The Tallest Man on Earth - Sometimes the Blues Is Just a Passing Bird (2010)

De eerste luisterbeurt laat nog geen enorme stijlwisseling blijken. Het enige wat ik zou kunnen aanmerken als ontwikkeling, is dat het geheel meer pop klinkt dan de rest van het werk van deze man.

Zat er ook aan te denken om hem toe te voegen, maar is dus niet meer nodig. Inderdaad niet veel verassends, aardige folk/popnummertjes.

Dat nummer met die elektrische gitaar is zo ongelooflijk waardeloos. Verder, tsja. Ik heb het wel gehoord met de Tallest Man, de laatste plaat en deze EP bieden voor mij te weinig.

Little River is geweldig!

Kan ook geen toeval zijn dat jij dat hier zegt, Pieter

Klinkt ingetogener dan de beide langspelers, maar klinkt niet slecht!

Jammer dat hij Thrown Right at Me niet met Amanda Bergman heeft opgenomen. De live versie samen met haar is echt fantastisch.

YouTube - The Tallest Man on Earth featuring Amanda Bergman - Thrown Right At Me Live @ Melkweg Amsterdam

Inderdaad, Motdattan, dit is prachtig. Het applaus van de mensen is dan ook terecht. Deze Zweed is een geweldige singer-songwriter, en hopelijk schenkt hij ons nog vele mooie platen.

Helemaal mee eens. Wat een fantastische muzikant is dit toch!

Voor het eerst stel The Tallest Man mij teleur. Twee fantastische albums, maar nu begint het mij te vervelen. Bij vier van de vijf nummers heb ik het idee dat het nummers zijn die hij al eerder en beter heeft gedaan. Alleen The Dreamer is een mooi nummer die iets toevoegt aan het oeuvre van deze man.

Ik moet Sven Bersee bijtreden; de paden die Matsson bewandelt, zijn ondertussen toch een beetje platgetreden. Het is allemaal wat minder intens wel, hij lijkt een adempauze te nemen met deze EP. Tekstueel is het wederom erg fraai, maar sommige nummers lijken slappere broertjes van eerdere nummers. 'The Dreamer' is qua sound wel wat anders, poppy, met een gitaardeuntje dat me bekend voorkomt. Hij stelt me met deze EP nog niet teleur, maar het wordt misschien wel stilaan tijd om eens iets anders te doen..

3,5 sterren

'Thrown Right At Me' had hij bijvoorbeeld kunnen opnemen met die zangeres, zoals in het filmpje dat hier eerder gepost werd.. Misschien kan Matsson haar eens vragen voor zijn volgende plaat..

Dit is gewoon een plaat in het verlengde van zijn vorige 3. En daar is niks mis mee denk ik. Natuurlijk.. je kunt je vervelen. Maar ik ben blij met ook maar één nummer extra van deze man. Zijn stijl verandert licht met elke plaat, en ik heb geen zin in een totale omgooi van muziek. Wat deze man goed deed, doet hij nog steeds goed.

Of dat nu met een banjo, (electische) gitaar of een piano is. Deze man heeft een eigen geluid. Heerlijk. En die teksten.. wow.

Hebben jullie ook de pianoversie gehoord van 'Like the Wheel'?

Ik wil trouwens wel even zeggen dat ik de stemmen begrijp die dit een herhaaloefening vinden van vorig werk. Het heeft dezelfde sound en ook zijn stem is op 3 van de 5 nummers redelijk 'shallow-graverig', een herhaling van een trucje?
Ik heb discussies gezien van mensen die denken dat hij 'een stemmetje' opzet.. (En daar ben ik het trouwens niet mee eens)

Die vrouw is zijn vriendin trouwens.. Een zweedse zangeres genaamd Amanda Bergman, ook wel bekend onder 'Hajen' of 'Jaw Lesson'. Een beetje vreemde stem, je moet er wel eventjes aan wennen.. Op youtube staat ook een filmpje met haar, TTMOE en Megafaun die een liedje coveren van Bon Iver... Welke weet ik niet meer.. is al een tijdje geleden dat ik hem heb beluisterd...

Enkel The Dreamer is een goeie aanvulling, zoals hierboven al vermeld. Misschien moet deze man maar eens een band gaan zoeken, want iemand met zo'n gitaarspel en stem mag niet in de vergetelheid geraken.

och jongens. simpelweg 5 heerlijke songs als toevoeging aan the tallest's stilaan indrukwekkende oeuvre. met the dreamer als absolute standout.

bwa, een oeuvre zou ik dat nu nog niet echt noemen. Desalniettemin heeft de man een pak goede songs op zijn naam staan.

Deze EP moet ik nog beluisteren. Ben erg benieuwd weeral!

In twee maanden ben ik een enorme fan van The Tallest man on earth geworden, zijn album van dit jaar the wild hunt heb ik volgens Itunes ruim zeventig keer geluisterd. Die plaat vind ik werkelijk fantastisch! nu is er de ep (minialbum) Sometimes the blues is just a passing bird.

Vijf liedjes staan er maar op. Maar wat is ie weer mooi. Van het eerste nummer tot het laatse nummer boeit ie mij, en zorgt ie ervoor dat ik kippenvel krijg. Little River is een prachtige opener, en zet weer precies de goede toon, het werkelijk prachtige The Dreamer is misschien wel het mooiste liedje dat de 27 jarige Kristian Matsson ooit heeft geschreven. Het elektrische nummer grijpt je al naar de eerste luisterbeurt en laat je niet meer los. Like a wheel en Tangle in This trampled Wheat zijn gewoon goed. En afsluiter Thrown Right at me is zo lief, teder en ingetogen ingespeeld dat het nummer en zeer bijzondere sfeer heeft.
Deze ep staat vol met nummers die ook op The Wild Hunt hadden kunnen staan, en is een mooie toevoeging aan zijn liedjes.


Wat is het toch een fantastische muzikant!

van: daanmuziek.blogspot

Dankzij het concert van gisteravond in Tivoli, bevalt deze EP me ineens een stuk beter. Vooral The Dreamer is schitterend en Thrown Right at Me werd live nog een stuk mooier, dankzij de samenzang met vriendin Amanda Bergman. The Tallest Man On Earth is voor mij de artiest van het jaar.

Bemerk hoe je bij "Like The Wheel" ergens halverwege ver op de achtergrond een hond kan horen blaffen. Alleen dat maakt deze plaat al 4 sterren waard Wat zijn die liedjes toch stuk voor stuk bloedmooi zeg!

Ik heb ergens gelezen dat het zijn eigen hond is die je hoort blaffen

Geweldig! Heeft die thuis dan een eigen opnamestudio?

Niet dat ik weet, maar Matsson zal het dier dan wel zelf meegenomen hebben, misschien om het wat gezelliger te maken? Ik zeg maar wat

Daar neem ik vrede mee!

Ik vind The Dreamer wel een erg mooi liedje.

Prima EP'tje die zich voor 3/5 kan meten met de grote broertjes. Vooral The Dreamer is een schitterend nummertje en een van de hoogtepunten uit Mattsons kleine carrière.

Ik vind dit best een indrukwekkende EP. Eigenlijk is het best zonde dat dit prima songmateriaal op een EP wordt gezet.

Matsson heeft niet echt een geweldige stem, maar wel een eigen stem die herkenbaar is.

Nou ik zou best met 'm willen ruilen anders.

Je haalt me de woorden uit de mond. De koek lijkt als singer-songwriter stilaan op te geraken, met uitzondering van dat tweede nummer, dat toch een hint lijkt te geven naar een potentiële nieuwe richting. Het nieuwe album heb ik nog niet beluisterd, maar ik hoop dat die ook geen herhalingsoefening van eerder werk wordt.

Live in Utrecht:

The Dreamer

Thrown Right at Me

Één van mijn eerste ontmoetingen met TTMOE, ik was toendertijd nog niet op de hoogte van zijn eerdere werk. Misschien ook wel juist daarom dat ik enorm gecharmeerd ben van deze EP. Vooral The Dreamer en Like The Weel zijn favorieten. Ideale zondagmorgen plaat voor mij (dat is toch wel het moment waarop ik het meest luister).

Goede muziek, maar de man heeft toch ook wel een irritante stem toch?