABSOLUTE JOKE!
ABSOLUTELY BRILLIANT!

Amen!

Er moet al véél gebeuren opdat een album deze geweldige release nog van nummer 1 in mijn mijn album top van 2010 kan weghouden. En... wat belangrijker is.... Killing Joke heeft wéér eens een absolute mijlpaal neergepoot in hun al sterke en rijke oeuvre !!!

Krasse dertigers. Faut Le Faire.

Ik had al zo'n idee dat Mark dit album goed ging vinden.

Dit is de druppel die mijn emmer van nieuwsgierigheid niet doet overstromen, maar een zondvloed er van maakt....

Waar de 'Mokerslag' "Killing Joke (2003)' me erg kon bekoren, het bezwerende 'Hosanna's From The Basements of Hell" me erg intirgeerde en meesleepte... heb ik bij "ABSOLUTE DISSENT" die absolute "YES!-" en "aha!!" ervaring die ik ook had toen ze met PANDEMONIUM uitpakte in '94 !

Luisteren, en kopen.. of nee, meteen kopen, Castle: dit album KAN je niet teleurstellen! )

doén!

Het staat al op mijn verlanglijst.

Dit is idd waar je als Killing Joke liefhebber gelukkig van wordt.
En ik vind songs eigenlijk ook wel toegankelijk. Er zit wat meer melodie in, tov zijn voorgangers.

Ik vond de voorganger ook iets minder geslaagd trouwens.

Ook als de wat mindere liefhebber die Killing Joke grofweg zo'n 25 jaar uit het oog en oor verloren is, is dit een fantastische plaat!
Bij de eerste draaibeurt maakten de eerste 5 nummers al een verpletterende indruk en blijft de CD plakken in alles wat het af kan spelen.
Favorieten tot nu toe: Great Cull, End Game, European Superstate en eigenlijk het hele album wel.
Ook de twee wat lompere nummers (This World Hell en Depthcharge) hebben hun charmes in de mooie wendingen die in de beide nummers zitten.

Zoals eerder gezegd: een goede plaat, maar toch ben ik benieuwd hoe de platen van KJ klinken zonder de galm. Alijd bij ieder nummer de galm op de vocals, net als bij Devin Townsend, gaat me op den duur ietwat tegenstaan.

Geweldig, zeker geen miskoop, sterker nog, dit moet verplichte kost zijn.
Wat een energie knalt er uit de speakers en wat geweldig vette Killing Joke saus is er over gelegd.
Ik geniet nog steeds van alle nummers en heb (nog) geen absolute favoriet, al zijn de titel song en European Super State hard op weg hier naartoe.
De bas op Ghosts of Ladbroke Grove heeft een lekker hoog Jah Whobble gehalte.
Ach ik zal later vast nog wel een betere recensie schrijven, nu geniet ik nog elke maal.

Ik heb inmiddels de tracks toegevoegd van 2e CD van de deluxe edition met daarop covers van KJ. Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij verrast ben met de uitvoeringen hiervan. De uitvoeringen van Metallica en Foo Fighters zijn uiteraard van topkwaliteit. De rest is ook prima in orde. Echter de remix van NIN en de uitvoering van Wardance door Mad Capsule Markets hadden voor mij niet gehoeven.

Kende Killing joke eerlijk gezegd alleen van 'Love like blood' en 'Eighties', dus tekort om deze plaat te vergelijken met ouder werk. Duidelijk is dat ze op stormramkoers zijn met nrs als 'In excelsis' en 'The great cull'. Nooit geweten dat deze groep ook metalwortels heeft, maar wel duidelijk aanwezig bij bv 'Depthcharge'. Iig een zeker nog relevante band, van wie ik nog wat te ontdekken heb, eens zien met welk album ik ga beginnen..

Dan zou ik met Pandemonium of Extremities and Various ...... beginnen. Dat zijn persoonlijk voor dit album de beste..

wat een heerlijk lekkere beukende bak teringherrie. heerlijk.

Wat is dit een overdonderend goed Killing Joke album.
Na al de positieve recensies gelezen te hebben had ik zoiets van deze van Killing Joke moet ik absoluut hebben, als groot liefhebber van deze band.
Ik moet gelijk bekennen dat al de positieve berichten over "Absolute Dissent" meer dan terecht zijn,..er is werkelijk waar niks waar ik in teleurgesteld ben, sterker nog, ik ben overdonderd.
Dit vind ik Killing Joke zoals ik Killing Joke op z'n best vind. Metname 'The Raven King',...briljant, en het dekt zo ongelofelijk de lading, met natuurlijk het aandenken aan het trieste gemis aan Killing Joke bassist(grootheid) Paul Raven.
De goeie melodielijnen zijn weer terug, en de nummers blijven weer lekker hangen, en doen me weer regelmatig denken aan hun hoogtijdagen in de jaren '80.
Vooral de zwaar en bijna smerig( dat in positieve zin ) aangezette gitaarriffs en de vanuit het hart snerende Jaz Coleman die z'n ongenoegen bijna uitbraakt voorzien van een onheilspellende industrial achtergrondsound dat vind ik Killing Joke op en top.
Grote klasse dus, en ik ben er eerlijk in, ik vind veel van hun laatste werk wel o.k., maar echt enthausiast was ik ook niet echt meer, met dit album heeft Killing Joke me weer echt weten te treffen.
P.s. ik wil hier nog wel even bij vermelden dat door de ontzettend positieve recensies van c-moon ik aan dit album begonnen ben, en daar heb ik absoluut geen spijt van, dus bij deze bedankt voor de tip.

Wat een moddervette zieke sound heeft deze band zeg! ik heb nu een paar gnummers gehoord en is tevens mijn eerste kennismaking en ik ben bijna verkocht! qua zang doet het mij een beetje denken aan Mastodon, zo diep is het. En voor de rest een ietwat vale productie maar dat stoort niet.

Weergaloze plaat. Ik kan er niets anders van maken. Killing Joke always delivers...
De wave invloeden zoals in Here Comes Singularity komen de dynamiek nog meer ten goede. Die waren op het album uit 2003 zo goed als verdwenen.

Opener 'Absolute Dissent', het sublieme 'The Raven King' (eerbetoon aan vroeger bandlid Paul Raven, heb ik hier gelezen) en afsluiter 'Ghost Of Ladbroke Grove' zijn m'n favoriete nummers op deze goeie plaat. Killing Joke kende ik niet echt, wel al van gehoord, maar nog nooit nummers van beluisterd eigenlijk.. Het is dus nieuw voor mij, en ik geloof dat ik een beetje moet wennen. Na een tijdje kan ik dit misschien wel meer waarderen, voorlopig geef ik 3,5 sterren, omdat het in kwalitatief opzicht toch onmiskenbaar erg goed is.

Als je alleen Love like blood kent van zo'n 25 jaar geleden, is dit wel een heel andere peperkoek. Stevig van opzet, gruis op de zang en een muur van geluid. Kan daar op zich wel van genieten, maar 1 uur lang, is mij toch net wat teveel. Over het geheel ervaar ik iets te weinig diversiteit en vind de gruiszang, niet altijd passen.