Robert Palmer - Double Fun (1978)

Goed artiest veels te vroeg overleden.
Zijn muziek leeft gelukkig voort.

Lekkere plaat, ontspannende muziek. In 1978 toen dit uitkwam zat ik midden in de punk en toch kocht ik dit ook en daar heb ik nooit spijt van gehad.

De eerste twee tracks zijn geweldig. Wat erna kwam kon me niet echt boeien. Wel een mooie dubbelzinnige hoes overigens met dat gele bikinisetje, een spoorloos meisje en RP die gelukzalig voor zich uit lacht. Double fun?

ik geloof dat er dus twee bikini's liggen.....
dat verklaard de titel iets beter? hehehe

De beste man hield wel van een pleziertje.

Zoals Jumperjack al schreef was het opvallend hoe Palmer zich staande wist te houden in de woelige punkperiode; ik wijt dat aan 's mans prachtige stem en het oprechte van zijn platen.
Zijn Vinegar Joe reputatie deed destijds de rest.

Een aantal van zijn platen zijn ook nu nog zeer aan het aanhoren waard.

Oldfart, je stijgt in mijn achting, ik was al bang dat het bij jou altijd noise en distortion time was...

Mooie blanke soul en funk is dit, Palmer's got rhythm and style, man!

4 sterren voor tijdloos album!
****

Ben ik helemaal met je eens,zit geen slecht nummer tussen.Uitschieter ou overwhelm me 3.5 ster

Weer een lekker fris plaatje na het mij teleurstellende Some People en ook nog met een Andy Fraser song erop ......... Best Of Both Worlds was jaren niet van de radio af te branden en You're Gonna Get What's Comin' zou nog een heel prettige uitvoering van Bonnie Raitt krijgen ........

"Best of Both Worlds" vond één van de beste singles van 1978 en maakte mij de aanschaf van dit album waard, temeer omdat ik "Every Kinda People" ook prachtig vond. De andere nummers zijn trouwens ook niet mis.
Sterk album met soul- en funkinvloeden van een veelzijdige zanger die sinds enkele jaren helaas enkel in letterlijke zin onder ons is.

amai , een dijk van een plaat en zeer hip eind jaren 70 , muziek voor mensen met klasse was dat , openingstrack is geniaal , bij kant 2 zakt het een beetje

Dat zeg ik: een Andy Fraser nummer ......

De LP in 1978 gekocht 's morgens na een nachtdienst, een uurtje zwemmen en 3 wodka/jus. Vind het nog steeds een dijk van een plaat met, toen, als absolute topper "Best of both worlds".

Een plaat is goed, als je hem opzet, tot het einde laat opstaan vanwege het gebodene en je er geen zwakke punten in kunt vinden. Hij wordt nog beter, als je dat vaker met die plaat doet. Wil je een 30 jaar oude cd nog steeds zeker 1 x per maand draaien, mag je er 's nachts wakker voor worden gemaakt, dan praat je over een onuitwisbare topper. En dat is het geval met dit album van Robert Palmer. Heb wel de hoes geruime tijd verborgen gehouden voor mijn feministische ega, dat kon toen natuurlijk niet.

Héhé, ook mooi besproken, musician, en ik steun je mening hier volledig! (als je een vrouw was, konden we zo samenwonen, met onze matchende smaak... alhoewel.... je vrouw zou dat nooit goedvinden!)

Dit is inderdaad een lekkere plaat, en die klinkt me nog even fris in de oortjes als toen.

Musician aan het begin van zijn musicmeter carriere......

Maar ik sta er nog geheel achter. Onbegrijpelijk dat de cd niet voldoende steun krijgt voor een plaats in de top van 1978.

Hij wordt nog steeds regelmatig gedraaid................ Ik verhoog hem gewoon naar 5 sterren. Anders is het niet gewoon, zo vaak voorbij horen komen en het afdoen met minder.

Cd blijft aan te raden!

Alleen al zo fijn om een album te zien zonder acht bonustracks en demo's. Geen enkel zwak nummer, heerlijk warme productie en Every Kinda People cs staat nog als een huis overeind. 4*

Veel te vroeg heengegaan , geweldig album.

Ben ik volledig met je eens, lebowski. Je wordt tegenwoordig gek gemaakt met al die extra tracks.
Gewoon oppoetsen en in dezelfde song bezetting laten.

Deze moet ik nog eens nader gaan beluisteren.

Een ijzersterke kant A waarbij de 2 hits er bovenuit springen en een goede kant B waarvan de laatste 3 nummers een iets minder niveau halen, leiden tot een sterk album van Robert Palmer. Robert's fijne stem past heel erg goed bij de productie op dit album.

Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen. Als ik een derde fave track bij dit album aan zou kunnen geven zou het You're Gonna Get What's Comin' worden .... Heerlijk nummer ......

Dat laatste nummer vind ik dan weer teveel richting rock gaan. Deze man heeft gewoon een goede blue eyes soul stem en daar vind ik meer soulvollere muzikale begeleiding bij passen. Maar eigenlijk kan ik geen enkel nummer op dit album echt slecht noemen. De laatste 3 tracks zijn in mijn ogen de minst goede. En inderdaad, dat blijft natuurlijk een kwestie van smaak(verschil).

Ooit maakte ik kennis met Robert Palmer door "Fort Alpha" (televisie-serie met "Best of Both Worlds" als titel-song). Jaren later van een collega eens een best-off gekregen van deze man en het verbaasde mij hoeveel nummers ik kende, hoeveel hits deze man eigenlijk gehad heeft, zonder dat zijn naam echt voorbij komt. Want ik vermoed dat veel mensen net als ik de hits wel kennen/kenden, maar niet de naam Robert Palmer (dan heb ik het niet over mm-leden he .
Enfin, na aanleiding van de best-off zijn gewone ablums eens gaan beluisteren en inmiddels is Robert Palmer al jaren 1 van mijn favoriete zangers en deze plaat mijn favoriete Robert Palmer-plaat.

Nou volg ik Palmer al min of meer sinds de Sneakin' Sally LP, zonder dat ik ooit echt fan geworden was, maar ik had dezelfde ervaring toen er op de radio begin jaren 80 een keer live opnames uit Paradiso van de man uitgezonden werden. Er kwam bijna geen einde aan de "o ja, shit, dat heeft-ie ook nog gedaan" ervaringen , bovendien stond de muziek live ook nog eens als een huis.

Over live en als een huis gesproken: R.P. at the BBC is ook een dikke aanrader ....

Een goede stem, een paar prima liedjes ( zeker in het begin) en een paar mindere.

Toch een ruime voldoende voor dit onderhoudend album.

Interessante keuze als soulalbum van de week (mijn reactie liet trouwens wat langer op zich wachten dan gebruikelijk). Vrij anders dan de meeste keuzes, en toch zeker ook veel meer afwisselender dan mening andere bijdrage. Voor mij is dit geen topalbum zoals het voor sommigen hierboven mij wel is, maar wel goed genoeg om er een - ruime - voldoende aan te geven. Niet alle nummers zijn naar mijn mening inhoudelijk even sterk, maar Double Fun weet wel van begin tot eind te boeien; dat is toch ook al wel wat waard. Het openingsnummer vind ik al meteen één van de beste tracks hierop. Every Kind of People valt vooral op vanwege die veelzijdige instrumentatie; pop, wat soul en funk, op een gegeven moment zelfs iets jazzy, en natuurlijk dat calypso sfeertje ertussen. Ja, dat klinkt wel tof! Nog beter vind ik zelf het enigszins dromerige Where Can It Go?, dat me soms deed denken aan de soul die gemaakt werd in Philadelphia, en het veel meer funk-gerichte Night People. Die laatste is zelfs m'n favoriet hier.

Eerste twee nummers zijn top, klassiekers tot in de verre toekomst. De rest is aangenaam, maar soms wat easy listening. Niet slecht.

Geheel voorbijgegaan wellicht aan iedereen: eind 2011 is er een prachtige remaster verschenen. Het album is uit 1978 dus geen verjaardagsuitvoering.

Maar wel onderdeel van een vinyl replica collection van heel wat bekende albums van Robert Palmer. Hij heeft het helaas niet meer mogen meemaken maar het geluid is echt geweldig. Die replica collection, dat zijn inderdaad net kleine LP's: de kartonnen hoes met een binnenhoes waarin een zwarte cd met groeven!

Als ze dat gelijk hadden uitgevonden hadden de cd's heel wat minder ruimte in de kast ingenomen. Het geheel weegt niets, alleen jammer dat er absoluut geen informatie bij wordt geleverd.

De meeste albums van Robert Palmer waren tot nu toe nog niet mooi opgeknapt, het is daarom een zegen om Double Fun opnieuw fris en uitdagend voorbij te horen komen. Je hoort weer eens instrumenten en riedeltjes die je eerder niet hebt waargenomen. En mooi helder.

Vakman hoor, die Palmer. Smaakvolle songs. Mocht je cd's vinden in deze vinyl replica serie: kopen, daar val je je geen buil aan.

Collector's Edition noemt AmazonUK 'm .... volgens hullie uitgekomen in januari 2012. Mijn vinyltje klinkt nog prima, ik zou alleen You're Gonna Get What's Comin' wel wat transparanter willen hebben .......... Als ik eens wat geld te veel heb ....

Ik zal 19 januari mijn dubbele cd van Double fun naar je meenemen!
Hoe toepasselijk de titel.....