Bruce Springsteen - The Promise (2010)

Hmmm, hoewel natuurlijk lang niet slecht heb ik toch wel een paar behoorlijke kritische noten te kraken.

Ten eerste vind ik deze collectie songs ietwat tegenvallen (u leest het goed). Natuurlijk, slecht is het allemaal niet, maar mijnsziens de beste outtakes van DOTEOT (zoals Don't Look Back, Break Out, Janey Needs a Shooter, Don't Say No, Rendezvous, I Wanna be With You, The Iceman, I'm Goin' Back, The Preacher's daughter, Give the Girl a kiss, So Young and in Love, Bring On the Night) staan hier niet op óf verschenen al op de verzamelboxen Tracks en 18 tracks.

Ten tweede (en ik vind het vreemd dat blijkbaar niemand dat tot nu toe is opgevallen): er is recent nogal gesleuteld aan sommige van de nummers. Springsteen zelf ziet het in de liner notes als volgt: "Where needed, I worked on them to bring them to fruition. Many stand as they were recorded all those years ago. On those I worked on, I did what I would've done to them at the time and no more."
Met die laatste zin ben ik het totaal niet eens. Darkness klinkt rauw, donker en kaal. Hier hoor ik veel te vaak opeens dameskoortjes en violen opduiken waarvan ik absoluut niet geloof dat Springsteen die destijds zou hebben gebruikt. Dat staat juist haaks op de geest van de originele opnamen. Het heeft soms bijna verdorie een Working On a Dream-achtige gladheid.
Daarnaast zijn (delen van) sommige nummers duidelijk opnieuw ingezongen. Een 61-jarige Bruce die probeert te klinken als een 28-jarige... Voor mij neemt dit alles wel een groot deel van de magie weg.

Ik kan mij goed vinden in de kritische kanttekeningen van itchy. Bij de eerste opmerking zou ik willen toevoegen, dat er een paar echt mindere tracks op deze dubbel cd staan. Sterker nog: ik zou opteren voor één enkele cd. Dat was de kwaliteit wel ten goede gekomen. En de prijs, want ik zie dat er maar 8 minuten te veel waren om alle tracks op één schijfje te zetten. Mogelijkheden zat om wat te schrappen, lijkt mij. Overigens vind ik het artwork echt schitterend. Zelf heb ik ook door die vlaktes en woestijnen in the West gereden. Het zijn prachtige sfeervolle foto's die goed passen bij sommige nummers.

Belangrijker nog is het tweede punt. Kort samengevat, kreeg ik ook al snel het gevoel dat het regelmatig wat had van de "Working On A Dream gladheid". Met als absolute dieptepunt: Someday (We'll Be Together: ). Een ander voorbeeld is het 'bewerkte' Breakaway, en daar word ik dus niet echt blij van. Hoe het wel kan, laat the Boss gelijk daarna horen op het veel betere The Promise. De opmerking van rkdev en andere recensenten dat een aantal nummers makkelijk op Darkness on the Edge of Town zouden kunnen staan onderschrijf ik dan ook niet. Dat album klinkt inderdaad een stuk rauwer, donkerder en kaler en dus beter.

Bij bijvoorbeeld One Way Street heb ik echt het idee dat de plaat per ongeluk op 33 toeren is gezet, terwijl hij op 45 toeren moet worden afgespeeld. Put what power in your music Boss! Ik vind zelfs de covers van Patti Smith (Because the Night) en ook van the Pointer Sisters (Fire) echt een stukkie beter dan de wat matte vertolkingen hier door schrijver van de songs Bruce en zijn band.
Ik mis ook vaak, niet altijd, de pure beleving die Springsteen juist zo sterk kenmerkten. Ook wat dynamiek, wat je dan wel weer terug hoort op het einde van eerdergenoemde Because the Night, vooral in de gitaarsolo. Of in het veel 'soepeler' Wrong Side of the Street. Andere echt goede tracks zijn Racing in the Street, Candy's Boy, Save My Love, The Promise & City of Night.

Al met al valt het toch weer wat tegen van één van mijn muziekhelden, Bruce. Eentje waar ik niet echt rekening mee had gehouden. Zouden die poppy bewerkingen met zijn leeftijd te maken hebben? Ik hoop het niet, gezien toekomstig werk wat uit gaat komen en omdat ikzelf ooit mogelijk ook zo kan gaan denken en doen.

Tot slot een handleiding voor (nieuwe) gebruikers van deze dubbel cd. Verwijder de volgende echt mindere nummers en je houdt één goede Bruce Springsteen cd over van zo'n 70 minuten:
Someday (We'll Be Together) & One Way Street (CD1)
The Little Things (My Baby Does) & Breakaway (CD2)

Deze enkele cd zou ik met 4,0* waarderen. Maar ja, met 1 cd zonder mindere nummers hadden ze natuurlijk niet zo makkelijk een speciale box kunnen uitgeven: die moet toch minstens 2 cd's hebben. Zou het daar soms ook mee te maken hebben?