Mud - Mud's Greatest Hits (1975)

Dit is dus wél het album van Mud waar je helemaal voor kunt gaan.

Deze compilatie is ook nog eens uitgebracht toen de band nog enigszins op het hoogtepunt van hun roem stond, eind 1975. Na het uitbrengen van deze cd stortte, toevallig of niet, de succesvolle periode van Mud volledig in.

Mud scoorde in Engeland in 1973 hun eerste hits, Crazy en Hypnosis en daarna kwamen er in 1974 zo'n vijf nummer één hits op rij, Dyna-mite, Tigerfeet, The Cat crept in, Rocket en Lonely this Christmas.

Omdat juist op dit album al die hits in hun volle lengte staan, is deze verzamelaar in mijn ogen het enige goede album dat Mud ooit heeft uitgebracht. Naast genoemde nummers, zijn ook de hits uit 1975 nog toegevoegd, Secrets that you keep, Oh boy en Moonshine Sally. Alleen One night (ook uit 75) vind ik een beetje een uitzondering: geen noemenswaardige hit en ook minder interessant.

De nummer twee hit L'L'Lucy van oktober 1975 ontbreekt, omdat dit het eerste nummer van Mud is dat werd uitgebracht bij een andere platenmaatschappij.

De gangbare studio albums van Mud uit die tijd, Mud rock (1974) en Mud rock 2 (1975), zijn een stuk minder aardig. Op de eerste staat nota bene slechts een compilatie van 5 minuten van Dynamite, Tigerfeet en The Cat crept in (een waar schandaal!) en net als Mud rock 2 worden de aanwezige hits dan nog aangevuld met oude rock 'n roll covers.

Ik zou niet weten wat aan dat laatste nou zo boeiend is, terwijl de band juist met op eigen kracht uitgebrachte nummers een ware sensatie in glamrock heeft veroorzaakt. Echt een mooie historische noot in de geschiedenis van de popmuziek.

Ik gun elke 11,12 jarige zijn eigen rockhelden. Echter zelden zal een band/artiest naar voren komen met een vergelijkbare muzikale impact als Mud in 1974.

Het was ongetwijfeld ook niet echt de kwaliteitsrock van andere beroemde artiesten uit 1974, uiteraard. Fans uit die tijd zullen wellicht hun neus hebben opgehaald voor Mud. Maar de band was juist uitermate geschikt als eerste rockband voor een nieuwe, aanstormende generatie pop/rock liefhebbers.

Hoewel dus ook dit album met Oh boy en One night twee covers in huis heeft, is de rest pure sensatie van die tijd. Heel stiekem mag je daarom best nog wel eens luisteren naar het jeugdsentiment van het jaar 1974........

Mud was leuk voor de tijd dat het duurde. Het was voor mij de eerste echte aanraking met popmuziek . Een broekventje van 6 jaar die met pyama aan nog even toppop mocht kijken . Dynamite was het helemaal en ik was helemaal verkocht .
Hier staan ook de nummers op die er uiteindelijk echt toe doen . Mud was vooral een band van de singles en musician ( die kom ik ook overal tegen hier op MM , niet negatief bedoeld overigens ) heeft volkomen gelijk als hij stelt dat de reguliere albums buiten de hitjes niet veel voorstelde .
Feitelijk gaat het bij Mud ook om een realtief korte periode dat het voorspoedig ging en vooral ook door de zelfspot die de heren hadden , maakte het dat zij 1 van de leukste Glambandjes waren van die tijd .
Totaal niet origineel , maar toen wel overrompelend en met een paar gedenkwaardige hits . Dit album heeft ze allemaal en geeft in notendop de korte maar heftige periode perfect weer .

Ha, mijn aller- allereerste LP, wekenlang zakgeld gespaard en op naar de V&D, ik zie die tasjes met de oude bruine huisstijl nog voor me. Alle grote hits staan erop, raar genoeg is Moonshine Sally vanaf het begin mijn favoriet geweest (en gebleven). Leuk, hij draait hier al weer . 4*

Ik heb hem de afgelopen dagen ook twee keer beluisterd, het blijft leuk.

Moonshine Sally is ook aardig, alleen in z'n soort weer anders dan het werk uit 1974.

Ik vergat overigens te melden dat, net als bij The Sweet in eerste instantie, de Mud-leden nagenoeg geen eigen nummers schreven. De grootste hits werden natuurlijk allemaal bedacht door het duo Chinn & Chapman en zij verdienen dan ook natuurlijk alle lof.

Maar ja, ruzie of anderszins geen zin meer in het beroemde duo en dan komt het schrijven van nummers op jezelf aan. En daar hadden de heren, gezien ook de armoedige keuze van rock & roll covers, geen kaas van gegeten.


Ik jou ook!

Beide heren nog alive & kicking. Hoewel de kenners het erover eens lijken dat Chapman de liedjes schreef en Chinn voornamelijk de man met de contacten en de overredingskracht was. Ook niet onbelangrijk, maar hij schijnt niet overdreven veel creatieve input te hebben gehad. Maar ik kan er naast zitten. Hoe het ook zij, in 1973 en 1974 kakten de mannen er bijna twintig Top 40 hits uit

Ook Sweet dacht, net als Mud, het op een gegeven moment wel zonder de heren te kunnen. Ik lees dat Chapman daar in een interview over zegt: "We'd written something like eight top 10 hits for Sweet when we heard that they'd entered the studio to record their own songs. After that, it was over for them. The bottom line is this -- writing songs might be easy to do, but it's incredibly hard to do well."

Een mooi bescheiden soort arrogantie

Ja, maar ja, wie schrijft die blijft!

The Sweet is er overigens veel beter dan Mud uitgekomen. Vanaf halverwege 1974 tot en met Love is like Oxygen uit 1978 bleven ze echt heel redelijk overeind.

The Sweet is eigenlijk als lieftallig popgroepje begonnen (Funny funny!) eiste (en kreeg uiteindelijk) steviger materiaal, hebben daarna toch Chinn & Chapman aan de kant gezet en zijn met eigen 'stevig' werk begonnen. Waar ik ook direkt zal erkennen dat zij echt véél betere studio-albums hebben afgeleverd dan Mud (zie bij The Sweet op mume).

Voor Chinn & Chapman was Mud eigenlijk een soort van opvolger van The Sweet. Ze hebben overigens veel meer groepen bediend van grote hits (Suzie Quatro, Smokie, Racey) maar nooit meer zo alleraardigst als bij Mud en The Sweet.

Ik wist overigens niet hoe de rolverdeling in elkaar stak bij het duo, maar ik kan mij er wel wat bij voorstellen, zoals je het beschrijft. In dat geval was het erg schappelijk van Chapman dat hij Chinn mede-credits heeft gegeven bij de producties.

The Sweet was '' live'' ook daadwerkelijk een goede band , dat scheelt natuurlijk ook . Inderdaad ook een aantal sterke albums gemaakt .
Mud kwam zoals al gememoreerd uit het bruiloften en partijen circuit . Die zijn daar gewoon weggetrokken , omdat ze wel in een bepaald plaatje pastten . Maar of Mud nu echt de band was om grote zalen in te pakken zoals The Sweet en bijvoorbeeld ook Slade dat kon , ik denk van niet .
Het is een beetje vergelijkbaar met The Rubbets , die tegelijkertijd doorbraken en 1974 ook als hun topjaar mogen beschouwen .
Mud was net even ruiger , maar het bleef toch een soort van act met die ingestudeerde pasjes en de bijpassende kleding .
Zowel Mud als The Sweet profiteerden nog jaren lang van het golden oldie circuit ( Sweet nog steeds ) Les Gray bleef tot zijn dood Mud trouw , al werd het steeds wat ongemakkelijker . Gray die in de hoogtijdagen een Elvis Presley achtig geluid voortbracht , kon dat bij lange niet meer evenaren en werd het toch een tikkie treurig .

Dit was samen met "Luv - The greatest Lover" één van mijn eerste aankopen op muziekgebied. Met m`n ouders bij de Wastora in Zaandam gekocht.
Goeie herinneringen aan deze plaat. Helaas was hij op een gegeven moment ondraaibaar, omdat ik hem in de zon had laten liggen en hij helemaal krom was geworden. Daar kon mijn philips pick-upje met veels te dikke naald niet goed mee omgaan.
Maar goed, Mud was ook voor mij het begin van de popmuziek. Ik weet t nog goed, die rode pakjes met wijde broekspijpen en zo`n gitarist met een hele bos krullen en die zanger die op Elvis leek. Heel wat luchtgitaar en playback op gedaan.

Mud is voor mij - toegegeven - ook jeugdsentiment, mede dankzij hun gedenkwaardige optredens in Toppop maar de meeste nummers van hen vind nog steeds prima. Ze waren destijds (1974-1975) enorm populair maar in 1976 ging het snel bergafwaarts. Mud moest het vertrek van the Sweet opvangen die hun eigen songs wilden schrijven en van Chinn & Chapman vertrokken (de eerste Mud-hits waren aanvankelijk voor the Sweet bedoeld).
Ik heb een nog wat ruimere compilatie (Mud is Back!) met al hun hits (deze had ik vroeger op LP en grijsgedraaid), meer dan een hitcompilatie moet je niet hebben van Mud.

Alle RAK singles staan hier op. Ik was in die tijd best een fan van de band en kocht het album toen het uitkwam.